Chapter 1790 ช่วยเรียกชื่อเดียวสักทีได้ไหม? เกรย์ชำเลืองมองลอร์ดแฮร์รี่ด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปสนใจท่านเซอร์เซเวียร์ "ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็ควรหัดควบคุมอารมณ์ตัวเองบ้าง ถ้าคราวหน้าเขายังมาแสดงอาการฉุนเฉียวใส่ผมอีกล่ะก็ นั่นอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของเขาเลยก็ได้" คำขู่ของเกรย์นั้นชัดเจนเสียจนทุกคนในที่นั้นรับรู้ได้ ท่านเซอร์เซเวียร์และผู้พิทักษ์ทั้งสองเกือบจะระเบิดอารมณ์โกรธออกมาเพราะความไม่เห็นหัวของเกรย์ แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็จำต้องสงบสติอารมณ์และไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร สาเหตุเดียวที่พวกเขาหัวเสียขนาดนี้เป็นเพราะพวกเขายึดติดกับอาวุโส แม้จะรู้ดีว่าเกรย์แข็งแกร่งกว่า แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกว่าตนเองมีอายุมากกว่า ดังนั้นเกรย์ควรให้ความเคารพมากกว่านี้ ลอร์ดแฮร์รี่ไม่ได้แสดงท่าทีใดต่อเรื่องนี้ เขาพยายามดึงเกรย์กลับเข้าสู่เหตุผลที่เรียกเขามาที่นี่ "เจ้าหนุ่ม ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าใช้อะไรทำให้สิ่งของพวกนั้นหายไป" ในเมื่อเขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาจึงปักใจเชื่อว่ามันต้องเป็นผลงานของสมบัติล้ำค่าที่สร้างขึ้นโดยผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดของขอบเขตโซเวอเรน ความสามารถของผู้เชี่ยวชาญระดับนั้นเป็นสิ่งที่ประมาทไม่ได้ ซึ่งเขารู้ดีแก่ใจ 'วอยด์ อีกนานไหม?' เกรย์ไม่ได้ตอบในทันที แต่พยายามส่งกระแสจิตไปหาวอยด์ สาเหตุที่เขามานั่งเงียบอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะอยากเสวนาพาทีกับคนเหล่านี้ แต่เป็นเพราะวอยด์สัมผัสได้ถึงสมบัติบางอย่างตั้งแต่วินาทีที่พวกเขามาถึง ทว่ามันถูกค่ายกลปกปิดไว้ เกรย์สามารถทำลายค่ายกลนั้นได้หากมีเวลาเพียงพอ แต่เขาไม่ต้องการผลีผลาม เพราะเขารู้สึกได้ว่ามีพลังอำนาจบางอย่างที่ค่อนข้างแข็งแกร่งซ่อนตัวอยู่แถวนี้ 'ให้เวลาข้าสักนาที เจ้าก็คุยกับพวกนั้นต่อไปเถอะ' ดวงตาของเกรย์ไหววูบเมื่อได้ยินคำตอบจากวอยด์ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอนหายใจและพยายามชวนคุยต่อ ลอร์ดแฮร์รี่กำลังซักไซ้เรื่องแหวนมิติของเขา และจากสีหน้าของท่านเซอร์เซเวียร์กับผู้พิทักษ์ทั้งสองตอนที่เห็นเขาเก็บเหยือกและกล่องไม้ ทำให้เขามั่นใจว่าคนพวกนี้ไม่รู้จักธาตุมิติ เกรย์จึงไม่ได้บอกความจริงเรื่องธาตุมิติ แต่โกหกไปว่าเขาได้รับสมบัติหายากจากอาจารย์ ซึ่งมันช่วยให้เขาทำลูกเล่นแปลกๆ แบบนั้นได้ ในตอนแรกดวงตาของลอร์ดแฮร์รี่เป็นประกายเมื่อได้ยินเกรย์พูดถึงสมบัติหายาก แต่พอเข้าสู่ประโยคเรื่อง 'ลูกเล่นตื้นๆ' เขาก็รู้ทันทีว่าเกรย์กำลังปิดบังข้อมูล ซึ่งนั่นทำให้เขาเริ่มหงุดหงิด หากไม่ใช่เพราะกังวลเรื่องเบื้องหลังของเกรย์ เขาคงตบเจ้าเด็กนี่ตายไปนานแล้ว เกรย์เห็นความโกรธในแววตาของลอร์ดแฮร์รี่หลังพูดจบ แต่เขาก็หาได้ใส่ใจไม่ ในเมื่อคนพวกนี้ไม่รู้จักมิติแม้แต่น้อย การอธิบายไปก็เสียเวลาเปล่า ยิ่งไปกว่านั้น