บทที่ 1926: พวกเจ้าอยากจะฆ่าพวกเราทุกคนหรือไง? ตู้ม! เกรย์กระแทกเข้ากับผนังถ้ำอย่างจัง ส่งผลให้ถ้ำทั้งถ้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับว่ามันกำลังจะพังถล่มลงมา โนมตนนั้นไม่สนใจเรื่องนั้นแม้แต่น้อย เขารีบพุ่งตัวตามวอยด์ที่กำลังยุ่งอยู่กับการจัดการประตูมิติ วอยด์เพิ่งเริ่มจัดการกับประตูมิติได้เพียงไม่กี่วินาที และโนมก็รู้ดีว่าหากเขาช้าไปกว่านี้อีกนิด วอยด์จะต้องทำลายหรือไม่ก็ผนึกประตูมิตินี้จนเสร็จสมบูรณ์แน่ หากเขาปล่อยให้หนูสองตัวมาผนึกประตูมิติได้สำเร็จ เขาคงต้องตายด้วยความอับอาย เขาเป็นถึงระดับโซเวอเรนขั้นสูงสุด เป็นยอดฝีมือที่เหลือเพียงก้าวเล็กๆ ก็จะถึงระดับกึ่งเทพ แต่เขากลับกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับเด็กสองคนที่พลังยังไม่ถึงระดับเก้าด้วยซ้ำ ความโกรธเกรี้ยวฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขา แผนการของเขาคือการปลิดชีพทั้งวอยด์และเกรย์ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเกรย์ถึงรับมือกับการโจมตีของเขาได้ยากลำบากนัก วอยด์ไม่คิดว่าโนมจะสลัดหลุดจากการถ่วงเวลาของเกรย์ได้รวดเร็วขนาดนี้ เมื่อเห็นว่าเกรย์ถูกซัดกระเด็นไป เขาจึงพยายามรีบเร่งในการผนึกประตูมิติ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง พื้นที่ภายในประตูมิตินี้แข็งแกร่งเกินไป มันจึงต้องใช้ความพยายามมากกว่าที่เขาคาดไว้หากต้องการจะทำลายมัน เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงระดมโจมตีใส่ประตูมิตินั้นโดยตรง เมื่อเห็นดังนั้น โนมก็คำรามด้วยความโกรธและเร่งความเร็วขึ้นอีกเท่าตัว เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าวอยด์และตบวอยด์ให้กระเด็นออกห่างจากประตูมิติ พร้อมทั้งยังสกัดการโจมตีของวอยด์ไว้ไม่ให้โดนประตูมิติด้วย “ข้ายอมรับว่าข้าประเมินเจ้าต่ำไป เกรย์ ดอว์สัน แต่การเดินทางของเจ้าจบลงที่นี่แล้ว หากเจ้ายอมติดตามข้ามาแต่แรก เจ้าก็คงไม่ต้องจบชีวิตลงแบบนี้” โนมมองไปยังร่างของเกรย์ที่กำลังคลานออกมาจากหลุมที่เขาสร้างขึ้นหลังจากกระแทกเข้ากับผนัง เลือดไหลซึมออกมาจากข้างขมับของเกรย์ เกรย์คลานออกมาจากหลุมพร้อมกับหอบหายใจ เขาสูดปากด้วยความเจ็บปวดขณะพยายามเอามือกุมหน้าอก หากเขาไม่ได้ใช้ขีดความสามารถในการป้องกันทั้งหมดในช่วงวินาทีสุดท้ายของการโจมตี เขาคงได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีครั้งนี้ไปแล้ว โนมไม่ได้ออมมือเลยแม้แต่น้อย เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมาในการโจมตีครั้งนี้ โนมรู้สึกทึ่งในความอึดของเกรย์อีกครั้ง ยอดฝีมือระดับโซเวอเรนขั้นเก้าส่วนใหญ่คงยากที่จะยืนหยัดได้หลังจากโดนการโจมตีนี้ไป แต่เกรย์กลับดูเหมือนยังสามารถต่อสู้ต่อไปได้ สิ่งที่ทำให้ชายผู้นี้พูดไม่ออกคือจิตสังหารในการต่อสู้ของเกรย์กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับว่าการโจมตีนั้นไปกระแทกสมองจนเขาหลงลืมเรื่องความตายไปเสียสนิท เพราะใครก็ตามที่อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ย่อมอยากจะหนีมากกว่าเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ทรงพลังขนาดนี้ ‘ข้าโจมตีแรงไปจนมันกลายเป็นคนโง่หรือเปล่านะ?’ ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของโนม เพราะเขาไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าคนที่อ่อนแอกว่าตนเองชัดเจนขนาดนี้ ยังจะกล้าต่อสู้กับเขาอยู่อีกได้อย่างไร เกรย์จ้องมองโนมด้วยสายตาเย็นชา ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเหยียดหยามและรังเกียจเท่านั้น การได้รับสายตาเช่นนั้นทำเอาโนมรู้สึกหงุดหงิด นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนที่อ่อนแอกว่าเขามองเขาด้วยสายตาแบบนี้ ทั้งที่เขาเพิ่งจะซัดอีกฝ่ายกระเด็นไปหมาดๆ “เห็นได้ชัดว่าเจ้าไม่รักชีวิตของ…” ตู้ม! โนมถูกขัดจังหวะกลางคันขณะที่เขาป้องกันการโจมตีของเกรย์ เกรย์ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่าตามธรรมชาติ ดังนั้นในขณะที่ทั้งสองอยู่ในท่าที่คนหนึ่งโจมตีและอีกคนป้องกัน เกรย์จึงมองลงมาที่เขาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ราวกับกำลังมองคู่ต่อสู้ที่ไม่สามารถรับการโจมตีแม้แต่นัดเดียวของเขาได้ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเขาที่แข็งแกร่งกว่า กลับเป็นฝ่ายที่ถูกมองด้วยสายตาดูแคลนเช่นนี้ ดวงตาของเกรย์เป็นประกายด้วยความดุร้าย กลิ่นอายของเขาแผ่จิตสังหารที่เยือกเย็นออกมา จิตสังหารนั้นทำให้โนมเสียจังหวะ เปิดโอกาสให้เกรย์ได้ส่งการโจมตีเข้าไป ทั้งสองเข้าต่อสู้ในระยะประชิด เกรย์ตวัดขาขวาเตะเข้าที่ซี่โครงของโนมอย่างแรง โนมไม่แม้แต่จะขยับแม้จะโดนลูกเตะของเกรย์เข้าไป เขาเพียงแค่ส่งเสียงคำรามในลำคอเบาๆ แล้วผลักมือออกไปข้างหน้า ใช้ธาตุลมพยายามดันตัวเกรย์ออกไป เมื่อเกรย์เข้าต่อสู้ระยะประชิดกับเขา เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่หลังจากแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันสองสามครั้ง เขาก็เข้าใจเหตุผล ร่างกายของเกรย์นั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง หากไม่ใช่เพราะเขาฝึกฝนร่างกายมาหลายร้อยปี ลูกเตะนี้คงทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว เกรย์ไม่ได้ใช้เพียงธาตุลมเท่านั้น เขายังใช้ธาตุสายฟ้าและธาตุแสงเพื่อเกาะติดโนมเอาไว้ ในขณะเดียวกัน ข้อมือของเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยวงเวทย์สองชั้นที่ซ้อนทับกัน งูไฟสองตัวปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าและพุ่งเข้าโจมตีจุดบอดของโนมในขณะที่เขาโจมตีจากด้านหน้า โนมรู้สึกหงุดหงิดที่เกรย์เกาะติดเขาไม่ปล่อย ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถสะบัดอีกฝ่ายออกไปได้ การโจมตีจากงูไฟด้านหลังทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่า แต่ก็ไม่สามารถแสดงพลังออกมาได้เต็มที่เพราะเกรย์ไม่ยอมเปิดช่องว่างให้เขาเลย ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทั้งสองแลกเปลี่ยนหมัดกันเป็นร้อยครั้ง โดยทั้งสองฝ่ายต่างก็โจมตีโดนกันและกันหลายครั้ง โนมกำลังครุ่นคิดว่าจะสลัดหลุดได้อย่างไรตอนที่เขาสัมผัสได้ว่าวอยด์ยืนอยู่หน้าประตูมิติ และกำลังระดมโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า “หยุดนะ! พวกเจ้าอยากจะฆ่าพวกเราทุกคนหรือไง?!” โนมตื่นตระหนกเมื่อเห็นภาพนั้น มันมีเหตุผลว่าทำไมประตูมิติส่วนใหญ่ถึงถูกผนึกไว้แทนที่จะทำลายทิ้ง และหากวอยด์ไม่หยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ ไม่เพียงแค่พวกเขาเท่านั้น แต่ทุกคนที่อยู่ในรัศมีหลายร้อยกิโลเมตรอาจตกอยู่ในอันตรายจากการถูกดูดเข้าไปในความว่างเปล่า!