ตอนที่ 1365: 281: เผชิญหน้ากันต่อหน้า สีหน้าของเซี่ยหว่านชิวพลันซีดเผือด! 5 “ไม่อย่างนั้นจะทำไม?” โจวจั่วหลงพูดขัดคำพูดที่ยังไม่จบของโจวเซียงด้วยความโกรธ “แกยังคิดจะแข็งข้อไม่ยอมรับฉันอีกเหรอ?!” โจวเซียงกล่าว “คุณพ่อคะ หนูไม่ได้หมายความอย่างนั้น!” “ลูกชายคือศัตรู ลูกสาวคือหนี้บุญคุณ ทุกอย่างที่ฉันทำในวันนี้ก็เพื่อตัวแกเองทั้งนั้น” เมื่อพูดถึงจุดนี้ โจวจั่วหลงก็ถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า “ถ้าแม่ของแกไม่เป็นห่วงแก แกคิดว่าฉันจะเข้ามาสอดเรื่องของแกเหรอ? สุดท้ายแล้ว แม่แกก็ยังเป็นห่วงแกที่สุดไม่ใช่หรือไง?” เป็นห่วงงั้นเหรอ? โจวจั่วหลงพูดจาสวยหรู แต่ความจริงไม่ใช่เพราะเขาต้องการให้เจิ้งหว่านอิ่นแต่งเข้าตระกูลเฉินหรอกหรือ! โจวเซียงเคยคิดมาตลอดว่าเจิ้งหว่านอิ่นเป็นเด็กดีที่รู้จักหน้าที่และรู้จักกาลเทศะ ใครจะไปรู้ว่าเธอกลับซ่อนความคิดที่น่ารังเกียจแบบนี้ไว้ เป็นอย่างที่คาดไว้ คุณนายผู้เฒ่าเฉินมองคนขาดจริงๆ เธอมองออกตั้งแต่วันแรกว่าเจิ้งหว่านอิ่นไม่ใช่เด็กดี เด็กดีที่ไหนจะมาคิดแย่งผู้ชายที่มีแฟนอยู่แล้ว? เธอไม่กล้าเปิดเผยเรื่องนี้ออกมาตรงๆ จึงให้คนแก่สองคนมาจัดการแทน ชั่วขณะนั้น โจวเซียงไม่หลงเหลือความรู้สึกดีๆ ให้กับเจิ้งหว่านอิ่นเลยแม้แต่นิดเดียว “คุณพ่อคะ หนูขอบคุณแทนเส้าชิงสำหรับความเป็นห่วงนะคะ หนูรับความปรารถนาดีของคุณพ่อไว้ แต่เรื่องราวมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพ่อคิดจริงๆ จั๋วจั๋วเป็นเด็กดี ไม่มีใครมาแทนที่เธอในใจของหนูหรือในใจของเส้าชิงได้หรอกค่ะ” โจวจั่วหลงแทบจะร้องไห้ออกมาเพราะความโง่เขลาของโจวเซียง “เด็กดีงั้นเหรอ? เด็กดีที่ไหนจะมาเสแสร้งแกล้งทำเป็นหมอเทวดาที่รักษาโรคมะเร็งได้? เด็กดีที่ไหนจะมาแกล้งทำเป็นประธานของซุนซี ไฟแนนเชียล กรุ๊ป?” อย่าว่าแต่รักษาโรคมะเร็งเลย แม้แต่คนอย่างเย่จูลั่วก็ยังรักษาไข้หวัดธรรมดาให้ดีไม่ได้ด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่โจวเซียงพูดเรื่องนี้ โจวจั่วหลงก็ได้แต่หัวเราะเยาะ เขาไม่เชื่อเลยว่าโจวเซียงที่ได้รับการศึกษาสูงจะพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ออกมาได้จริงๆ “ใช่ค่ะ ถึงจั๋วจั๋วจะยังเด็ก แต่ความเยาว์วัยจำเป็นต้องหมายความว่าเธอไร้ความสามารถด้วยเหรอคะ?” โจวเซียงพูดต่อ “คุณพ่อคะ โลกนี้กว้างใหญ่มาก คุณพ่อควรจะลองเปิดหูเปิดตาดูบ้าง มีคนเก่งๆ มากมายในโลกนี้! อายุเป็นเพียงตัวเลข มันไม่ได้พิสูจน์อะไรเลย!” แม้ว่าโจวเซียงจะไม่ได้เอ่ยชื่อเย่จั๋วออกมาเลย แต่โจวจั่วหลงก็ได้ยินความหมายแฝงในคำพูดเหล่านั้น โจวจั่วหลงกล่าวต่อ “แกคิดว่ายิ่นยิ่นเทียบกับเย่จั๋วไม่ได้งั้นเหรอ?” “คุณพ่อคะ ไม่ใช่ว่าหนูคิดแบบนั้น แต่มันคือความจริงค่ะ” โจวเซียงพูดต่อ “คุณพ่อต้องยอมรับความจริงบ้าง หนูเข้าใจความรู้สึกของคุณพ่อนะคะ เพราะยังไงคุณพ่อก็เลี้ยงหว่านอิ่นมากับมือ แต่คุณพ่อจะปฏิเสธความยอดเยี่ยมของคนอื่นเพียงเพราะเรื่องนี้ไม่ได้!” ยอดเยี่ยมงั้นเหรอ? แค่เย่จั๋วน่ะนะ? เย่จั๋วที่เป็นพวกไฮโซจอมปลอมน่ะเหรอจะเรียกว่ายอดเยี่ยมได้? เย่จั๋วเทียบกับเจิ้งหว่านอิ่นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เจิ้งหว่านอิ่นคือดวงจันทร์สีขาวที่สว่างไสวบนท้องฟ้า ส่วนเย่จั๋วน่ะเหรอ? แม้แต่โคลนตมบนพื้น เย่จั๋วก็ยังเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ “โจวเซียง แกมันใจดำเกินไปจริงๆ! แม่ของแกยังอุตส่าห์พูดแก้ตัวให้แกมาตลอด เพราะเธอกลัวว่าฉันจะทำให้แกลำบากใจ เธอเลยบอกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้คุยกับแกดีๆ และรักษาความสัมพันธ์ไว้! เพื่อเห็นแก่แก เธอยอมกระทั่งให้ยิ่นยิ่นแต่งงานมาที่เมืองหลวง! แกคิดจริงๆ เหรอว่าพวกเราตัดใจจากยิ่นยิ่นได้ลง?” เมื่อพูดถึงจุดนี้ โจวจั่วหลงก็พูดอย่างขมขื่นว่า “แต่แกดูลูกสิ! ลองคิดดูเอาเองว่าแกทำอะไรลงไป? แกมีหน้าไปสู้หน้าแม่แกไหม? มีหน้ามาสู้หน้าฉันไหม? โจวเซียง ก่อนจะทำอะไรพวกนี้ แกควรจะคิดดูให้ดีว่าแกได้ตำแหน่งฮูหยินตระกูลเฉินมาได้ยังไง! ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวของแก แกคิดว่าแกจะได้แต่งงานกับเฉินไห่เฟิงงั้นเหรอ? ทุกอย่างที่แกเสวยสุขอยู่ในวันนี้ พี่สาวของแกเป็นคนมอบให้ทั้งนั้น! แกเป็นหนี้ชีวิตพี่สาวของแกนะ!” เป็นหนี้ชีวิตเซี่ยอิงงั้นเหรอ? เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของโจวเซียงก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “คุณพ่อ! คุณพ่อพูดเรื่องอะไรกันคะ! ที่บอกว่าหนูเป็นหนี้ชีวิตเซี่ยอิงหมายความว่ายังไง? หนูไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนขึ้นมาอีก เพราะยังไงคนตายก็สำคัญที่สุด แต่คุณพ่อจะบิดเบือนความจริงไม่ได้นะคะ! หนูเป็นคนรู้จักกับไห่เฟิงก่อน และหนูก็เป็นคนที่แต่งงานกับไห่เฟิง เซี่ยอิงเองที่เป็นคนพยายามจะเข้ามาแทรกกลางแต่ไม่สำเร็จ แล้วมันกลายเป็นความผิดของหนูได้ยังไง?” จะว่าไป เซี่ยอิงเองก็มักใหญ่ใฝ่สูง เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเฉินไห่เฟิง เธอรอมานานกว่าสิบปี น่าเสียดายที่เฉินไห่เฟิงไม่ได้ให้โอกาสเซี่ยอิงเลยแม้แต่น้อย บางทีเขาอาจจะรู้สึกว่ารอไปก็ไม่มีผลอะไร สุดท้ายเซี่ยอิงจึงไปแต่งงานกับคนอื่น โจวเซียงสามารถปล่อยวางเรื่องทั้งหมดที่เซี่ยอิงทำไว้ได้ แต่ในวันนี้ โจวจั่วหลงกลับบิดเบือนความจริง พอมาคิดดูแล้ว แม่ลูกคู่นี้เป็นคนประเภทเดียวกันจริงๆ ทั้งคู่อยากจะเป็นเมียน้อยและแย่งชิงคนของคนอื่น “ถ้าไม่ใช่ความผิดของแก แล้วมันจะเป็นความผิดของใคร? ถ้าตอนนั้นแกยอมยกไห่เฟิงให้อิงเอ๋อร์ เรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น!” โจวจั่วหลงกล่าวต่อ “อิงเอ๋อร์เป็นพี่สาว และแกเป็นน้องสาว ในฐานะน้องสาว มันไม่ถูกต้องเหรอที่ควรจะสละให้พี่สาวเป็นคนรับไป?”