การเผชิญหน้าครั้งแรกก็ทำให้พวกเขาไม่ถูกชะตากันเสียแล้ว เหตุใดเขาจะต้องบอกเรื่องธาตุมิติให้พวกเขารู้ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันคือความสามารถที่เขาต้องพึ่งพาในการหลบหนีหรือเอาตัวรอด "เจ้าหนุ่ม ความอดทนของข้ามีจำกัดนะ" ลอร์ดแฮร์รี่ไม่สามารถรักษาท่าทีสงบนิ่งได้อีกต่อไป พลังงานเยือกเย็นน่าขนลุกแผ่ออกมาจากร่างกายของเขา "ผมกำลั…" เกรย์กำลังจะพูดต่อแต่ก็หยุดชะงัก สายตาเหลือบไปมองทิศทางหนึ่ง มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว วอยด์หาเจแล้ว และใช้เวลาไม่ถึงนาที! ตอนนี้เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องระแวงอีกต่อไป ถึงที่นี่จะมีคนเก่งซ่อนตัวอยู่ แต่เกรย์มั่นใจว่าเขาสามารถหนีไปจากที่นี่ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ ส่วนตระกูลแมคคอล อย่างแย่ที่สุดเขาก็แค่แนะนำให้พวกเขาย้ายออกจากที่นี่ จากทัศนคติของมาร์คและท่านเซอร์เซเวียร์ เขาเห็นแล้วว่าคนเหล่านี้อำมหิตเพียงใด ดังนั้นต่อให้พวกเขาให้สัญญาว่าจะไม่โจมตีตระกูลแมคคอล ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่เล่นงานลับหลังในอนาคต "ผมกำลังพูดความจริงกับคุณอยู่ตรงๆ นะ" เขาพูดต่อ โดยดึงความสนใจกลับมาที่ลอร์ดแฮร์รี่ ลอร์ดแฮร์รี่ไม่ได้พลาดท่าทีที่หยุดชะงักไปกะทันหันของเกรย์ รวมถึงทิศทางที่เขาหันไปมอง แววตาของเขาปรากฏความเคลือบแคลงและครุ่นคิด "ถ้าอย่างนั้น ข้าอยากเห็นสมบัติหายากชิ้นนั้นหน่อย" "ผมเชื่อว่าผู้อาวุโสย่อมเข้าใจดีว่าต่างคนต่างมีความลับใช่ไหมครับ?" เกรย์เลิกคิ้วขึ้น เขาไม่คิดว่าลอร์ดแฮร์รี่จะถึงขั้นบอกให้เขาส่งสมบัตินี้ให้ดู แหวนมิติที่เขามีคือสมบัติชิ้นนั้น แต่เขาไม่มีทางมอบมันให้แน่นอน "อย่าเข้าใจผิดไปเจ้าหนุ่ม ข้าแค่ต้องการดูผ่านๆ เท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่น" ลอร์ดแฮร์รี่อธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ขอโทษด้วยครับผู้อาวุโส แต่ผมส่งให้ไม่ได้ อาจารย์ของผมเตือนไว้ว่าห้ามส่งต่อให้ใครเด็ดขาด" เกรย์ปฏิเสธที่จะมอบแหวนมิติให้ แม้คนเหล่านี้จะไม่รู้เรื่องธาตุมิติ แต่ก็ใช่ว่าถ้าพวกเขาได้แหวนมิติไปแล้วจะหาวิธีใช้งานไม่ได้ เพราะมันเป็นสิ่งที่ใช้ง่ายมาก เพียงแค่ใช้พลังจิตก็เปิดได้แล้ว "ผู้อาวุโสครับ ผมอยากคุยเรื่องเหตุผลที่ถูกเชิญมาที่นี่สักที" เกรย์วกกลับเข้าประเด็นหลัก เขามาที่จวนเจ้าเมืองเพราะคำเชิญของผู้พิทักษ์ทั้งสอง ตั้งแต่มาถึงก็ยังไม่ถึงสิบนาที แถมท่านเซอร์เซเวียร์เพิ่งจะมาถึงได้ไม่กี่นาที แต่พวกเขากลับยังคุยเรื่องงานไม่จบเพราะเรื่องไร้สาระอื่นแทรกเข้ามาตลอด เขาประวิงเวลากับพวกเขามานานพอแล้วขณะที่รอยให้วอยด์ระบุตำแหน่งสมบัติ ตอนนี้วอยด์หาเจอแล้ว เขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องคุยเรื่องอื่นอีกต่อไป สายตาของลอร์ดแฮร์รี่เย็นเยียบขึ้น "เจ้าเด็กนี่..." "ผู้อาวุโสครับ ช่วยเรียกชื่อเดียวสักทีได้ไหมครับ?" เกรย์ขัดจังหวะลอร์ดแฮร์รี่ก่อนที่อีกฝ่ายจะระเบิดโทสะ ทุกครั้งที่ลอร์ดแฮร์รี่คุยกับเขา เดี๋ยวก็ใช้วิธีข่มขู่ เดี๋ยวก็แกล้งทำเป็นใจดีจอมปลอม เสียเวลาชะมัด!