ตอนที่ 1272: 268: ประเทศจีน เย่จั๋ว! 7 หลินเจ๋อเอ่ยขึ้นว่า "ไม่ต้องหรอกครับ คุณอาของผมกำลังกินข้าวอยู่!" พ่อเฒ่าจ้าวเบียดตัวผ่านช่องว่างของประตูเข้ามา "อาเย่ พ่อเอาอาหารมาให้เจ้า!" เย่เซินเงยหน้ามองพ่อเฒ่าจ้าว "ผมบอกไปหลายครั้งแล้ว ผมชื่อเย่เซิน! ไม่ใช่จ้าวสื่อเย่!" พ่อเฒ่าจ้าวรีบตอบกลับทันที "ตกลงๆๆ! ถ้าเจ้าไม่ชอบชื่อนี้ พ่อก็จะไม่เรียกเจ้าว่าอาเย่ เรียกเจ้าว่าเซินก็ได้! มาเถอะเซิน พ่อจะให้คนทำซุปนกพิราบให้เจ้า แล้วยังมีรังนกด้วยนะ" "ผมอิ่มแล้ว" เย่เซินวางตะเกียบลง เมื่อเผชิญหน้ากับเย่เซิน พ่อเฒ่าจ้าวไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียวเลยแม้แต่น้อย "ไม่เป็นไรๆ เป็นความผิดของพ่อเองที่คืนนี้มาสาย พรุ่งนี้พ่อจะมาให้เร็วขึ้น! อย่าโกรธเลยนะเซิน!" เย่เซินกล่าวต่อไปว่า "คุณจ้าว ผมจะไม่ยอมรับคุณ และผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ ได้โปรดออกไปเถอะครับ?" พ่อเฒ่าจ้าวเช็ดตาแล้วพูดต่อ "เซิน พ่อรู้ว่าเจ้าเกลียดพ่อ พ่อเข้าใจดี เพราะตอนเจ้ายังเด็ก พ่อไม่ได้ดูแลเจ้าเลยแม้แต่วันเดียว ไม่ใช่ว่าพ่อไม่อยากดูแลเจ้านะ แต่พ่อคิดถึงเจ้าทุกวัน ทุกนาทีเลย! เออจริงสิ เซิน เจ้ายังไม่เคยเห็นหน้าแม่ของเจ้าใช่ไหม? แม่ของเจ้าเป็นผู้หญิงที่ดีมาก ทั้งใจดีและอ่อนโยน อ้อ พ่อมีรูปถ่ายของเธออยู่ที่นี่ด้วย..." พูดไปพ่อเฒ่าจ้าวก็หยิบรูปถ่ายเก่าๆ สองสามใบออกมาจากกระเป๋า แม้ว่ารูปจะเก่ามาก แต่ก็ยังได้รับการรักษาไว้อย่างดี ผู้หญิงในรูปมีดวงตาที่สดใสและดูใจดี มองเพียงแวบเดียวก็บอกได้เลยว่าเธอมาจากครอบครัวที่มีการศึกษาสูง นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เซินได้เห็นแม่แท้ๆ ของตัวเอง ไม่รู้ทำไม ขอบตาของเขาถึงเริ่มแดงเรื่อ พ่อเฒ่าจ้าวรีบพูดทันที "เซิน มันเป็นแบบนี้ ตอนนั้นมันมีความเข้าใจผิดกันระหว่างพ่อกับแม่ของเจ้า แม่เจ้าก็เลยพาเจ้ากลับไปที่บ้านเกิด ตอนแรกพ่อคิดว่าเธอแค่กลับไปพักผ่อน แต่สามวันผ่านไปเธอก็ยังไม่กลับมา พ่อถึงได้รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ พ่อรีบกลับไปที่บ้านเกิดเพื่อตามหาพวกเจ้าทั้งสองคน แต่พวกเจ้ากลับดูเหมือนหายวับไปจากโลกนี้เลย..." พ่อเฒ่าจ้าวร้องไห้ขณะพูด "เซิน วันนี้พ่ออายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว คนอื่นในวัยเดียวกันก็ได้เป็นปู่เป็นตากันไปนานแล้ว แต่พ่อต้องมีชีวิตอยู่ทุกวันด้วยความระลึกถึงลูกชาย พ่อเข้าใจความรู้สึกนี้ไหม?" "พ่อรู้ว่าเจ้าเกลียดพ่อและโทษพ่อ..." "เซิน พ่อต้องทำยังไงเจ้าถึงจะยกโทษให้?" พ่อเฒ่าจ้าวชักกริชออกมาจากที่ไหนสักแห่ง "เซิน ถ้าพ่อตาย เจ้าจะยกโทษให้พ่อไหม? ถ้าเป็นอย่างนั้น