Chapter 361: ชายชราผู้ขลาดเขลา หัวหน้าคณะสำรวจเผชิญหน้ากับชายหนุ่มในขณะที่เขากำลังเดินตรงมายังค่ายพักของพวกเขา “เขาจากไปแล้ว คุณคงไม่ได้คาดหวังให้เขาอยู่ที่นี่หลังจากได้ต้นสายฟ้าไปแล้วหรอกนะ?” เขาเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หึ! เขามีของบางอย่างที่เป็นของข้าอยู่” ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นชา “แล้วเรื่องนั้นเกี่ยวกับพวกเราตรงไหน?” หัวหน้าคณะสำรวจถาม พร้อมกับปลดปล่อยไอพลังออกมาเล็กน้อย “ไม่เกี่ยวหรอก แต่บอกข้าได้ไหมว่าเขามาจากไหน?” ชายหนุ่มเปลี่ยนท่าที “ข้ายังไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ เขาแค่ร่วมทางมากับพวกเราโดยบังเอิญ อีกอย่างถึงข้าจะรู้จักข้าก็ไม่มีวันบอกอะไรคุณหรอก” หัวหน้าคณะสำรวจกล่าว ชายหนุ่มมองไปยังหัวหน้าคณะสำรวจและคู่รักอีกคู่ เมื่อเห็นท่าทีของพวกเขา เขาก็รู้ทันทีว่าจะไม่ได้ข้อมูลอะไรจากคนกลุ่มนี้อีก เมื่อไม่มีอะไรให้ทำต่อ เขาจึงเดินกลับไปยังค่ายของตน ย้อนกลับไปที่ถ้ำ เรย์โนลด์ประสบความสำเร็จในการทะลวงเข้าสู่ระดับที่สี่ของขอบเขตต้นกำเนิด แต่เขาก็ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น พลังงานในต้นไม้นั้นยังเหลืออยู่อีกมาก เขาจึงต้องการพัฒนาให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้นไปอีก ปัจจุบันเกรย์ยืนอยู่ด้านนอกถ้ำ มองออกไปยังป่าที่เงียบสงัด เขาคิดจะออกไปตามหาชายหนุ่มคนนั้น แต่การทิ้งเรย์โนลด์ไว้ที่นี่ตามลำพังมันดูอันตรายเกินไป แม้ว่าเขาจะติดตั้งค่ายกลไว้รอบถ้ำและบริเวณทางเข้าแล้ว แต่เขาก็ไม่มั่นใจนักว่ามันจะสามารถป้องกันสัตว์อสูรระดับจุดสูงสุดของขอบเขตต้นกำเนิดได้หรือไม่ ไม่นานก็รุ่งสาง แต่เรย์โนลด์ยังคงอยู่ในระหว่างการเสริมพลัง เมื่อไม่มีอะไรทำ เกรย์จึงตัดสินใจฝึกฝนวิชาความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่ มันเป็นทักษะที่ทรงพลังตั้งแต่ต้น ดังนั้นการฝึกฝนให้เชี่ยวชาญยิ่งขึ้นย่อมนำมาซึ่งข้อได้เปรียบมากมายให้กับเขา แค่ทักษะการสลับตำแหน่งที่มาพร้อมกับวิชานี้ ก็ทำให้เขาแทบจะไร้เทียมทานในการต่อสู้แล้ว ‘ระดับความอันตรายจะลดลงบ้างแล้วตอนนี้ ข้าจำเป็นต้องเจอหมอนั่นจริงๆ’ เกรย์คิดพลางมองไปที่ถ้ำ เขาคาดว่าชายหนุ่มคนนั้นจะต้องออกตามหาเขา ยิ่งหลังจากที่เขาหลอกล่อพวกนั้นไป เขาก็ไม่อาจเสี่ยงที่จะไม่เจอชายหนุ่มคนนั้นได้ เพราะเขาจำเป็นต้องรู้ว่าชายคนนั้นได้ของเหลวนั่นมาจากที่ไหนและได้อย่างไร หลังจากติดตั้งค่ายกลเพิ่มอีกสองสามจุดรอบถ้ำเพื่อความมั่นใจ เขาก็หายวับเข้าไปในป่า มุ่งหน้าไปยังจุดที่กลุ่มคนเหล่านั้นตั้งค่ายพัก เขาใช้เวลาสิบนาทีในการไปถึงที่นั่น มันไม่ได้ไกลจากจุดที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่มากนัก แต่เขามั่นใจว่าคนเหล่านั้นคงไม่ผ่านเข้ามาแถวนี้ เมื่อไปถึง เขาเห็นว่ากลุ่มคนเหล่านั้นเริ่มเก็บของและเตรียมตัวออกจากพื้นที่แล้ว ‘โชคดีที่ข้าขยับตัวเร็ว’ เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เขายังคงซ่อนตัวอยู่ เขารู้ดีว่าบางคนในกลุ่มนั้นจะเข้าจู่โจมเขาทันทีที่เห็นหน้า เพราะยังไงเสีย