บทที่ 1373: 282: ความจริงที่ปรากฏ! 1 “ในฐานะปู่ การที่เขาจะสนับสนุนเรื่องการแต่งงานของหลานชายมันผิดตรงไหน?” เขาจะยอมยืนดูอยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้เซินเส้าชิงถูกผู้หญิงสองคนทำร้ายอย่างนั้นหรือ โจวจั่วหลงชี้หน้าโจวเซียงพลางตวาดด้วยความโกรธแค้น “นังโง่ แกมันโง่เง่าที่สุด! การปล่อยให้เส้าชิงคบกับเย่จั๋ว ไม่ช้าก็เร็วจะนำความหายนะมาสู่เส้าชิงและตระกูลเซินทั้งหมด!” “ไป๋ถังจะมีรสนิยมแย่ก็ช่างเถอะ เพราะยังไงเธอก็แก่แล้ว สายตาฝ้าฟางมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่แล้วแกล่ะ? แกคือลูกสาวของฉัน! ลูกสาวของโจวจั่วหลงคนนี้!” การมีลูกสาวอย่างโจวเซียงช่างเป็นเรื่องที่น่าอับอายขายหน้าสิ้นดี! โจวเซียงรู้สึกเพียงเสียงอื้ออึงในหู ใบหน้าของเธอปวดร้าวเสียจนแทบจะชาไปหมด ในชั่วพริบตานั้น เธอรู้สึกราวกับว่าได้ย้อนกลับไปในวัยเด็กอีกครั้ง นับตั้งแต่แม่ของเธอจากไป โจวจั่วหลงก็ทุบตีและดุด่าพี่น้องทั้งสองคนอย่างไร้ความปรานีเสมอมา ในตอนนั้น เธอได้แต่ซ่อนตัวอยู่บนเตียงและแอบร้องไห้เงียบๆ เธอคิดถึงแม่และในขณะเดียวกันก็กล่าวโทษแม่ของเธอด้วย หากแม่ยังไม่ตาย เธอคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ แน่นอนว่า โจวจั่วหลงไม่เคยบอกความจริงเกี่ยวกับสาเหตุการตายของอู๋หลานให้โจวเซียงได้รับรู้เลย จนถึงตอนนี้ โจวเซียงยังคงคิดว่าอู๋หลานหนีตามผู้ชายคนอื่นไปและเสียชีวิตบนรางรถไฟ ใช่แล้ว โจวจั่วหลงประกาศต่อสาธารณชนว่าอู๋หลานลักลอบหนีไปกับชายชู้ แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นและต้องมาจบชีวิตลงบนรางรถไฟ ดังนั้น โจวเซียงจึงไม่เคยกล้าเอ่ยถึงชื่ออู๋หลานต่อหน้าโจวจั่วหลงเลยแม้แต่ครั้งเดียว และเมื่อโจวจั่วหลงสั่งให้โจวเซียงเปลี่ยนคำเรียกขานเซี่ยว่านชิวว่าเป็นแม่ โจวเซียงก็จำต้องทำตามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “คุณคะ อย่าตีแกเลย เรามีลูกสาวแค่คนเดียวคือเซียงเซียงนะ!” เซี่ยว่านชวเดินก้าวไปข้างหน้าแล้วกอดแขนของโจวจั่วหลงเอาไว้ มีเพียงโจวเซียงที่เป็นลูกสาวคนเดียว หากไม่ใช่เพราะโจวเซียง แล้วเซี่ยอิงจะต้องตายไหม? ถ้าเซี่ยอิงยังอยู่และเป็นเหมือนโจวเซียงในวันนี้ เซี่ยอิงย่อมไม่มีวันทำตัวแบบโจวเซียงแน่นอน แต่น่าเสียดาย เซี่ยอิงจากไปเร็วเกินไป สวรรค์ช่างอิจฉาคนที่มีความสามารถเสียนี่กระไร คำพูดเหล่านี้จุดชนวนความโกรธในใจของโจวจั่วหลงให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เขายกมือขึ้นหมายจะตบโจวเซียงซ้ำ “ว่านชิว อย่าห้ามฉันเลย ปล่อยให้ฉันฆ่านังลูกชั่วคนนี้ให้ตายไปเสียเถอะ ฉันจะฆ่ามันเพื่อชดใช้ชีวิตให้กับอิงเอ๋อร์! คิดเสียว่าฉันไม่เคยเลี้ยงนังโง่นี่มาเลยก็แล้วกัน!” เซี่ยว่านชิวแสร้งทำเป็นเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อขวางหน้าโจวเซียงเอาไว้ โจวจั่วหลงชี้ไปที่เซี่ยว่านชิวแล้วพูดกับลูกสาวว่า “ดูเอาไว้ว่าแม่คนนี้ปฏิบัติกับแกยังไง และดูสิ่งที่แกทำกับแม่สิ แกยังคู่ควรกับการเป็นลูกสาวอยู่อีกเหรอ?” “อย่างที่เขาว่าไว้จริงๆ ต้นกล้าดีย่อมให้ผลผลิตที่ดี มีแม่พรรค์อย่างอู๋หลาน