บทที่ 1656 ที่นี่ไม่ต้อนรับแก “ไม่มีใครมาหรอก” คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในหัวของซิเรเวียสซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาเชื่อคำนั้น เขาไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด เขาอยากจะเชื่อว่าพ่อของเขาจะสามารถระบุตำแหน่งของเขาได้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในโลก นั่นคือสิ่งที่เขาเชื่อมั่นมาตลอด แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงสลัดความคิดที่ว่าเกรย์พูดถูกออกไปจากหัวไม่ได้ หากเป็นก่อนที่เกรย์จะพาตัวเขามาที่นี่ เขาคงไม่มีทางเชื่อว่าพ่อของเขาจะหาเขาไม่เจอ ตราบใดที่ร่างกายของเขายังไม่แตกสลาย พ่อของเขาก็สามารถตามหาเขาจนพบได้ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม แต่สถานการณ์ตอนนี้มันต่างออกไป เพราะเกรย์สามารถลากเขาออกมาจากเขตชั้นในได้โดยที่เขาไม่รู้ตัวและไม่ยินยอม แม้ว่าเขาจะอยากไปกับพวกเขา แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะไปเมื่อไหร่ และไม่เคยตกลงว่าจะไป แต่เขากลับถูกพาตัวออกมาแล้ว การที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้เพียงลำพัง หมายความว่ามีโอกาสสูงมากที่เกรย์จะสามารถซ่อนตัวเขาจากสัมผัสของพ่อเขาได้จริงๆ “แกหมายความว่ายังไง?” เขาถามด้วยความหวาดกลัว “เจ้าเห็นสิ่งที่พ่อของเจ้าฝังไว้ในร่างของเจ้าไหม?” เกรย์เลิกคิ้วขึ้นแล้วอธิบายช้าๆ เมื่อเห็นซิเรเวียสพยักหน้าตอบรับ เกรย์ก็กล่าวต่อ “ข้าใส่มันเข้าไปในร่างขององครักษ์เจ้าตอนที่ข้ากำลังแยกพวกเจ้าทั้งสองออกจากกัน ดังนั้นพ่อของเจ้าจะถูกนำทางไปหาแค่คนคนนั้น ไม่ใช่ใครอื่น” “ข้าหมายถึง การสูญเสียเจ้าไปถือเป็นโทษตายสำหรับเขาใช่ไหมล่ะ? แล้วทำไมถึงปล่อยเขาไปแบบนั้น?” คำพูดของเกรย์ทำให้ซิเรเวียสตกตะลึง “โฮ...” ซิเรเวียสอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่เขากลับพูดไม่ออก แม้แต่ก่อนที่เขาจะเห็นเกรย์ เกรย์ก็ได้ลบร่องรอยที่พ่อของเขาใช้ติดตามตัวเขาออกจากร่างกายเขาไปแล้ว สิ่งนี้ถูกฝังอยู่ในจิตสำนึกของเขาแท้ๆ แต่เกรย์กลับสามารถลบมันออกและย้ายไปไว้ที่คนอื่นโดยที่ไม่มีใครรู้ตัวได้ ไม่เพียงแค่นั้น เขายังทำได้โดยไม่ต้องสัมผัสตัวพวกเขาด้วยซ้ำ หรือจะพูดให้ถูกคือเขาสัมผัสพวกเขานั่นแหละ เพียงแต่คนพวกนั้นไม่รู้ตัวเท่านั้น แม้เกรย์จะไม่สามารถสัมผัสระดับพลังของผู้คุมตอนที่เขาควบคุมพวกนกได้ แต่เขาก็ยังพอจะสัมผัสสิ่งต่างๆ ได้โดยทั่วไป ช่วงเวลาที่เขาอยู่ในโลกของพวกโนมช่วยเพิ่มพลังทางจิตของเขาขึ้นมหาศาลจนน่ากลัว นี่คือเหตุผลที่เขาสามารถสัมผัสเรื่องนี้ได้ แน่นอนว่ายังมีบางสิ่งที่เกินความสามารถของเขาอยู่บ้าง “แก... แกเป็นใครกันแน่?” คราวนี้ซิเรเวียสหวาดกลัวอย่างแท้จริง เขารู้ตัวแล้วว่าความตายมาเยือนแน่ และความจริงข้อนั้นก็ทำให้เขาขวัญผวา “ข้าก็แค่คนที่ถูกลากเข้ามาพัวพันกับแผนการไร้สาระของพวกแกน่ะ แม้ว่าข้าจะได้รับผลประโยชน์เพื่อช่วยให้การแก้แค้นสำเร็จลุล่วง แต่ถึงจะไม่มีผลประโยชน์พวกนั้น ข้าก็ยังจะทำอยู่ดี” เกรย์ยิ้มแล้วพูดติดตลก “นี่ข้ากำลังได้รับค่าจ้างจากการทำสิ่งที่ข้าจะทำให้อยู่แล้วฟรีๆ ด้วยนะเนี่ย” “เมลเมร่าเจอกับแกงั้นเหรอ?” ซิเรเวียสถาม “เรื่องตลกน่ะ ข้านี่แหละเป็นคนพบเธอ เธอใกล้ตายเต็มทีและข้าก็เสนอตัวช่วย ในเมื่อเธอกำลังจะไปปรโลกอยู่แล้ว เธอเลยไม่ได้รังเกียจอะไร” เกรย์ยักไหล่แล้วหันไปหาไอเซนดราเช “เจ้าอยากทำอะไรกับพวกมันก็เชิญเลย