Chapter 1665 ดินแดนลับประหลาด เบื้องหน้าของมาร์ธา พ่อและแม่ของเธอ ร่างของเกรย์กำลังเคลื่อนผ่านประตูมิติที่อยู่ตรงกลาง ทว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจ สิ่งที่ทำให้พวกเขาถึงกับอ้าปากค้างก็คือ ในขณะที่เกรย์กำลังฝืนเข้าไปในประตูมิตินั้น ประตูทั้งสามบานก็กำลังหลอมรวมเข้าด้วยกัน ใช่แล้ว ตามที่ปู่ของเกรย์บอกไว้ ประตูทั้งสามมีความเชื่อมโยงกันอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นประตูสามบานที่แยกจากกัน นำไปสู่สถานที่สามแห่งที่ต่างกัน ทว่าในขณะที่เกรย์กำลังก้าวเข้าไป ประตูทั้งสามกลับกำลังหลอมรวมกันในตอนนั้นเอง "พ่อคะ..." มาร์ธาเรียกพ่อของเธออีกครั้งด้วยความกังวลในความปลอดภัยของลูกชาย พ่อของมาร์ธามองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขายื่นเข้าไปใกล้เกรย์เพื่อตรวจสอบประตูมิติเหล่านั้น เขาไม่กล้าแตะต้องตัวเกรย์หรือตัวประตูมิติ เพราะนี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน มันมีความเสี่ยงที่พวกเขาอาจตกอยู่ในอันตรายหากเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับมัน "ดูจากสถานการณ์แล้ว เขาไม่ได้แสดงอาการว่าตกอยู่ในอันตราย เราควรเฝ้าดูและรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น" เขาพูดขณะตรวจสอบประตูมิติ "พ่อหมายความว่ายังไงคะ?" มาร์ธาไม่ได้ใจเย็นเหมือนพ่อ เธอขยับตัวก้าวไปข้างหน้า และในจังหวะที่เธอกำลังจะคว้าเสื้อของเกรย์จากด้านหลัง เธอก็รู้สึกถึงพลังอันมหาศาลผลักเธอออกมา แรงนั้นรุนแรงทว่าแผ่วเบาอย่างยิ่ง พ่อของเธอเป็นคนแรกที่ตอบสนอง เขาใช้ฝ่ามือแตะที่แผ่นหลังของเธอเพื่อไม่ให้เธอถอยไปข้างหลัง "มาร์ธา อย่ามุทะลุ" ปู่ของเกรย์ดุลูกสาวก่อนจะชี้ไปที่เกรย์แล้วกล่าวว่า "ดูสิ เขาดูไม่เหมือนกำลังตกอยู่ในอันตราย และข้าก็ไม่สัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายจากประตูมิติที่กำลังรวมตัวกัน อย่าทำให้เขาต้องตกอยู่ในอันตรายสิ" คำพูดของเขาทำให้มาร์ธาสัมผัสถึงประตูมิติ และมันก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะจู่โจมเกรย์จริงๆ "แต่ว่า..." "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวข้าจะติดต่อไปหาเหล่าผู้อาวุโส เราจะได้รู้กันว่าพวกเขาพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง" ปู่ของเกรย์ให้ความมั่นใจกับมาร์ธาก่อนจะหายตัวไป มาร์ธาถูกทิ้งไว้กับแม่ของเธอที่กังวลไม่ต่างกัน แต่คำพูดของสามีที่ก้องอยู่ในหัวทำให้เธอขยับเข้าไปใกล้เพื่อปลอบโยนมาร์ธา เธอทำเพียงกอดแขนของมาร์ธาเอาไว้ในขณะที่ร่างของเกรย์ถูกประตูมิติกลืนกินเข้าไปจนหมดสิ้น มาร์ธาดูวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของพ่อ เธอก็สงบลง โดยหวังว่านี่อาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับลูกชายของเธอ ….. ในขณะที่มาร์ธากับพ่อของเธอเป็นห่วงเกรย์ตอนที่เขากำลังข้ามผ่านประตูมิติ ตัวเกรย์เองกลับรู้สึกหวาดผวาเล็กน้อย ทันทีที่ใบหน้าส่วนหนึ่งของเขาผ่านประตูมิติเข้าไป เขาก็ถูกต้อนรับด้วยแสงแดดที่แผดเผา จนเขารู้สึกเหมือนผิวหน้ากำลังจะถูกเผาไหม้ไปเสียให้ได้ เขากำลังมองไปยังผืนดินที่แห้งแล้ง