ความดึงดูดใจของต้นสายฟ้าก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ไม่นานเขาก็เห็นเป้าหมายที่ตามหา ตอนนี้เหลือแค่ว่าจะทำอย่างไรให้ชายหนุ่มคนนั้นหันมาสนใจเขาดี ‘เฮ้อ ช่างมันเถอะ จะซ่อนตัวไปทำไมกัน ในเมื่อพวกมันก็ฆ่าข้าไม่ได้อยู่แล้ว’ เขาคิดก่อนจะก้าวออกมาจากพุ่มไม้ ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าออกมา เขาก็รีบหมุนตัวกลับเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว ‘แบบนั้นมันเสี่ยงเกินไป ข้าต้องคิดหาทางอื่น’ เขาปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่ชายป่า พลางคอยเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของคนกลุ่มนั้น สิบนาทีต่อมา กลุ่มคนเหล่านั้นก็เริ่มออกเดินทาง นอกจากผลึกที่ได้มาจากการสำรวจแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้อะไรติดมือไปเลย บางคนโชคร้ายกว่านั้นคือต้องจบชีวิตลง ซ่า! เสียงใบไม้ไหวเบาๆ เรียกความสนใจของเกรย์ เสียงนั้นฟังดูเหมือนมีใครบางคนกำลังย่องผ่านป่ามาอย่างเงียบเชียบ ‘หือ? มีคนมางั้นรึ’ เขาคิดก่อนจะหันไปมองข้างหลัง ในจังหวะที่เขากำลังหันหน้าไปนั้น เขาก็เหลือบเห็นลูกธนูสายฟ้าพุ่งตรงมาทางเขา ลูกธนูสายฟ้าอยู่ห่างจากตัวเขาเพียงสามเมตรและพุ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่หัวของเขายังหันไปไม่สุดด้วยซ้ำ ลูกธนูนั้นจะต้องทะลวงหัวเขาได้แน่นอนก่อนที่เขาจะหันกลับมามองได้ทัน เปรี้ยง! ตูม! เกรย์หายวับไปจากกิ่งไม้ หลบลูกธนูนั้นไปได้หวุดหวิด ลูกธนูพุ่งเข้ากระแทกกับต้นไม้จนพังพินาศ ความโกลาหลดึงดูดความสนใจของกลุ่มคนที่เพิ่งจะเคลื่อนออกจากค่ายพักได้ไม่นาน “นั่นอะไรน่ะ?” ลุคก้าถามพลางมองไปยังทิศทางที่มีเสียงดังขึ้น “มันคือการโจมตีด้วยธาตุสายฟ้า” หัวหน้าคณะสำรวจกล่าว แม้พวกเขาจะอยู่ห่างจากต้นไม้นั้นกว่าเจ็ดร้อยเมตร แต่เขายังคงเห็นแสงสีเงินของสายฟ้าที่เกิดจากการระเบิดได้ชัดเจน ลุคก้าหรี่ตาลง มองไปยังบริเวณที่เกิดการระเบิด “รออยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้ามา” เขาบอกกับภรรยา “ตกลงค่ะ” ภรรยาของเขาพยักหน้า ลุคก้าเป็นคนเดียวที่ตัดสินใจมุ่งหน้าไปทางนั้น เหตุผลนั้นเรียบง่าย เพราะไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง มีความเป็นไปได้ว่าสัตว์อสูรทรงพลังสองตัวกำลังสู้กันอยู่ การเข้าไปใกล้จุดนั้นอาจเป็นการนำภัยมาสู่ตัวโดยไม่จำเป็น ‘ไม่นึกเลยว่าเจ้าโง่นั่นจะยังไม่ไปไหน’ ลุคก้าคิดพร้อมแสยะยิ้มขณะมุ่งหน้าเข้าใกล้ป่า เขาเดาถูก มันคือการโจมตีของผู้ใช้ธาตุสายฟ้าจากกลุ่มสามพี่น้อง ตอนที่เขาไล่ตามอีกฝ่ายไป อีกฝ่ายก็อาศัยเล่ห์เหลี่ยมหลบหนีไปได้ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะไปได้ไม่ไกลนัก ‘แต่มันโจมตีใครกัน? มันคงไม่โง่พอที่จะดึงดูดความสนใจของข้าทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าข้าจะมาเอาหัวมันแน่’ เขาชะงักไปเพียงครู่เดียวก่อนจะเดินหน้าต่อ เขาคิดถึงความเป็นไปได้ที่ว่านี่อาจเป็นกับดัก แต่เขาก็ห้ามใจตัวเองไม่ให้เข้าไปดูไม่ได้ หลังจากที่สามพี่น้องนั่นทำกับเขาและภรรยาไว้ เขาจะปล่อยโอกาสนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด ในป่า เกรย์ปรากฏตัวขึ้นบนต้นไม้ที่อยู่ใกล้กับต้นเดิมที่เขาเคยยืนอยู่ เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนโจมตีเขา หรือการโจมตีนั้นมาจากไหน เขามองไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมา แต่เขากลับมองไม่เห็นหรือสัมผัสได้ถึงใครเลย ‘บัดซบ! ข้าประมาทไปขนาดนี้ได้ยังไง?’ เขาตำหนิตัวเองอย่างหัวเสีย หากไม่ใช่เพราะธาตุมิติ ป่านนี้เขาคงตายจากการโจมตีนั้นไปแล้ว หรือไม่ก็บาดเจ็บสาหัส “นั่นใคร? ออกมานะ!” เกรย์ตะโกนถาม “ไอ้หนู วิชาการเคลื่อนที่ของแกนี่มันแปลกดีนะ” เกรย์ได้ยินเสียงดังมาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับว่าคนพูดอยู่คนละที่กัน ทำให้ยากที่จะระบุตำแหน่งของอีกฝ่าย “ออกมาสิ แล้วข้าอาจจะบอกให้ฟังก็ได้” เกรย์เอ่ยอย่างใจเย็น เขารู้สึกว่าน้ำเสียงนี้คุ้นหูเหลือเกิน แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน “แกสลับตำแหน่งกับข้าได้ยังไง?” เสียงนั้นถามคำถามอื่นออกมา “อ้อ! เป็นแกเองหรอกรึ! รู้อยู่แล้วว่าเสียงคุ้นๆ ฮ่าๆ ทีนี้ข้าก็ไม่ต้องกังวลแล้ว” เกรย์หัวเราะร่าพร้อมกับเอามือลูบอกตัวเอง ความกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็นเป็นสิ่งที่ส่งผลกระทบต่อทุกคน การไม่รู้ว่าใครเป็นคนโจมตีทำให้เขากลัวอยู่บ้างเล็กน้อย แต่พอรู้ว่าเป็นผู้ใช้ธาตุสายฟ้าจากกลุ่มสามพี่น้อง เขาก็รู้สึกเฉยๆ ขึ้นมาทันที ท่าทีของเกรย์สร้างความหงุดหงิดให้กับผู้ใช้ธาตุสายฟ้าอย่างมาก ราวกับว่าเขาไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาหลังจากที่รู้ว่าใครเป็นคนพูด “ช่างโอหังนัก! แกคิดว่าข้าฆ่าแกจากตรงนี้ไม่ได้งั้นรึ?” ผู้ใช้ธาตุสายฟ้ากล่าวด้วยความโกรธ “เหอะ ถ้าแกไม่ได้กลัว แล้วจะซ่อนตัวอยู่ทำไมล่ะ?” เกรย์หัวเราะอย่างกวนประสาท ยิ่งทำให้ผู้ใช้ธาตุสายฟ้าโกรธจัดขึ้นไปอีก ฟึ่บ! เปรี้ยง! ตูม! ลูกธนูสายฟ้าอีกดอกพุ่งตรงมายังเกรย์จากทางขวา แต่คราวนี้เขาเห็นมันได้ทันท่วงที เขาหลบไปอีกด้านก่อนจะส่งลูกบอลเพลิงสวนกลับไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมา ตูม! ลูกบอลเพลิงระเบิดออกครอบคลุมพื้นที่เป็นวงกว้าง แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมาจากจุดนั้นเลย “ถ้าแกคิดว่าข้าจะยืนอยู่ที่เดิมที่ลูกธนูพุ่งมาล่ะก็ แสดงว่าแกยังต้องเรียนรู้อีกเยอะไอ้หนู” เสียงของผู้ใช้ธาตุสายฟ้าดังขึ้นอย่างมั่นคง “หึ ออกมาเถอะตาแก่ อ้อ ลืมไป แกน่ะกลัวเด็กน้อยอย่างข้าไง ถึงได้วิ่งหนีไปคราวก่อนน่ะ” เกรย์กล่าวพร้อมหัวเราะลั่น เมื่อผู้ใช้ธาตุสายฟ้านึกถึงเหตุการณ์ที่เกรย์ใช้เสือดาวโจมตีเขาและพี่น้อง เขาก็โกรธจนตัวสั่น “ไอ้เด็กเหลือขอ แกนี่เองที่เป็นเหตุให้พี่ชายข้าต้องตายไปสองคน” ผู้ใช้ธาตุสายฟ้าคำรามด้วยความโกรธ “และตอนนี้ ข้าก็จะเป็นเหตุให้แกต้องตายตามไปด้วยยังไงล่ะ” เกรย์กางมือออกทั้งสองข้าง ฟึ่บ! ตูม! ลูกธนูอีกดอกพุ่งมายังเกรย์ แต่เขาก็หลบได้ทันท่วงทีพร้อมกับสวนกลับไปยังตำแหน่งที่การโจมตีนั้นพุ่งออกมา “ทำไมแกถึงยังอยู่ที่นี่?” เสียงของลุคก้าดังขึ้นมาจากด้านหลังของเกรย์