Chapter 1652 สอบสวนเหล่านก เกรย์ตรวจสอบให้แน่ใจว่านกแรงค์แปดระยะปลายตัวนั้นจากไปแล้ว ก่อนจะแอบย่องเข้าไปในต้นไม้ที่นกทั้งสามอาศัยอยู่ ภายในต้นไม้ไม่มีการตกแต่งอะไรมากมาย ด้านข้างมีสิ่งที่ดูเหมือนรังนกตั้งอยู่ พื้นที่ตรงนี้ค่อนข้างกว้างขวางและแบ่งเป็นสองห้อง เมื่อเกรย์เดินเข้าไป เขาไม่พบพวกนกในส่วนที่น่าจะเป็นห้องนั่งเล่น แต่เขาสัมผัสได้ถึงตัวพวกมันในห้องด้านใน เขาเดินเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน ด้วยระดับพลังของเขา เขารู้ดีว่าสามารถจัดการพวกมันให้หมดฤทธิ์ได้ภายในเสี้ยววินาที จึงไม่มีความจำเป็นต้องหลบซ่อนตัวให้มากความ ภายในห้อง เขาเห็นนกทั้งสามตัว หนึ่งในนั้นมีขนสีแดงเพลิง ส่วนอีกสองตัวเป็นสีน้ำตาลผสมเหลือง ต่างจากนกที่เพิ่งบินออกไปก่อนหน้านี้ นกทั้งสามตัวนี้มีขนาดใหญ่ สูงประมาณห้าเมตร "เจ้าเป็นใคร?" นกสีแดงเพลิงเป็นตัวแรกที่สังเกตเห็นเกรย์ มันมองเขาอย่างระแวดระวัง ด้วยระดับพลังของพวกมัน จึงไม่คาดคิดว่าจะมีใครแอบเข้ามาในถิ่นของพวกมันได้โดยที่พวกมันไม่รู้ตัว นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้มันกังวล "ฉันมาหาพวกแกสามตัวนี่แหละ" เกรย์กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ "มนุษย์อย่างเจ้าเข้ามาทำอะไรในเผ่าของเรา?" หนึ่งในนกที่มีขนสีน้ำตาลดำถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อย่างที่บอก ฉันมาหาพวกแก" เกรย์ตอบก่อนจะชูนิ้วขึ้นชี้ไปที่หัวของนกสีแดงเพลิง "เรียกไอ้มังกรเฮงซวยที่พวกแกเคยทำงานให้เมื่อก่อนออกมาหน่อยได้ไหม?" เขาถาม นกพวกนี้คือเบาะแสที่ดีที่สุดหากเขาต้องการล่อมังกรตัวนั้นออกมา "เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้า มนุษย์?" นกตัวนั้นถาม เกรย์กำลังจะพูดต่อเมื่อวอยด์ลงมือ ทั้งสามนกทรุดลงกับพื้นแทบจะพร้อมกัน "จะพูดมากให้เสียเวลาทำไม? แค่ใช้พลังควบคุมจิตใจแล้วสั่งให้พวกมันติดต่อนังมังกรนั่นก็พอแล้ว" วอยด์กล่าวด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย เกรย์ส่ายหน้า เขาเองก็ไม่อยากเสียเวลาเช่นกัน แต่เขาต้องการข้อมูลจากพวกมันมากกว่านี้ โชคดีที่วอยด์ไม่ได้ฆ่าพวกมัน แต่ใช้เพียงการโจมตีเบาๆ เพื่อทำให้พวกมันสลบไป เนื่องจากพวกนกมัวแต่โฟกัสอยู่ที่เกรย์ พวกมันจึงไม่คาดคิดว่าเจ้าแมวตัวจิ๋วจะแข็งแกร่งขนาดนั้น วอยด์โบกมือคราหนึ่งก็พาพวกนกทั้งสามจากไป การอยู่ที่นั่นอันตรายเกินไป เขาจำเป็นต้องสอบสวนพวกมันในที่ที่ปลอดภัยกว่านี้ … ในถ้ำแห่งหนึ่งห่างจากเผ่านกออกไปไม่กี่กิโลเมตร ทั้งสามตัวได้สติคืนมา และด้วยความช่วยเหลือจากวอยด์ พลังบ่มเพาะของพวกมันก็ถูกผนึกไว้ "เอาล่ะ ฉันจะเข้าเรื่องเลยนะ พวกแกเคยโจมตีมังกรตัวหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว และเธอก็มอบบางอย่างให้ฉันเพื่อช่วยล้างแค้น เพราะไม่มีทางรักษาอาการบาดเจ็บของเธอได้" "แกคือคนที่ฆ่าพวกนั้นที่ตราหน้าว่าเป็นคนทรยศน่ะเหรอ?!" เมื่อได้ยินคำพูดของเกรย์ พวกมันก็ตระหนักได้ทันทีว่าเขาเป็นใครและมาตามล่าพวกมันด้วยเหตุผลใด พวกมันรู้ว่ามีมนุษย์คนหนึ่งกำลังไล่สังหารคนที่เคยร่วมงานด้วย