รอยแตกบนพื้นดินเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความรุนแรงของแสงแดดที่ดูเหมือนพร้อมจะแผดเผาใบหน้าของเขา ไม่มีอะไรที่โดดเด่นสะดุดตาเลยนอกจากหย่อมหญ้าแห้งๆ และต้นไม้ที่ดูคล้ายต้นกระบองเพชร 'เวรเอ๊ย!! นึกว่าบอกว่าที่นี่ไม่อันตรายซะอีก?' เขาบ่นในใจขณะที่ร่างกายค่อยๆ ผ่านประตูมิติเข้ามา จากจุดที่เขายืนอยู่ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงอันตรายของสถานที่แห่งนี้ หากประมาทเพียงนิดเดียว เขามั่นใจว่าเขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่แน่ 'ที่นี่มันมีอะไรบางอย่าง' เสียงตื่นเต้นของวอยด์ดังขึ้นในหูของเกรย์ 'หืม?' เกรย์ตกใจเล็กน้อย แต่นึกอีกที ทุกที่ที่วอยด์คิดว่าประหลาดและมีน้ำเสียงตื่นเต้นแบบนี้ มักหมายความว่าที่นั่นมีของดีอยู่ เขาอยากรู้อยากเห็นว่ามีอะไรอยู่ที่นี่บ้างจึงเพิ่มแรงผลักดันตัวเองให้เข้าไปข้างในมากขึ้น ในขณะที่เขากำลังทำเช่นนั้น วอยด์ก็ออกมาจากช่องเก็บของมิติและปรากฏตัวขึ้นในดินแดนลับ ทันทีที่วอยด์ออกมาจากช่องเก็บของมิติของเกรย์ สิ่งที่ขัดขวางไม่ให้เกรย์เข้าสู่ดินแดนลับก็หายไปในทันที ร่างของเขาถูกดูดเข้าไปในดินแดนลับอย่างสมบูรณ์ ในตอนนั้นเองที่เกรย์ตระหนักได้ว่าไม่ใช่ดินแดนลับที่ปฏิเสธเขา แต่เป็นเพราะมันปฏิเสธวอยด์ เจ้าแมวดำตัวน้อยที่มักจะซ่อนตัวอยู่ตามร่างกายของเขาเสมอ "วอยด์ แกทำอะไรลงไป?" เขาถามด้วยสีหน้าหงุดหงิด เขาไม่คิดเลยว่าความทรมานในการพยายามผ่านประตูมิติจะเป็นเพราะวอยด์ "เปล่านี่" วอยด์ไม่สนสีหน้าของเกรย์ เขาเพียงมองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น แล้วจู่ๆ เขาก็นิ่งไปก่อนที่ร่างจะหายวับไปอีกครั้ง ตู้ม! จุดที่วอยด์เคยลอยอยู่นั้นระเบิดออกเมื่อมีบางอย่างพุ่งออกมาจากพื้นดิน เกรย์ถอยหลังกรูด้วยความตระหนกขณะมองดูสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายหนอนยักษ์ตรงหน้า เขี้ยวอันแหลมคมของมัน และการที่มันโผล่มาจากใต้ดินโดยที่เขาหรือวอยด์ไม่ทันได้สัมผัสถึงมันจนกระทั่งมันใกล้จะโผล่พ้นพื้นดินออกมา ทำเอาเขาขวัญเสียไม่น้อย หนอนตัวนั้นมุดกลับลงไปใต้ดินหลังจากไม่สามารถงับวอยด์ที่หลบหลีกการซุ่มโจมตีของมันไปได้หวุดหวิด 'ไหนบอกว่าที่นี่ไม่อันตรายไง?' วอยด์ถามขณะซ่อนตัวกลับเข้าไปในช่องเก็บของมิติ ตอนนี้เกรย์แข็งแกร่งกว่า ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะปล่อยให้เกรย์จัดการเรื่องพวกนี้ไป ส่วนตัวเขาจะพยายามหาว่าอะไรที่ทำให้สถานที่แห่งนี้พิเศษ "วอยด์ ฉันจะฆ่าแกให้ตาย ไม่เห็นเหรอว่ามันจ้องจะเล่นงานแกน่ะ?" เกรย์ระแวดระวัง เฝ้ารอว่าเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นจะโผล่ออกมาจากดินอีกครั้งหรือไม่ 'แล้วมันเปลี่ยนอะไรได้ล่ะ? ตั้งแต่ฉันรู้จักนายมา นายก็ถูกล่ามาตลอดชีวิต ไม่เคยมีสักครั้งที่ฉันจะทอดทิ้งนายไม่ใช่เหรอ?' คำถามของวอยด์ทำให้เกรย์เกือบจะเซ เกรย์ไม่อาจโต้แย้งคำถามของวอยด์ได้เพราะมันพูดถูก เขาถูกล่าโดยบางสิ่งบางอย่างมานานเท่าที่จำความได้จริงๆ แม้กระทั่งก่อนจะมาพบกับวอยด์ เขาก็ยังคงถูกล่าอยู่ดี "เออ ก็ได้ แต่พยายามหาสิว่าพวกมันต้องการอะไร เราจะได้วางแผนจัดการกับพวกมัน" เขาถอนหายใจอย่างยอมจำนน 'เอาล่ะ พยายามอย่าโดนกินไปก่อนก็แล้วกัน' "ไอ้คำว่า 'ไปก่อน' ของแกน่ะหมายความว่าไง?" เกรย์ไม่ชอบคำพูดของวอยด์และเสริมว่า "ฉันไม่อยากถูกกิน ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม" 'แล้วแต่ท่านจะว่าเลยครับ' เกรย์รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินเบาๆ มันแทบไม่รู้สึก แต่ด้วยความที่เป็นคนระแวดระวังตัวอยู่เสมอ นับตั้งแต่การโจมตีครั้งแรกที่มีต่อวอยด์ เขาก็ระวังตัวแจและใช้ความสามารถในการรับสัมผัสทุกอย่างที่มี โชคดีที่เขามีพลังธาตุดิน ทำให้เขาสามารถสัมผัสแรงสั่นสะเทือนในพื้นดินผ่านทางฝ่าเท้าได้ แม้จะเป็นเช่นนั้นก็ยังแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจับการเคลื่อนไหวของหนอนตัวนั้นได้ และเขาก็สัมผัสถึงมันได้ก็ต่อเมื่อมันกำลังจะโผล่พ้นพื้นดินเท่านั้น เขากระโดดขึ้นไปในอากาศและรีบพุ่งตัวออกไปโดยไม่คิดอะไรให้มากความ เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังมุ่งหน้าไปทางไหน แต่เขารู้ดีว่าต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด หนอนตัวนั้นโผล่พ้นดินออกมาในจังหวะเดียวกับที่ร่างของเกรย์กระโดดขึ้นไป ก่อนที่มันจะได้งับเขา ร่างของเกรย์ที่มีสายฟ้าห่อหุ้มก็หายไปจากสายตาของมัน... …. ณ แห่งหนึ่งในดินแดนลับ เกรย์เห็นสิ่งปลูกสร้างหนึ่งหลังจึงหยุดบิน เขาพุ่งเข้าไปในอาคารเพื่อดูว่ามีสิ่งของล้ำค่าใดๆ ให้เขาบ้าง เขายืนอยู่หน้าอาคารนั้น นี่เป็นสิ่งปลูกสร้างเพียงแห่งเดียวในรัศมีหลายกิโลเมตร เขายังคงอยู่ในภูมิประเทศแบบทะเลทราย และแม้แต่อาคารหลังนี้ก็ยังถูกแสงแดดแผดเผาจนร้อนระอุ เกรย์รู้สึกราวกับว่ามันจะพังครืนลงมาหากเขาไปแตะต้องมัน 'สงสัยจังว่าเจ้าตัวเมื่อกี้แข็งแกร่งแค่ไหน' เขาครุ่นคิด เขาไม่มีโอกาสได้ตรวจสอบระดับพลังของหนอนตัวนั้น แต่เขามั่นใจว่าสัมผัสได้ถึงอันตรายจากมัน ต้องบอกก่อนว่าเขาเคยต่อสู้กับสัตว์เวทระดับกลางมาแล้ว และไม่เคยรู้สึกคุกคามจากพวกมันเลยแม้แต่นิดเดียว หากเขารู้สึกถึงอันตรายจากเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวนั้นได้ นั่นหมายความว่าอย่างน้อยมันก็ต้องอยู่ในระดับแปดขั้นปลาย เขาอดไม่ได้ที่จะขนลุกเมื่อนึกถึงการถูกกลืนกินโดยสิ่งมีชีวิตเช่นนั้น เขาไม่ได้รีบร้อนทำอะไร หลังจากตรวจสอบประตูของอาคารอยู่อย่างถี่ถ้วนไม่กี่วินาที ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเปิดมัน ตัวอาคารไม่ใหญ่โตนัก สูงประมาณแปดเมตรเห็นจะได้ และดูไม่กว้างใหญ่มากนัก ราวๆ สิบห้าถึงยี่สิบเมตร ประตูทำจากโลหะชนิดหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และเมื่อเขาแตะมัน เขาก็รู้สึกถึงความเย็นประหลาดที่ซึมเข้าสู่ร่างกาย และสิ่งแรกที่แวบเข้ามาในความคิดของเขาก็คือ... 'เวรเอ๊ย!!! นี่มันของดีชัดๆ!!' ความรู้สึกเย็นที่เขาได้รับจากโลหะชิ้นนี้แตกต่างจากความร้อนระอุในสถานที่แห่งนี้อย่างสิ้นเชิง การที่มันสามารถเก็บกักความเย็นนี้ไว้ได้แม้จะติดอยู่ในที่แห่งนี้นานหลายปีถือเป็นเรื่องน่าตกใจ ปกติแล้วทุกสิ่งทุกอย่างควรจะเริ่มแผ่ความร้อนออกมา โดยเฉพาะโลหะ แต่ชิ้นนี้ดูเหมือนจะไม่มีปัญหากับความร้อนที่นี่เลย และยังคงรักษาความเย็นตามธรรมชาติของมันไว้ได้ เขาคว้าที่จับแล้วเปิดประตูออกไป