ข้าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้า เจ้าหมอนี่จะคอยคุ้มครองเจ้าเอง” เกรย์ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่ต่อเพื่อดูว่าไอเซนดราเชจะสะสางความแค้นอย่างไร เขาทำหน้าที่ของเขาเสร็จสิ้นแล้ว และยังรับประกันด้วยว่าจะไม่มีทางที่ใครจะมารบกวนได้ เขายังบอกหัวหน้ากลุ่มกระต่ายให้ทิ้งกระต่ายระดับแปดไว้กับไอเซนดราเชหนึ่งตัว เพื่อช่วยให้แน่ใจในความปลอดภัยของเขาในระหว่างที่พวกเขาไม่อยู่ หลังจากออกจากถ้ำ “มีข่าวคราวจากชายแดนบ้างไหม?” เกรย์ถามหัวหน้ากลุ่มกระต่าย เขาได้สั่งให้หัวหน้ากระต่ายทิ้งพวกกระต่ายไว้ที่ชายแดนเพื่อให้แน่ใจว่าเขาสามารถติดตามความเคลื่อนไหวของพวกมังกรได้ หากเขาสัมผัสได้ว่าพวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ เขาจะพาไอเซนดราเชหนีไปทันที แน่นอนว่าเขาก็คงจะจัดการสังหารซิเรเวียสและคนอื่นๆ ไปแล้วถ้ายังไม่ได้ทำ เขามั่นใจว่าพ่อของซิเรเวียสไม่มีทางตามรอยเขาได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะประมาท อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังคงอยู่ในบริเวณป่าแห่งนี้ ตราบใดที่ยังอยู่ที่นี่ เขาไม่กล้าที่จะประมาทเลยแม้แต่น้อย หัวหน้ากระต่ายส่ายหัว ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ที่ชายแดน อย่างน้อยก็เท่าที่เขารู้ เขาได้ทิ้งกระต่ายที่แข็งแกร่งที่สุดตัวหนึ่งไว้ที่นั่น ซึ่งเป็นกระต่ายระดับแปดขั้นกลาง เกรย์เลิกถามไปนานแล้วว่าหัวหน้ากระต่ายไปสรรหาขุมพลังพวกนี้มาจากไหน แต่ในเมื่อพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพของเขาด้วย เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร “ไม่ได้สู้มานานแล้ว ข้าอยากลองทดสอบฝีมือดูสักหน่อย” เกรย์และกลุ่มของเขามุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า ห่างจากจุดที่ตั้งถ้ำออกไปหลายพันกิโลเมตร การต่อสู้ของเขาอาจดึงดูดความสนใจได้ เขาจึงไม่ต้องการให้มีอะไรที่นำพาใครเข้ามาใกล้ถ้ำ .... ลึกเข้าไปในป่า “มีสัตว์เวทระดับแปดขั้นกลางอยู่ในหนองน้ำนั่น” วอยด์ชี้อุ้งเท้าไปที่หนองน้ำเบื้องหน้าพวกเขา เกรย์พยักหน้า เขาก็สัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของตัวตนที่ทรงพลังในละแวกนั้นเช่นกัน เขามาที่นี่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ และในเมื่อโอกาสมาถึงแล้ว เขาก็ไม่รังเกียจที่จะสู้ พวกเขาเดินเข้าไปในหนองน้ำ และทันทีที่เขาก้าวเข้าไป ร่างขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาจากน้ำที่ขุ่นคลั้วนั่น “มนุษย์ ที่นี่ไม่ต้อนรับแก” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เกรย์มองไปยังร่างขนาดใหญ่นั้น มันคือจระเข้ ซึ่งขากรรไกรของมันดูน่ากลัวเหลือเกิน เขารู้ได้ทันทีว่าแค่กัดเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะฉีกร่างเขาออกเป็นสองท่อน ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น แม้แต่สัตว์เวทหลายตัวก็ยังไม่สามารถรอดพ้นจากมันได้ “อ้อ งั้นเหรอ? ทำไมล่ะ?” เขาถามพร้อมรอยยิ้ม “ที่นี่ไม่ต้อนรับแก ไสหัวไปซะ” จระเข้ยังไม่โจมตีในทันที แต่เลือกที่จะเตือนก่อน “ข้าแค่ต้องการจะผ่านทางไป” เกรย์พูดอย่างใจเย็นขณะลอยตัวอยู่กลางอากาศ จระเข้มองเกรย์แล้วส่งเสียงคำรามในลำคอ “พวกมนุษย์อย่างพวกแกคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของทุกอย่างงั้นสินะ แต่ไม่ใช่ที่ของข้า ไสหัวไปให้พ้น!” จระเข้โกรธจัดและไม่ลังเลแม้แต่น้อย มันเปิดฉากโจมตีทันที