บทที่ 1273: 269: ต้าซาวพิชิตคนทั้งทีมโดยไม่ตั้งใจ และพ่อของจ้าวถูกจับกุม! 1 สวี่เหยารู้จักเย่ซาว นั่นเป็นเพราะสวี่เยี่ยน พี่สาวของเธอและเย่ซาวเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้นกันมาก่อน ในสายตาของเธอ เย่ซาวคือเด็กเกเรคนหนึ่งในตอนนั้น “พอถึงช่วงมัธยมปลาย เพราะเธอสอบไม่ติด ตระกูลมู่เลยต้องทุ่มเงินมหาศาลเพื่อให้เธอได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายเป่ยเฉียว” “แต่คนอย่างเธอ ต่อให้ใช้เงินซื้อที่นั่งในโรงเรียนมัธยมปลายไป ก็คงไม่มีทางทำอะไรสำเร็จได้หรอก” ต่อมา “เมื่อตระกูลสวี่ย้ายเข้าสู่เมืองหลวง สวี่เหยาก็ไม่ได้ยินข่าวคราวของเย่ซาวมากนัก” “จนกระทั่งได้ยินเรื่องของเย่ซาวอีกครั้ง เธอก็เปลี่ยนสถานะจากลูกสาวผู้สูงส่งของตระกูลมู่ กลายเป็นลูกสาวตัวปลอมที่ใครๆ ต่างพากันรังเกียจไปเสียแล้ว” เธอครองชีวิตที่เป็นของลูกสาวตัวจริงมานานถึง 18 ปี ช่างไร้ยางอายสิ้นดี “ด้วยเหตุนี้ เธอจึงไม่มีความประทับใจที่ดีต่อเย่ซาวเลยแม้แต่น้อย” สวี่เหยาไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับเย่ซาวที่แผนกเทคนิคของสถานีตำรวจในวันนี้ เมื่อกี้ผู้กองหลี่แนะนำเย่ซาวว่าอย่างไรนะ? ผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ที่เบื้องบนส่งมาเป็นพิเศษงั้นเหรอ? “เมื่อเห็นท่าทางของสวี่เหยา ผู้กองหลี่จึงเอ่ยถามว่า ‘สวี่เหยา คุณรู้จักกันเหรอ?’” “สวี่เหยาเพิ่งจะได้สติและส่ายหัวพร้อมรอยยิ้ม เธอเป็นฝ่ายยื่นมือออกไปหาเย่ซาวก่อน ‘สวัสดีค่ะ คุณเย่ ฉันชื่อสวี่เหยา สวี่ที่เขียนด้วยอักษรคู่ และเหยาที่มาจากทะเลสาบเหยาค่ะ’” “‘เย่ซาวค่ะ เย่ที่แปลว่าใบไม้ และซาวที่แปลว่าพุทรา’ เย่ซาวจับมือกับสวี่เหยา” “หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จ เย่ซาวก็นั่งพิงเก้าอี้และเข้าเรื่องทันที ‘กล้องวงจรปิดหายไปตั้งแต่ช่วงเวลาไหนคะ?’” ผู้กองหลี่หันไปมองสวี่เหยา “แววตาของสวี่เหยาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันขณะตอบว่า ‘ตั้งแต่เวลา 8:10 น. ถึง 9:00 น. ค่ะ’” เธออยากจะรู้นักว่าเย่ซาวจะกู้คืนภาพจากกล้องวงจรปิดได้จริงๆ หรือไม่ “ตกลงค่ะ” “เย่ซาวใช้มือข้างหนึ่งกดแป้นพิมพ์และอีกข้างใช้เมาส์ เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังระรัวไปทั่วห้อง มือที่ขาวเนียนของเธอเคลื่อนไหวเร็วเสียจนเห็นเป็นภาพติดตา” การปะทะกันระหว่างสีขาวของผิวพรรณและสีดำของอุปกรณ์นั้นงดงามจนน่าทึ่ง ผู้กองหลี่ไม่มีความรู้เรื่องคอมพิวเตอร์เลย “เมื่อเห็นว่าเย่ซาวไม่ได้ก้มมองคีย์บอร์ดเลยแม้แต่น้อย แถมยังพิมพ์เร็วขนาดนี้ แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ ‘นี่เขาเรียกว่าการพิมพ์สัมผัสใช่ไหม? มันเร็วเกินไปแล้ว! ต้องฝึกมากี่ปีถึงทำได้ขนาดนี้!’” “ถ้าผู้กองหลี่จะมีปัญหาอะไรสักอย่าง ก็คือเรื่องในแผนกเทคนิคนี่แหละ เพราะเขาใช้คอมพิวเตอร์ไม่เป็นเลย ปกติเวลาจะพิมพ์คำสักคำ เขาต้องหาตัวอักษรอยู่ครึ่งค่อนวัน แถมยังใช้แค่นิ้วชี้จิ้มหาทีละตัว แต่สำหรับคนอย่างเย่ซาว เธอใช้ทั้งสิบนิ้วพิมพ์ด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์แทบจะตามไม่ทัน แม้แต่คนที่เป็นมืออาชีพมาเห็นก็คงต้องรู้สึกทึ่ง” “‘ก็เร็วดีนะคะ’ สวี่เหยายืนอยู่ข้างหลังเย่ซาวและขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอกล่าวต่อว่า ‘นี่คือวิธีที่คุณใช้กู้ข้อมูลกล้องวงจรปิดจริงๆ เหรอคะ?’” “อย่างที่เขาว่ากันว่า มืออาชีพดูที่กุญแจสำคัญ แต่มือสมัครเล่นดูแค่ความตื่นเต้น” “ผู้กองหลี่ไม่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์มากนัก เขาเลยรู้สึกว่าเย่ซาวเก่งมากที่ควบคุมเครื่องได้รวดเร็วขนาดนี้!” “ทว่าในสายตาของผู้เชี่ยวชาญอย่างสวี่เหยา เย่ซาวก็แค่ทำอะไรมั่วๆ ไปเรื่อย มันไม่มีตรรกะอะไรเลยสักนิด” เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เลยด้วยซ้ำ! นี่มันเสียเวลาเปล่าชัดๆ “‘ผู้กองหลี่คะ ออกมาข้างนอกกับฉันสักครู่ค่ะ’ เธอเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา” ผู้กองหลี่เดินตามสวี่เหยาออกไป ทั้งคู่เดินออกไปด้านนอก “ผู้กองหลี่ถามด้วยความสงสัย ‘สวี่เหยา มีอะไรที่พูดข้างในไม่ได้ ทำไมต้องออกมาข้างนอกด้วย?’” “สวี่เหยากล่าวต่อ ‘ผู้กองหลี่คะ คุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?’” “‘ผิดเรื่องอะไร?’ ผู้กองหลี่ไม่เข้าใจว่าสวี่เหยาหมายถึงอะไร” “สวี่เหยาถามว่า ‘คุณแน่ใจเหรอคะว่าเย่ซาวคือผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ที่เบื้องบนส่งมา?’” “‘แน่นอนสิ!’ ผู้กองหลี่พยักหน้า ‘คุณเย่ถูกพาตัวมาที่ทีมเฉพาะกิจของเราโดยหัวหน้าหลิวด้วยตัวเองเลยนะ’” สวี่เหยาขมวดคิ้ว “แต่เย่ซาวไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เลยนะคะ!” “ผู้กองหลี่โต้กลับ ‘คุณเย่ดูเก่งมากไม่ใช่เหรอ? เธอพิมพ์เร็วขนาดนั้น! ผมว่าพนักงานพิมพ์ดีดอย่างเสี่ยวเนี่ยยังเทียบเธอไม่ได้เลยมั้ง!’ พนักงานที่ชื่อเสี่ยวเนี่ยพิมพ์ได้มากกว่า 500 คำต่อนาทีเสียอีก” แต่ผู้กองหลี่ไม่ได้รู้สึกตกใจเหมือนตอนที่เห็นเย่ซาวพิมพ์เมื่อครู่เลย “สวี่เหยาอธิบาย ‘ผู้กองหลี่คะ การพิมพ์เร็วไม่ได้หมายความว่าเธอมีความรู้เรื่องคอมพิวเตอร์ ยกตัวอย่างเช่นการอ่านหนังสือสิคะ ระหว่างคนที่อ่านจนจบเล่มกับคนที่แค่พลิกผ่านๆ ผลลัพธ์มันจะเหมือนกันได้ยังไง?’” “หลังจากอ่านหนังสือจบจริงๆ คุณอาจต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะเข้าใจเนื้อหาทั้งหมด” “แต่ถ้าแค่พลิกผ่านๆ มันก็ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นแหละ” พฤติกรรมของเย่ซาวในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับการแค่พลิกหน้าหนังสือผ่านๆ เลย เธอแค่แสร้งทำเป็นเก่งไปอย่างนั้นเอง! “ถ้าเป็นแบบนั้น ผู้กองหลี่ก็พอจะเข้าใจ เพราะสวี่เหยาเป็นนักเรียนระดับท็อปและจบด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์มาโดยตรง เธอคงไม่พูดจาเรื่อยเปื่อย” แต่เย่ซาวก็เป็นคนที่หัวหน้าหลิวพามาเองกับมือ “ผู้กองหลี่หรี่ตาลงและถามต่อ ‘คุณมั่นใจจริงๆ เหรอว่าเย่ซาวไม่มีความรู้เรื่องคอมพิวเตอร์?’” “‘ค่ะ ฉันมั่นใจ’ สายตาของสวี่เหยามั่นคง จากนั้นเธอก็กล่าวเสริมว่า ‘ผู้กองหลี่คะ บอกตามตรงนะคะ พี่สาวของฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเย่ซาว ชื่อเสียงของเย่ซาวในเมืองของเราเมื่อก่อนไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ผลสอบเข้ามัธยมต้นสี่วิชารวมกัน เธอได้แค่ 15 คะแนนเท่านั้นเองนะคะ ส่วนตอนเข้ามัธยมปลาย ตระกูลเธอก็เป็นคนทุ่มเงินซื้อที่เรียนให้ทั้งนั้นแหละค่ะ’”