ตอนที่ 1612: 242: ครบกำหนดสัญญาสามปี เรือบรรทุกเครื่องบินถูกปล่อยลงน้ำแล้ว! 2 ทังเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อ “รัฐมนตรีหลิว ฉันมีลูกพี่ลูกน้องชื่อไป๋อวิ๋นจริงๆ ค่ะ! แต่เธอไม่มีทางไปก่อเรื่องในห้องกระจายเสียงแน่นอน!” ไป๋อวิ๋นถูกเธอวางตัวไว้เป็นการภายในเรียบร้อยแล้ว! นังเด็กนั่นจะกล้าอวดดีจนไปก่อเรื่องในห้องกระจายเสียงเชียวหรือ? รัฐมนตรีหลิวมองไปที่ทังเสวี่ย “ลองมาดูด้วยตัวเองแล้วคุณจะรู้!” ทังเสวี่ยพยักหน้าและเดินตามรัฐมนตรีหลิวไป ไป๋อวิ๋นนั่งอยู่ในห้องสอบสวน เมื่อเธอเห็นทังเสวี่ยเดินเข้ามา เธอก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีและเอ่ยด้วยความตื่นเต้น “พี่คะ พี่มาแล้ว!” หลังจากพูดจบ ไป๋อวิ๋นก็หันไปมองคนอื่นๆ ในห้องสอบสวนแล้วเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่สาวของฉันต้องมาช่วยฉันแน่! พวกแกจบเหม่แน่! พี่คะ คนพวกนี้รังแกฉันเมื่อกี้ พี่ต้องคืนความยุติธรรมให้ฉันนะ!” ทังเสวี่ยไม่คาดคิดเลยว่าคนที่อยู่ในห้องสอบสวนจะเป็นไป๋อวิ๋นจริงๆ สีหน้าของเธอเย็นชาลงทันทีขณะที่ตวาดออกไป “หุบปาก!” ไป๋อวิ๋นตกใจกับการท่าทีของทังเสวี่ยจนรีบหุบปากลงทันที ทังเสวี่ยหันไปหารัฐมนตรีหลิวและยิ้มอย่างขออภัย “รัฐมนตรีหลิว ฉันต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ! ไป๋อวิ๋นเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันจริงๆ เธอมีความคิดแบบเด็กๆ และไม่ประสีประสา ฉันต้องขอโทษที่เธอสร้างปัญหาให้คุณนะคะ!” เมื่อเห็นทังเสวี่ยทำเช่นนั้น ไป๋อวิ๋นก็รู้สึกไม่พอใจ “พี่! พี่จะไปขอโทษเขาทำไม! ฉันเป็นคนที่ถูกกระทำนะ! พี่ไม่รู้หรอกว่าคนพวกนี้ทำเกินไปแค่ไหน...” “ฉันบอกให้หุบปากไง!” ดวงตาของทังเสวี่ยแทบจะพ่นไฟออกมาได้ นังโง่! เธอไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมแม่ทังถึงแนะนำนังโง่แบบนี้มาให้ เมื่อเห็นว่าทังเสวี่ยโกรธจริงๆ ในที่สุดไป๋อวิ๋นก็ยอมเงียบปากลง ทังเสวี่ยกล่าวต่อ “ขอโทษรัฐมนตรีหลิวซะ!” ไป๋อวิ๋นมองรัฐมนตรีหลิวและเอ่ยอย่างไม่เต็มใจ “ฉันขอโทษ” ไป๋อวิ๋นรู้สึกสับสนมาก เป็นไปได้อย่างไรที่ทังเสวี่ยซึ่งเป็นถึงด็อกเตอร์ผู้ทรงเกียรติ กลับเทียบไม่ได้เลยกับหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัย? พี่สาวถึงขั้นสั่งให้เธอขอโทษหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยคนนี้! ในสายตาของไป๋อวิ๋น รัฐมนตรีหลิวก็ไม่ได้ต่างอะไรจากพนักงานเฝ้าประตูเลยสักนิด! รัฐมนตรีหลิวเอ่ยต่อ “คุณทัง ในเมื่อคุณยืนยันว่านี่คือลูกพี่ลูกน้องของคุณ ก็แค่เซ็นชื่อตรงนี้แล้วพาเธอออกไปได้เลย!” ขณะที่พูด รัฐมนตรีหลิวก็ส่งเอกสารและปากกาให้ทังเสวี่ย ทังเสวี่ยรับเอกสารและปากกามาเซ็นชื่อลงไป “ขอบคุณรัฐมนตรีหลิวมากนะคะที่ต้องลำบาก” รัฐมนตรีหลิวกล่าวว่า “คุณทัง ถ้าคุณไม่ได้มาที่นี่ด้วยตัวเอง