Chapter 156: ขนาดไม่ใช่ปัญหา หลังจากเห็นกลุ่มคนหนุ่มร่างสูงถูกล้อม เกรย์ก็ไม่กล้าอยู่ต่ออีกต่อไป เขารีบเผ่นหนีจากจุดนั้นทันทีด้วยจำนวน ‘ผู้คุ้มกัน’ ที่น้อยกว่าตอนที่เขามาถึงที่นี่ หากยังขืนอยู่นานกว่านี้ เขากลัวว่าลิงสายฟ้าเขาม่วงจะหันมาเล่นงานเขาหลังจากจัดการคนกลุ่มนั้นเสร็จ ท้ายที่สุดแล้ว เหตุผลเดียวที่เขาเสนอแนะแบบนั้นออกไป ก็เพื่อสร้างโอกาสในการหลบหนีให้ตัวเองเท่านั้น ‘มีตามมาเท่าไหร่?’ เกรย์ถามหลังจากวิ่งห่างจากจุดเดิมออกมาได้ประมาณสิบนาที ขณะวิ่ง เขาไม่มีเวลาตรวจสอบว่ามีลิงกี่ตัวที่ตามมา เพราะเขามุ่งเน้นไปที่การออกจากพื้นที่นั้นก่อน สิ่งเดียวที่เขารู้คือหนึ่งในนั้นเป็นลิงสายฟ้าเขาม่วงระดับที่ห้าของขอบเขตต้นกำเนิด ‘หกตัว เขาม่วงหนึ่ง และเขาสีเงินอีกห้า’ วอยด์ตอบ เนื่องจากมันนั่งอยู่บนไหล่ของเกรย์ มันจึงเห็นจำนวนของลิงที่ตามเกรย์มาตอนที่เขาออกจาพื้นที่นั้นได้ชัดเจน แม้ว่าในตอนนี้พวกมันจะอยู่ห่างออกไปพอสมควรแล้วก็ตาม ‘แล้วแผนตอนนี้คืออะไร?’ วอยด์ถามอย่างตื่นเต้น ‘จัดการพวกมัน’ เกรย์ตอบ หลังจากถูกไล่ล่ามานาน เขาเริ่มรู้สึกแค้นพวกมันอยู่บ้าง แต่เหตุผลที่แท้จริงที่เขาอยากสู้ก็คือ เขายังไม่เคยปะทะกับพวกมันมาก่อน และสัตว์อสูรธาตุสายฟ้านั้นค่อนข้างหายาก เขาจึงอยากลองดูว่าพวกมันแข็งแกร่งแค่ไหน ‘โห น่าเบื่อจัง ไปขโมยอย่างอื่นกันดีกว่าไหม?’ วอยด์เสนอ ‘ไม่’ เกรย์ปฏิเสธทันควัน ‘นายรับมือลิงสายฟ้าเขาสีเงินห้าตัวที่กำลังตามมาได้ไหม?’ เขาถามวอยด์ เนื่องจากเขาต้องการทดสอบความแข็งแกร่งของพวกมัน เขาจึงอยากสู้กับตัวที่เก่งที่สุด และหากไม่จัดการลิงสายฟ้าเขาสีเงินพวกนั้นไว้ พวกมันก็จะเข้ามาแทรกแซงการต่อสู้ของเขา ‘สักพักหนึ่งแล้วกัน’ วอยด์ตอบหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง ความแข็งแกร่งของมันเพิ่มขึ้นในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังคงเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับสี่ขั้นต้นช่วงสูงสุด ซึ่งหากเทียบกับระบบของมนุษย์แล้ว มันก็อยู่ในระดับที่สามของขอบเขตต้นกำเนิด เกรย์ยังคงไม่ชินกับระบบของสัตว์อสูร เขาชอบใช้ระบบของมนุษย์มากกว่า แม้จะถูกวอยด์แก้ไขให้หลายครั้งก็ตาม ด้วยระดับของวอยด์ มันน่าประหลาดใจที่มันพูดอย่างมั่นใจว่าสามารถรับมือกับสัตว์อสูรถึงห้าตัวได้ แม้บางตัวจะมีระดับเดียวกับมัน และบางตัวก็ต่ำกว่าแค่หนึ่งขั้นก็ตาม ‘อืม ดีมาก งั้นมื้อเย็นนี้เราคงได้กินลิงกันสักตัว’ เกรย์กล่าว เขาต้องวิ่งหนีมาเกือบชั่วโมงเพราะพวกลิงพวกนี้ ตอนนี้หลังจากจัดการพวกมันได้แล้ว เขาอยากจะกินและพักผ่อนเสียที แม้ร่างกายจะยังไหว แต่เขารู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจจากการต้องวิ่งหนีไม่หยุดหย่อน อีกทั้งยังใช้พลังธาตุแก่นแท้ไปมหาศาล ถ้าไม่ใช่เพราะเขามีพลังสำรองก้อนโต ป่านนี้เขาคงไม่คิดจะสู้กับพวกมันหรอก ‘มื้อเย็นมาถึงแล้ว’ วอยด์ประกาศ แม้เกรย์จะยังไม่เห็นวี่แววของสัตว์อสูรเลยก็ตาม แต่ไม่นานเกรย์ก็เห็นลิงสายฟ้าเขาม่วงพุ่งตรงมาทางเขา ‘โอเควอยด์ จัดการพวกที่เหลือที จำไว้ว่าอย่าทำเขาของพวกมันพังนะ’ เกรย์กำชับวอยด์ก่อนจะหายวับไป ‘เรียกว่าขอให้รอดชีวิตก่อนดีกว่ามั้ง’ วอยด์คิดในใจหลังจากปรากฏตัวบนกิ่งไม้ในทิศทางที่ลิงตัวนั้นพุ่งมา มันจำได้ว่าเพิ่งบอกเกรย์ไปว่ารับมือได้แค่พักเดียว แต่เกรย์กลับสั่งไม่ให้มันทำลายเขาของพวกมันให้เสียของ เขาจะไปทำลายเขาพวกมันได้ยังไงในเมื่อแค่ยื้อเวลาไว้ก็เต็มกลืนแล้ว? ปัง! การต่อสู้ระหว่างเกรย์กับเจ้าลิงเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว และเกรย์ก็เป็นฝ่ายคุมเกมได้ตั้งแต่การโจมตีครั้งแรก ‘พละกำลังของฉันอย่างเดียวก็ทัดเทียมกับนักเวทขอบเขตต้นกำเนิดระดับที่ห้าได้แล้ว ถ้าเสริมด้วยธาตุเข้าไป ฉันน่าจะต่อกรกับเจ้าลิงตัวนี้ได้สูสีเลย’ เกรย์คิดพลางมองหมัดตัวเอง ลิงสายฟ้าเขาม่วงสูงกว่าสี่เมตร แต่มันกลับกำลังต่อสู้ระยะประชิดกับมนุษย์ที่ดูตัวเล็กจ้อยเมื่อเทียบกับขนาดของมัน สิ่งที่น่าตกใจคือ ลิงสูงสี่เมตรกลับถูกมนุษย์ที่สูงไม่ถึงสองเมตรต้อนอยู่ฝ่ายเดียว โครม! หมัดของเกรย์ปะทะเข้ากับร่างกายที่มีขนหนาเตอะของเจ้าลิงจนมันคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่าการโจมตีนั้นรุนแรงเกินกว่าที่มันจะรับไหว “ว้าว! ไม่นึกเลยว่าพละกำลังของฉันจะทรงพลังขนาดนี้หลังจากเสริมธาตุเข้าไป” เกรย์อุทานพลางมองหมัดตัวเองอย่างตื่นตะลึง แววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความปิติยินดี เพราะเขานานๆ ทีถึงจะใช้พละกำลังเข้าปะทะตรงๆ ทั้งที่ฝึกฝนมันอยู่เป็นประจำ เขาจึงไม่รู้เลยว่ามันทรงพลังเพียงใด วอยด์จ้องมองการต่อสู้ของเกรย์แล้วรู้สึกว่าสถานการณ์นี้มันแปลกพิลึก ไม่ค่อยมีใครเห็นมนุษย์ต้อนสัตว์อสูร โดยเฉพาะสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งทางกายภาพอย่างลิงตัวนี้ ‘เอาล่ะ แค่นี้พอแล้ว ได้เวลาทำงาน’ วอยด์ลุกขึ้นและจ้องมองไปยังพวกลิงที่กำลังตามมา ร่างใหญ่ยักษ์ของพวกมันวิ่งฝ่าป่าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตู้ม! วอยด์ปล่อยพลังโจมตีขวางเส้นทางพวกลิงที่พุ่งเข้ามาทันที มันหายตัวไปและปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกมันก่อนจะจ้องเขม็ง เมื่อพวกลิงเห็นแมวตัวเล็กๆ ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า พวกมันต่างชะงักไปเล็กน้อยเพราะความแตกต่างของขนาดนั้นมหาศาลมาก วอยด์ดูเหมือนมดตัวจ้อยที่ยืนอยู่ต่อหน้ายักษ์ใหญ่ ลิงตัวที่อยู่หน้าสุดมองวอยด์ด้วยสายตาเหยียดหยามและยื่นมือยักษ์ออกไปหมายจะตบวอยด์ให้แบนติดดิน ลิงตัวนี้ไม่รู้ความสามารถของวอยด์เพราะตอนที่วอยด์โจมตีไปก่อนหน้านี้ มันโจมตีเพียงพื้นดินเท่านั้น อีกทั้งนอกจากลิงสายฟ้าเขาม่วงแล้ว ตัวอื่นๆ ก็ไม่รู้ถึงความสามารถของวอยด์เลย ‘หึ! ดูถูกกันดีนักนะ’ วอยด์แสยะยิ้มและปล่อยให้มือของเจ้าลิงเข้ามาใกล้ เมื่อเห็นวอยด์ไม่แม้แต่จะขยับหนี เจ้าลิงก็ยิ่งรู้สึกดูแคลนมากขึ้น ในฐานะสิ่งมีชีวิตที่รักการต่อสู้ มันย่อมเกลียดอะไรก็ตามที่ยอมแพ้โดยไม่สู้ เปรี้ยง! มือของเจ้าลิงฟาดลงบนพื้นดิน แต่มันกลับประหลาดใจเพราะนอกจากพื้นดินแข็งๆ แล้ว มันไม่รู้สึกถึงอะไรเลย มันค่อยๆ ยกมือขึ้นและจ้องมองจุดที่เพิ่งฟาดลงไป นอกจากรอยฝ่ามือของมันแล้วก็ไม่มีอะไรเลย ความสับสนฉายชัดอยู่บนใบหน้าของมัน มันนำมือเข้ามาใกล้หน้าเพื่อตรวจสอบให้ชัดเจน ‘หวัดดี’ วอยด์ปรากฏตัวบนฝ่ามือยักษ์ของมันและโจมตีเข้าที่ใบหน้าของเจ้าลิงโดยตรง ก่อนที่มันจะทันตั้งตัว การโจมตีนั้นก็ถึงใบหน้าเกือบจะเป่าหัวมันกระจุย ใบหน้าส่วนใหญ่ของมันถูกย่างจนเกรียม ‘*ถอนหายใจ* รู้งี้ไม่น่าโจมตีเข้าที่หน้าเลย’ วอยด์รู้สึกเสียดายเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าเขาของมันหักไปข้างหนึ่ง ตุ้บ! ร่างของเจ้าลิงร่วงลงกองกับพื้นอย่างแรง ลิงสายฟ้าเขาสีเงินตัวที่เหลือตกใจ แต่พวกมันก็ตั้งสติได้ไวและระดมยิงสายฟ้าใส่วอยด์ วอยด์หลบการโจมตีนั้นอย่างคล่องแคล่วก่อนจะโต้กลับด้วยพลังของมันเอง หากใครมาเห็นสนามรบนี้เข้า คงต้องยอมรับเลยว่าขนาดนั้นไม่ใช่ปัญหาอย่างแท้จริง ด้านหนึ่ง ลิงที่ตัวใหญ่กว่ามนุษย์สองเท่ากำลังถูกชายหนุ่มต้อนอยู่ฝ่ายเดียว ส่วนอีกด้านหนึ่ง แมวตัวเล็กๆ กำลังต่อสู้ด้วยตัวคนเดียวกับลิงสี่ตัวที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวมันเป็นร้อยเท่าเมื่อรวมกัน!