บทที่ 1384: 284: ดร. วิลเลียมถึงกับอึ้ง! 3 “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พ่อของฉันเป็นคนอารมณ์ร้อน คุณแม่ก็รู้ว่าเขาจะรุนแรงแค่ไหนถ้าเขาเข้ากับใครไม่ได้” โจวเสียงหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “แม่คะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ เมื่อกี้พ่ออ่อนโยนมาก ตอนนี้มองไม่เห็นรอยอะไรแล้ว” “นั่นเพราะเธอทายาแล้วต่างหาก! ถ้าไม่ทายา ป่านนี้มันคงยังบวมเป่งอยู่เลย! พ่อแท้ๆ ทำร้ายลูกสาวตัวเองแบบนั้นได้ยังไงกัน?” คุณย่าเซินขมวดคิ้ว “มีแต่เธอคนเดียวที่โง่พอจะยอมให้พวกเขาทุบตีและด่าว่า ดูจินเป่ยสิ แล้วย้อนกลับมาดูตัวเอง ถ้าเธอมีสติได้สักครึ่งหนึ่งของจินเป่ย ฉันคงไม่ต้องเป็นกังวลขนาดนี้” โจวจินเป่ยนั้นฉลาดและรอบคอบกว่าโจวเสียงมาก จนถึงตอนนี้ โจวจินเป่ยก็ยังคงปฏิเสธที่จะเรียกเซี่ยหว่านชิวว่า ‘แม่’ แต่โจวเสียงกลับเปลี่ยนวิธีเรียกเซี่ยหว่านชิวไปนานแล้ว โจวเสียงเป็นคนจิตใจดี เธอจึงคิดว่าทุกคนล้วนมีความเมตตา คุณย่าเซินถามต่อ “เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าทำไมพ่อเธอถึงลงมือกับเธอ!” “แม่คะ หนูก็บอกไปแล้วไงว่าพ่ออารมณ์ร้ายมาก เขาจะตีทันทีถ้ามีความเห็นไม่ตรงกัน จริงๆ แล้วมันไม่มีอะไรหรอกค่ะ” “จริงเหรอ?” คุณย่าเซินถามย้ำ “จริงสิคะ คุณแม่คิดว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้นล่ะ?” โจวเสียงย้อนถาม เธอไม่สามารถบอกเหตุผลที่แท้จริงกับคุณย่าเซินได้ หากคุณย่าเซินรู้ความจริง ท่านคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปแน่ และเมื่อถึงเวลานั้น เรื่องราวจะยิ่งลุกลามใหญ่โตจนเกินควบคุม ในตอนนี้ เธอจึงยังพอมีโอกาสที่จะแก้ไขสถานการณ์ได้ คุณย่าเซินรู้ดีว่าโจวเสียงไม่ได้บอกความจริงกับเธอ เด็กคนนี้เป็นคนคิดเล็กคิดน้อยเกินไป หากเป็นคนอื่น ใครจะไปทนพ่อแม่แบบนี้ได้? แต่โจวเสียงกลับทนได้! ไม่เพียงแต่ทนได้เท่านั้น แต่เธอยังคอยพูดปกป้องพวกเขาอยู่ทุกที่อีกด้วย “เสียงเสียง” คุณย่าเซินยื่นมือไปกุมมือโจวเสียงไว้ “จำไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะเป็นแรงสนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดให้เธอเสมอ ถ้าเธอเจอความลำบากอะไร ต้องบอกฉันนะ” “หนูทราบค่ะ” โจวเสียงพยักหน้า เมื่อพูดจบ คุณย่าเซินก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรอีก “นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอควรจะรีบไปนอนได้แล้วนะ” โจวเสียงพยักหน้า “แม่เองก็ควรจะรีบพักผ่อนเหมือนกันนะคะ” “อืม ฉันรู้แล้ว” ในพริบตาเดียว วันต่อมาก็มาถึง โจวจินเป่ยเดินทางมายังสตูดิโอของดร. วิลเลียม ทันทีที่รถจอด เหล่าจางก็รีบวิ่งไปที่ห้องทำงานของดร. วิลเลียมด้วยความตื่นเต้น “ดร. วิลเลียม! ดร. วิลเลียม!” ดร. วิลเลียมวางเอกสารในมือลง “โจวจินเป่ยมาถึงแล้วเหรอ?” เหล่าจางยกนิ้วให้เขา “คุณยอดเยี่ยมมากจริงๆ! โจวจินเป่ยอยู่ที่ลานจอดรถแล้วครับ” ดร. วิลเลียมยิ้มแล้วพูดว่า “อย่ากระโตกกระตากไป อย่างที่ผมบอก ตราบใดที่เขายังอยากจะซ่อมพินัยกรรม เขาก็ต้องมาหาผม” เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในประเทศ C การมาที่ประเทศจีนในครั้งนี้ เขามีเป้าหมายที่จะพิชิตทุกคน ศาสตราจารย์วิลเลียมได้วางแผนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ขั้นแรก เขาจะฮุบทรัพย์สินทั้งหมดของโจวจินเป่ย จากนั้นจะใช้ทรัพย์สินเหล่านั้นสร้างอาณาจักรเทคโนโลยีที่เป็นของเขาเอง เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกแห่งเทคโนโลยี! ทันทีที่นึกถึงเรื่องนี้ ดวงตาของศาสตราจารย์วิลเลียมก็เป็นประกายด้วยความหวัง ราวกับว่าเขาได้ครอบครองอาณาจักรเทคโนโลยีนั้นไปเรียบร้อยแล้ว เหล่าจางพูดต่อ “ศาสตราจารย์ครับ เดี๋ยวผมจะออกไปต้อนรับโจวจินเป่ยเอง” “ไปเถอะ” ศาสตราจารย์วิลเลียมโบกมือ เหล่าจางเดินมาที่หน้าประตูสตูดิโอ ทันทีที่เขาก้าวพ้นประตู เขาก็เห็นโจวจินเป่ยเดินเข้ามาพอดี “พี่โจว คุณมาแล้ว” โจวจินเป่ยเหลือบมองเหล่าจาง “พี่จาง” “เชิญข้างในเลยครับ” เหล่าจางผายมือเชิญเขาเข้ามา “ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณเป็นคนกตัญญู ไม่ว่ายังไงคุณก็คงไม่ยอมตัดใจจากการซ่อมแซมพินัยกรรมแน่ๆ” โจวจินเป่ยกล่าวต่อ “คุณอยู่ฝั่งเดียวกับดร. วิลเลียม เข้าหาผมเพียงเพื่อที่จะแนะนำให้เขารู้จักสินะ” เหล่าจางไม่ได้แสดงท่าทีเขินอาย เขาหัวเราะแล้วพูดว่า “พี่โจวเป็นคนฉลาดจริงๆ มองออกจนได้!” แล้วยังไงล่ะ ต่อให้โจวจินเป่ยจะมองออกแล้วยังไง? โจวจินเป่ยจะเลิกซ่อมพินัยกรรมงั้นเหรอ? โจวจินเป่ยไม่มีการแสดงออกใดๆ บนใบหน้า “ผมควรจะมองออกตั้งนานแล้ว” ตั้งแต่เริ่มแรก เจตนาของเหล่าจางก็ไม่บริสุทธิ์ เขาฉลาดมาทั้งชีวิต แต่กลับต้องมาหลงกลอยู่พักหนึ่ง เขาโง่พอที่จะระบายความในใจให้เหล่าจางฟัง แถมยังเรียกอีกฝ่ายว่าพี่เสียดิบดี เหล่าจางยิ้มแล้วพูดว่า “จริงๆ แล้วตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะมองออกหรอกครับ พี่โจว ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าทำไมผมถึงเข้าหาคุณ คุณแค่รู้ไว้ว่าดร. วิลเลียมสามารถช่วยคุณซ่อมพินัยกรรมได้ก็พอ” เพราะนี่คือเป้าหมายสูงสุดของโจวจินเป่ย ทั้งสองคนเดินมาจนถึงห้องทำงานของดร. วิลเลียม เหล่าจางยื่นมือออกไปเคาะประตู เสียงของดร. วิลเลียมดังมาจากข้างใน “เข้ามา” เหล่าจางผลักประตูเข้าไป “ดร. วิลเลียม คุณโจวมาถึงแล้วครับ” “นั่งลงสิ” ดร. วิลเลียมมองไปที่เก้าอี้ตรงข้ามเขา โจวจินเป่ยโน้มตัวลงนั่ง