ผมคงไม่เชื่อเลยว่าคุณจะมีลูกพี่ลูกน้องแบบนี้! วันนี้ผมได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ!” คำพูดของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยอย่างชัดเจน ทังเสวี่ยไม่รู้เลยว่าไป๋อวิ๋นไปทำเรื่องน่าอายอะไรไว้! ถึงทำให้รัฐมนตรีหลิวไม่ไว้หน้าเธอแบบนี้ ทังเสวี่ยปั้นยิ้มจอมปลอม “ฉันทำให้คุณต้องขำแล้ว รัฐมนตรีหลิว!” หลังจากนั้นทังเสวี่ยก็หันไปมองไป๋อวิ๋น “ไปกันได้แล้ว!” ไป๋อวิ๋นเดินตามทังเสวี่ยไปและถามด้วยเสียงเบา “พี่คะ คนคนนั้นก็แค่รัฐมนตรีตัวเล็กๆ ไม่ใช่เหรอ? ทำไมพี่ต้องนอบน้อมกับเขาขนาดนั้นด้วย! พี่เป็นถึงด็อกเตอร์หญิงที่อายุน้อยที่สุดในฐานทัพเลยนะ! อย่าบอกนะว่าพี่กลัวเขา?” “เธอรู้ไหมว่ารัฐมนตรีหลิวคือใคร? เขามาจากหน่วย PL เขามีสิทธิ์แม้กระทั่งตัดสินความผิดและส่งเธอเข้าคุกได้โดยตรงเลยนะ!” ทังเสวี่ยกล่าวต่อ “อย่าว่าแต่ฉันเลย ต่อให้คุณปู่ของฉันยังมีชีวิตอยู่ ท่านก็ยังต้องไว้หน้ารัฐมนตรีหลิว!” ไป๋อวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความหนาวเหน็บ เธอไม่คาดคิดเลยว่ารัฐมนตรีฝ่ายรักษาความปลอดภัยตัวเล็กๆ จะมีอำนาจมากขนาดนี้! มิน่าล่ะทังเสวี่ยถึงได้ระมัดระวังและนอบน้อมต่อหัวหน้าหลิวถึงเพียงนั้น ดูเหมือนว่าฐานทัพ CEN จะแตกต่างจากที่อื่นจริงๆ ไป๋อวิ๋นอยากจะพูดอะไรบางอย่างเพิ่ม แต่ทังเสวี่ยอ่านใจเธอออกเสียก่อนจึงสั่งว่า “หุบปากแล้วไม่ต้องพูดอะไรอีก!” ไป๋อวิ๋นไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเงียบไป แต่ในใจเธอกลับแค่นเสียงเหยียดหยาม ทังเสวี่ยคนนี้มีดีอะไรนักหนาถึงได้มาชักสีหน้าใส่เธอ ตลอดทางทังเสวี่ยสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้และไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าไม่ว่าพวกเธอจะเดินผ่านไปที่ไหน ผู้คนต่างพากันชี้ชวนและซุบซิบเรื่องของเธอกับไป๋อวิ๋น เมื่อมาถึงห้องทำงาน ทังเสวี่ยหันไปมองผู้ช่วยของเธอ “คุณออกไปข้างนอกสักครู่!” “ได้ค่ะ” ผู้ช่วยพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป พร้อมกับปิดประตูห้องทำงานให้สนิท ทังเสวี่ยหันไปมองไป๋อวิ๋นและเอ่ยด้วยความโกรธ “บอกฉันมา เธอไปทำท่าไหนถึงถูกทีมรักษาความปลอดภัยคุมตัวไปที่ห้องสอบสวนได้?” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ไป๋อวิ๋นก็รู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างยิ่ง “พี่คะ! ฉันไม่ผ่านการประเมินรอบนั้นด้วยซ้ำ! ไหนพี่บอกว่าพี่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเบื้องบนแล้วไง? ไหนพี่บอกว่าฉันถูกเลือกไว้เป็นการภายในแล้ว? แต่ทำไมฝ่ายกระจายเสียงถึงไม่ประกาศชื่อฉัน แถมยังบอกว่าฉันไม่ได้รับเลือกเลยด้วยซ้ำ! ฉันยอมรับไม่ได้ก็เลยไปหาคนประกาศเพื่อโต้เถียงกับเขา ใครจะไปรู้ว่านอกจากคนประกาศจะไม่ช่วยฉันตรวจสอบแล้ว เขายังเยาะเย้ยฉันอีก สุดท้ายเขายังเรียกทีมรักษาความปลอดภัยมาลากตัวฉันไป...”