และพวกมันก็หวาดกลัวมาตลอด แต่หลังจากผ่านไปหลายเดือนโดยไม่เห็นวี่แวว พวกมันจึงคิดว่าเขาจากไปแล้ว ไม่คาดคิดว่าเขาจะกลับมาในตอนที่พวกมันลดการป้องกันตัวลงแบบนี้ "สิ่งที่แกทำเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ การฆ่าคนในเผ่าอสูรเวทเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ ทำแบบนี้จะนำหายนะมาสู่เผ่าพันธุ์ของพวกแกเอง" นกตัวหนึ่งกล่าวอย่างเย็นชา "ฉันไม่ค่อยถูกกับคำขู่หรอกนะ คำพูดถัดไปของพวกแกอาจเปลี่ยนวิธีการตายของพวกแกก็ได้" เกรย์แสดงสีหน้าสงบนิ่ง แต่ทว่านกทั้งสามกลับรู้สึกเย็นเยือกไปถึงกระดูกสันหลังจากคำพูดเรียบเฉยนั้น พวกมันสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวจากตัวเขา 'มนุษย์จะมีจิตสังหารที่รุนแรงถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?' นั่นเป็นเพียงคำถามเดียวที่อยู่ในหัวของพวกมัน แต่พวกมันไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก "ฉันต้องการตัวมังกรนั่น พวกแกเรียกมันออกมาได้ไหม?" เกรย์ถาม นกทั้งสามมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้า "พวกแกติดต่อมันยังไง?" "ปกติพวกเราจะไปที่เผ่ามังกรเพื่อขอเข้าพบท่าน และพวกเราไม่ได้ติดต่อไปหามัน มันต่างหากที่เป็นฝ่ายติดต่อพวกเรา" นกสีแดงเพลิงอธิบาย แม้จะโกรธเคืองกับสถานการณ์ปัจจุบัน แต่มันก็รู้ดีว่าเมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมทำตามความต้องการของอีกฝ่าย ในกรณีนี้ พวกมันไม่ลังเลที่จะส่งตัวมังกรให้ หากนั่นหมายถึงการที่พวกมันจะได้รับการละเว้นโทษ "ฉันต้องการตัวมัน เริ่มคิดหาวิธีล่อมันมาที่นี่ซะ" "ทำไมไม่ปล่อยพวกเราไปสักตัวล่ะ ให้เธอไปก็ได้ เธอสามารถเรียกมันออ... อ๊ากก!" นกตัวนั้นพูดไม่ทันจบก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดแหลมคมแล่นพล่านไปทั่วร่างจนตัวสั่นเทา "ฉันไม่ได้อยากฟังอะไรที่ไร้ประโยชน์ ถ้าแกสองตัวไม่อยากโดนดีก็รีบๆ หน่อย" เกรย์หันความสนใจไปยังอีกสองตัว นกสีแดงดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม และการที่เป็นหัวหน้าย่อมหมายความว่ามันฉลาดกว่าอีกสองตัวและคงเค้นข้อมูลได้ยากกว่า แต่อีกสองตัวอาจจะไม่แข็งขืนขนาดนั้น "พูดมา" "ฝ่าบาทสั่งให้พวกเราไปพบในอีกสองวันข้างหน้า ท่านมีภารกิจให้พวกเราทำ" นกตัวหนึ่งไม่คิดจะปิดบังและคายความลับออกมา "โอ้ นัดพบในอีกสองวันงั้นเหรอ? สะดวกดีจริง" เกรย์ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาคิดแต่แรกว่าคงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะล่อตัวมังกรออกมาได้ ใครจะไปคิดว่ามันจะโผล่หัวออกมาเอง "มันมีองครักษ์ไปด้วยไหม?" เกรย์ต้องการเตรียมตัวให้พร้อม ระดับพลังขององครักษ์ที่อยู่ข้างกายมังกรจะเป็นตัวกำหนดวิธีการลอบสังหารในครั้งนี้ "แล้วแต่สถานการณ์ ทุกครั้งที่ท่านต้องการทำอะไรแบบนี้ ท่านจะมีองครักษ์ติดตัวไปแค่คนเดียว" นกอธิบาย "ระดับพลังล่ะ?" "พวกเราอ่อนแอเกินกว่าจะหยั่งถึงระดับบ่มเพาะของเขา แต่องครักษ์คนนั้นไม่น่าจะอ่อนแอกว่าท่าน" นกอธิบาย พวกมันไม่รู้ระดับพลังของเกรย์ แต่สัมผัสได้ว่าเขาแข็งแกร่งกว่าพวกมันทั้งสามรวมกันเสียอีก "น่าสนใจดี..." เกรย์จมลงสู่ห้วงความคิด เขาไม่ต้องการให้ตัวตนของเขาถูกเปิดเผย ดังนั้นใครก็ตามที่เกี่ยวข้องจะต้องตายเพื่อให้แน่ใจว่าเรื่องนี้จะไม่ย้อนกลับมาส่งผลกระทบต่อเขาในภายหลัง แน่นอนว่าด้วยสถานะของเขา เผ่าอสูรเวทคงต้องคิดหนักก่อนจะโจมตีเขา เพราะอย่างไรเสียเขาก็เป็นบุตรชายของลูคัส ดอว์สัน ผู้โด่งดัง และตัวเขาเองในขณะนี้ก็ถือเป็นยอดฝีมือคนหนึ่งเช่นกัน หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจทำให้ทั้งสามสลบไป เขาจะปลุกพวกมันเมื่อถึงเวลาที่ต้องมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดพบ เมื่อเขาสามารถประเมินระดับพลังขององครักษ์มังกรได้แล้ว เขาจะรู้เองว่าควรทำอย่างไร ด้วยการมีวอยด์อยู่ข้างกาย การจัดการมังกรไม่ใช่เรื่องยาก ปัญหาอยู่ที่การไม่ให้ถูกเปิดเผยตัวตน 'อืม ดูเหมือนวอยด์จะต้องเป็นคนจัดการเรื่องการจับตัว' เขาครุ่นคิดและตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากวอยด์ เจ้ากระต่ายหัวหน้าเผ่ายังคงอยู่กับเขา ทั้งสองจะสามารถทำงานนี้ได้อย่างง่ายดาย … สองวันผ่านไปในชั่วพริบตา เกรย์ควบคุมกลุ่มนกทั้งสามไว้ในกำมือแล้วออกเดินทางไปยังจุดนัดพบกับมังกร สถานที่นั้นค่อนข้างเร้นลับและตั้งอยู่ในเขตชั้นใน เกรย์สังเกตสิ่งต่างๆ อย่างถี่ถ้วนเมื่อก้าวเข้าสู่เขตชั้นใน เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงแก่นแท้ธาตุในสถานที่แห่งนี้ เขาก็แทบอยากจะย้ายมาอยู่ที่นี่เลยทีเดียว ที่นี่ช่างมหัศจรรย์นัก เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าไปก็รู้สึกได้ถึงพลังที่เติมเต็ม เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีสถานที่เช่นนี้อยู่ในโลกนี้ ส่วนที่บ้าที่สุดคือยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ คุณภาพของแก่นแท้ก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเท่านั้น 'การบ่มเพาะที่นี่สักปีจะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาล' ความคิดที่จะซ่อนตัวแถวนี้เพื่อบ่มเพาะพลังแวบเข้ามาในหัวของเขา และพูดตามตรง เขามั่นใจว่ายอดฝีมือระดับแนวหน้าหลายคนคงทำเช่นนั้น พ่อของเขาสามารถบ่มเพาะพลังที่นี่ได้ และพวกอสูรเวทมักจะไม่เข้ามายุ่งหากเขาไม่สร้างปัญหา เมื่อไปถึงจุดหมาย เกรย์ก็ซ่อนตัวในขณะที่พวกนกทั้งสามรอคอยการมาถึงของมังกร วอยด์และหัวหน้ากระต่ายกำลังเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ภายนอก ในตอนนี้เกรย์ไม่ได้ควบคุมจิตใจของทั้งสามไว้ เพราะไม่อยากเผยพิรุธ แน่นอนว่าหากเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากตัวใดตัวหนึ่ง เขาจะชิงลงมือควบคุมทันที พวกเขารออยู่ราวหนึ่งหรือสองชั่วโมงก่อนที่เกรย์จะได้ยินเสียงกระพือปีกดังมาจากทิศตะวันออก เมื่อมองไปทางนั้น เขาก็เห็นอสูรเวทตัวใหญ่มหึมากำลังบินตรงมาทางพวกเขา เขาเคยเห็นมังกรมาบ้างแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้พบเห็น เขาก็ยังคงรู้สึกทึ่งกับรูปลักษณ์อันสง่างามของพวกมันอยู่เสมอ