ดร. วิลเลียมส่งสายตาให้เหล่าจาง เหล่าจางเข้าใจทันทีและหยิบสัญญาที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมา “พี่โจว ลองดูนี่สิ นี่คือสัญญา ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นชื่อได้เลย” โจวจินเป่ยจ้องมองสัญญาฉบับนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย เหล่าจางคนนี้เห็นเขาเป็นคนโง่จริงๆ ในสัญญาระบุไว้อย่างชัดเจนว่าดร. วิลเลียมมีโอกาสซ่อมพินัยกรรมเพียง 50% เท่านั้น เมื่อลงนามแล้ว แผนการฟื้นฟูจะเริ่มขึ้นทันทีเป็นเวลาสองเดือน หลังจากผ่านไปสองเดือน ไม่ว่าพินัยกรรมจะซ่อมแซมสำเร็จหรือไม่ ทรัพย์สินทั้งหมดของโจวจินเป่ยจะต้องตกเป็นของศาสตราจารย์วิลเลียม สัญญาฉบับนี้ยิ่งกว่าขูดเลือดขูดเนื้อเสียอีก เมื่อเห็นว่าโจวจินเป่ยถือสัญญาไว้แต่ไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน เหล่าจางก็พูดต่อ “พี่โจว หลายปีมานี้คุณบินไปมาตั้งหลายประเทศ คุณก็น่าจะรู้ว่าในปัจจุบันยังไม่มีเทคโนโลยีไหนซ่อมมันได้เลย แต่ศาสตราจารย์วิลเลียมมีโอกาสถึง 50% ถึงแม้ในสัญญาจะเขียนว่าแค่ 50% แต่จริงๆ แล้วศาสตราจารย์มีโอกาสสำเร็จเต็ม 100% เลยล่ะ เพียงแต่ท่านเป็นคนถ่อมตัวเลยไม่อยากระบุลงไปให้ชัดเจน” โจวจินเป่ยแค่นหัวเราะ “งั้นเขาก็ถ่อมตัวจริงๆ นั่นแหละ” มีเพียงคนอย่างเหล่าจางเท่านั้นที่จะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ เหล่าจางไม่เห็นท่าทางเยาะเย้ยของโจวจินเป่ยและพูดต่อ “เพราะฉะนั้น พี่โจว รีบเซ็นซะเถอะ! พ้นจากที่นี่ไปก็ไม่มีที่ไหนทำได้อีกแล้วนะ!” “ต้นฉบับของผมล่ะ?” โจวจินเป่ยพลิกดูสัญญา “คุณทำมันหายไปแล้วเหรอ?” “ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้ทำหาย มันอยู่นี่!” เหล่าจางหยิบซองจดหมายออกมาจากกระเป๋า โจวจินเป่ยรับซองจดหมายนั้นมา หลังจากยืนยันว่าพินัยกรรมไม่มีปัญหา เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ผมยังมีธุระต้องไปทำ ขอตัว!” “พี่โจว คุณยังไม่ได้เซ็นชื่อเลยนะ!” เหล่าจางรีบลุกขึ้นยืน โจวจินเป่ยหันกลับมามองเหล่าจาง “ใครบอกว่าผมจะร่วมมือกับพวกคุณ?” ไม่ร่วมมือ? ใบหน้าของเหล่าจางเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “พี่โจว หมายความว่ายังไง? คุณไม่อยากซ่อมพินัยกรรมเพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้คุณป้าแล้วเหรอ?” “ดร. วิลเลียมเป็นคนเดียวที่ซ่อมมันได้นะ!” โจวจินเป่ยจ้องหน้าเหล่าจาง “คนเดียวเหรอ? ดร. วิลเลียมช่างมั่นหน้าเสียจริง! ประเทศจีนของเราเป็นประเทศที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยผู้มีความสามารถ มีคนอีกมากมายที่เก่งกว่าเขา มีเพียงกบในกะลาที่มีสายตาสั้นเท่านั้นที่จะพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ออกมาได้!”