จะเลี้ยงลูกสาวออกมาให้เป็นคนแบบไหนได้?” “ยังดีที่เซี่ยว่านชิวช่วยสั่งสอนโจวเซียงและโจวจินเป่ยในช่วงหลังมานี้” “ไม่อย่างนั้น พี่น้องสองคนนี้คงกลายเป็นคนไร้ค่าไปนานแล้ว!” ทว่าโจวเซียงกลับไม่เป็นเช่นนั้น นอกจากจะไม่ขอบคุณเซี่ยว่านชิวแล้ว เธอยังตอบแทนความเมตตาด้วยความแค้น ช่างเป็นคนอกตัญญูเสียจริง เซี่ยว่านชิวกล่าวต่อไปว่า “คุณคะ อย่าไปโทษเซียงเซียงเลย ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเองในฐานะคนเป็นแม่...” “คุณผิดตรงไหน? ถ้าไม่มีคุณ ป่านนี้นังลูกสารเลวคนนี้จะเป็นยังไง?” โจวจั่วหลงกล่าวต่อ “กลับเป็นมันเสียอีกที่ทำให้คุณโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาลซ้ำแล้วซ้ำเล่า! จนถึงตอนนี้ มันยังเห็นความหวังดีของคุณเป็นเพียงลมปาก!” เจิ้งหว่านอินคือใคร? เธอคือคนเพียงคนเดียวในโลกที่มีสายเลือดความผูกพันกับเซี่ยว่านชิว อย่างไรก็ตาม เซี่ยว่านชิวยังเต็มใจที่จะให้เจิ้งหว่านอินแต่งงานเข้าตระกูลเซิน เพื่อให้เจิ้งหว่านอินเข้าไปช่วยปัดเป่าความทุกข์ยากให้กับตระกูลเซิน จะมีคุณย่าสักกี่คนที่ยอมให้หลานสาวแท้ๆ ของตัวเองกระโดดลงไปในกองไฟ? แต่เซี่ยว่านชิวกลับยอมทำ แล้วโจวเซียงล่ะ? นอกจากจะไม่ซาบซึ้งในความเมตตาแล้ว เธอยังคิดว่าเซี่ยว่านชิวหวังฮุบสมบัติบางอย่างของตระกูลเซินเสียอีก ตระกูลเซินจะมีอะไรนักหนา? ก็แค่มีเงินสกปรกไม่กี่บาทไม่ใช่หรือไง? เด็กสาวที่โดดเด่นอย่างเจิ้งหว่านอิน จะแต่งงานเข้าตระกูลที่ร่ำรวยแค่ไหนก็ได้ มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องมาคอยจ้องจะเอาตระกูลเซิน? ใครๆ ก็เข้าใจเหตุผลข้อนี้ได้ แต่โจวเซียงกลับไม่เข้าใจ เซี่ยว่านชิวมองไปที่โจวเซียงแล้วพูดต่อว่า “เซียงเซียง รีบขอโทษพ่อของลูกเร็วเข้า ก้มหัวยอมรับผิดแล้วขอให้พ่อเขายกโทษให้ลูกเถอะ!” ก้มหัวยอมรับผิดอย่างนั้นหรือ? หากเธอก้มหัว นั่นไม่เท่ากับว่าเธอยอมรับในสิ่งที่โจวจั่วหลงพูดมาทั้งหมดหรอกหรือ? โจวเซียงคุกเข่าลงกับพื้นแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น “คุณพ่อคะ หนูขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้เลย เส้าชิงกับเย่จั๋วรักกันจริงๆ เย่จั๋วเป็นเด็กสาวที่ดีและเก่งมากนะคะ!” โจวจั่วหลงกำลังโกรธจัดอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก “แกว่ายังไงนะ? ไหนพูดใหม่อีกทีซิ?” เรื่องราวบานปลายมาถึงขนาดนี้แล้ว แต่โจวเซียงยังกล้าพูดประโยคนี้ออกมาได้อีก เธอคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะว่า เย่จั๋วคือหมอเทวดาเย่หรือประธานกลุ่มการเงินซุ่นซีอะไรนั่นจริงๆ? เธอไม่มีสมองบ้างเลยหรือไง? โจวเซียงยังคงอ้อนวอนต่อ “หนูขอร้องล่ะค่ะ ช่วยเด็กสองคนนั้นเถอะ! หว่านอินกับเส้าชิงเข้ากันไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ได้โปรดอย่าคลุมถุงชนส่งเดชเลยนะคะ” เธอเข้ากับเซินเส้าชิงไม่ได้งั้นเหรอ? เมื่อได้ยินเช่นนี้ ประกายเย็นเหยียบก็แลบผ่านดวงตาของเจิ้งหว่านอินทันที โจวเซียงหมายความว่ายังไง? หรือจะบอกว่าคนอย่างเธอ เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเท้าของเย่จั๋วอย่างนั้นหรือ