พ่อยอมตายตอนนี้เลย! จริงๆ แล้วตายไปก็ดี พ่อจะได้ไปหาแม่ของเจ้าเสียที แต่คนเดียวที่พ่อทิ้งไม่ลงก็คือเจ้า ลูกชาย! พ่อเพิ่งจะได้กลับมาเจอเจ้าแท้ๆ..." เมื่อพูดประโยคสุดท้ายจบ พ่อเฒ่าจ้าวก็กวัดแกว่งกริชเข้าหาคอตัวเอง เขาไม่ได้ออมมือเลยแม้แต่น้อย เลือดไหลซึมออกมาในทันที เย่เซินตกใจมากและรีบแย่งกริชมาจากมือของพ่อเฒ่าจ้าว "คุณทำอะไรน่ะ!?" คอของพ่อเฒ่าจ้าวยังคงมีเลือดไหลพุ่งออกมา แต่เขาไม่สนใจเลย "เซิน ปล่อยให้พ่อตายเถอะ! พ่อมันคนบาป!" นั่นเพราะเขาวางแผนไว้แล้ว แผลส่วนนี้จะไม่ทำให้ใครตาย อย่างมากที่สุดก็แค่เลือดออกเยอะหน่อย เย่เซินหันไปมองหลินเจ๋อ "อาเจ๋อ ไปตามหมอมาเร็ว!" หลินเจ๋อพยักหน้าแล้วรีบวิ่งออกไป ไม่นานนัก หมอก็มาถึง ทว่าพ่อเฒ่าจ้าวกลับปฏิเสธไม่ยอมให้หมอทำแผล "อาเซิน นอกจากเจ้าจะยอมยกโทษให้พ่อ! มิฉะนั้น พ่อจะตายต่อหน้าเจ้าที่นี่!" หลังจากที่กลับมา พ่อเฒ่าจ้าวได้ส่งคนไปสืบเรื่องของเย่เซินมาเป็นพิเศษ ลูกชายคนนี้ของเขาเป็นคนดีและใจอ่อน ดังนั้น เย่เซินจะไม่มีทางทนดูเขาตายอย่างแน่นอน! เย่เซินถอนหายใจ "คุณให้หมอทำแผลก่อนได้ไหม? เรื่องอื่นเราค่อยคุยกันทีหลัง!" "ไม่!" พ่อเฒ่าจ้าวกล่าวต่อ "เซิน ได้โปรดยกโทษให้พ่อเถอะ! พ่อขอร้องล่ะ!" พูดจบ พ่อเฒ่าจ้าวก็ทำท่าจะคุกเข่าลงต่อหน้าเย่เซิน พยาบาลที่ไม่รู้ความจริงกล่าวขึ้นว่า "คุณเย่คะ รีบตอบตกลงพ่อของคุณเถอะค่ะ! เรื่องใหญ่โตแค่ไหนจะสำคัญไปกว่าชีวิตคน! ยิ่งไปกว่านั้น พ่อมีเพียงคนเดียว อย่าทำอะไรที่จะต้องมาเสียใจภายหลังเลยนะค!" เย่เซินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ก็ได้! ผมยกโทษให้!" "จริงเหรอ?" พ่อเฒ่าจ้าวถาม เย่เซินพยักหน้า พ่อเฒ่าจ้าวรีบวิ่งเข้าไปกอดเย่เซินด้วยความตื่นเต้น "เซิน ขอบใจนะ! ขอบคุณที่ยกโทษให้พ่อ!" เขาตื่นเต้นมาก ตื่นเต้นจนเกินไปจริงๆ เย่เซินพูดต่อ "ทำแผลก่อนเถอะ" "ได้" พ่อเฒ่าจ้าวพยักหน้า ... อีกด้านหนึ่ง ที่สถานีตำรวจ เจ้าหน้าที่ตำรวจสองสามนายกำลังวิเคราะห์คดีของเย่เซิน หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าจอขนาดใหญ่ เธอชี้ไปที่รูปภาพบนหน้าจอแล้วพูดว่า "ฉันคิดว่าฆาตกรยิงจากตรงนี้ ไม่ว่าจะเป็นมุมมองหรือระยะยิง นี่คือตำแหน่งที่ดีที่สุด นอกจากนี้ ฆาตกรยังมีความสามารถในการต่อต้านการตรวจจับที่แข็งแกร่งมาก" เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้กองหลี่ก็หมุนปากกาในมือ "เสี่ยวเหวิน เสี่ยวม่า พวกคุณเช็กกล้องวงจรปิดหรือยัง?" เสี่ยวเหวินยืนขึ้นแล้วพูดว่า "เย่เซินได้รับบาดเจ็บช่วงเวลาประมาณ 08:23 น. แต่ภาพจากกล้องวงจรปิดในช่วงนี้ถูกลบออกจากระบบอินเทอร์เน็ตไปแล้วครับ" "คุณได้ขอให้แผนกเทคนิคกู้คืนหรือยัง?" ผู้กองหลี่ถาม เสี่ยวเหวินกล่าวต่อ "แผนกเทคนิคบอกว่ามันอาจจะยากนิดหน่อย และตอนนี้พวกเขากำลังพยายามกู้คืนอยู่ครับ" ผู้กองหลี่หันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าจอ "ซูเฟย พูดต่อสิ" ซูเฟยพยักหน้า ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น "เข้ามา" ผู้กองหลี่เอ่ย วินาทีต่อมา ประตูก็ถูกผลักเปิดออก เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามาจากข้างนอก ผู้กองหลี่ก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "อธิบดีหลิว!" เมื่อเห็นอธิบดีหลิว คนอื่นๆ ก็เริ่มขรึมขึ้นทันที อธิบดีหลิวพยักหน้า "คดีของเย่เซินคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?" ผู้กองหลี่กล่าวตามตรง "จนถึงตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้าเลยครับ" อธิบดีหลิวพูดต่อ "ผมได้ยินมาว่าพวกคุณประสบปัญหาทางเทคนิคบางอย่าง นี่คือผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ที่เบื้องบนส่งมา คุณหนูเย่ ถ้ามีปัญหาอะไร คุณสามารถขอความช่วยเหลือจากคุณหนูเย่ได้" เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่จั๋วก็เดินออกมาจากด้านหลังของอธิบดีหลิว "สวัสดีค่ะทุกคน ฉันเย่จั๋วค่ะ" ทุกคนมองไปที่เย่จั๋ว สายตาของแต่ละคนนั้นแตกต่างกันไป หญิงสาวคนนี้ดูเด็กเกินไปหน่อยไหม... ผู้กองหลี่มองไปที่เย่จั๋วและรู้สึกว่าเธอหน้าตาคุ้นๆ "คุณคือหลานสาวของเย่เซินเหรอ?" เย่จั๋วพยักหน้า "ใช่ค่ะ" ผู้กองหลี่กล่าวต่อ "ผมได้ยินมาว่าการผ่าตัดของเย่เซินก็เป็นฝีมือของคุณเหมือนกัน" เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย ผู้กองหลี่อุทาน "คุณหนูเย่เก่งจริงๆ" "ฉันแค่บังเอิญรู้เรื่องต่างๆ นิดหน่อยน่ะค่ะ" เย่จั๋วพูดต่อ "ผู้กองหลี่ ตอนนี้เรามีเวลาจำกัด คุณช่วยพาฉันไปที่แผนกเทคนิคเพื่อดูหน่อยได้ไหมคะ?" ผู้กองหลี่พยักหน้า "ทางนี้เลยครับ เชิญทางนี้" เย่จั๋วก้าวเดินไปข้างหน้า เพียงครู่เดียว พวกเขาก็มาถึงแผนกเทคนิค เมื่อคนในแผนกเทคนิคเห็นผู้กองหลี่ พวกเขาก็ทักทายอย่างสุภาพ ผู้กองหลี่พาเย่จั๋วไปที่คอกทำงานหนึ่งแล้วหยุดลง "สวี่เหยา กล้องวงจรปิดกู้คืนได้หรือยัง?" สวี่เหยาส่ายหน้า "ยังเลยค่ะ" ผู้กองหลี่พูดต่อ "ผมขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ที่เบื้องบนส่งมาสนับสนุนพวกเราโดยเฉพาะ คุณหนูเย่ ลองให้คุณหนูเย่ดูหน่อย" สวี่เหวายืนขึ้นและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นและเห็นเย่จั๋ว ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เย่จั๋ว? ผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์? นี่มันเหลวไหลไปกันใหญ่แล้วมั้ง?