บทที่ 1614: 242: สัญญา 3 ปีมาถึงแล้ว เรือบรรทุกเครื่องบินถือกำเนิดขึ้นแล้ว! 4 เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์นั้น ถังเสวี่ยก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง มุมปากของนางยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ในตอนนั้น นางจะคืนความอัปยศอดสูทั้งหมดที่ได้รับในวันนี้ให้แก่เย่จั๋ว! นางจะทำให้เย่จั๋วได้รู้ว่า บุตรสาวสวรรค์ที่แท้จริงเป็นอย่างไร! เย่จั๋วนั้นไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะมาเช็ดรองเท้าให้ด้วยซ้ำ “สองปีเหรอ?” ไป๋อวิ๋นกล่าวออกมาอย่างพูดไม่ออก “พี่! พี่จะให้ฉันรอถึงสองปีเลยเหรอ!?” “สัญญา 2 ปีนั้นผ่านไปมากกว่าหนึ่งปีแล้ว ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ปล่อยให้เธอต้องรอถึงสองปีหรอก” ถังเสวี่ยกล่าว “จริงเหรอ?” ไป๋อวิ๋นถามอย่างไม่เชื่อสายตา “จริงสิ” ถังเสวี่ยพยักหน้า “เพราะฉะนั้น เธอกลับไปรอที่บ้านก่อน ในช่วงเวลานี้ฉันจะลองหาทางอื่นให้เธอ บางทีเธออาจจะไม่ต้องรอจนถึงกำหนดสัญญา 2 ปีก็ได้” ด้วยความนิยมของนางในฐานวิจัยแห่งนี้ การจะฝากคนเข้ามาสักคนย่อมไม่ใช่อุปสรรค ถึงแม้ว่าโจวกวงเวย์ ไอ้คนเนรคุณนั่นจะไม่ยอมช่วยนาง แต่ก็ยังมีคนอื่นๆ อีก “ก็ได้” ไป๋อวิ๋นพยักหน้าแล้วกล่าวต่อว่า “ฉันยังไม่อยากกลับตอนนี้ ขอฉันเดินเล่นแถวนี้หน่อยได้ไหม?” ถังเสวี่ยมีท่าทีลังเล ฐานวิจัยแห่งนี้ไม่เหมือนกับที่อื่น หากไป๋อวิ๋นไปก่อเรื่องเข้า มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการให้จบลงได้ เมื่อเห็นถังเสวี่ยมีท่าทีเช่นนี้ ไป๋อวิ๋นก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดและกล่าวว่า “ไม่เอาน่าพี่ พี่ไม่มีอำนาจแม้แต่นิดเดียวเลยเหรอ? เรื่องสอบเข้าไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้แม้แต่สิทธิ์จะเดินเล่นในฐานวิจัยฉันยังไม่มีเลยเหรอ” “ใครบอกว่าไม่มี!” ถังเสวี่ยหยิบบัตรพนักงานออกมาแล้วส่งให้ไป๋อวิ๋น “เอาบัตรพนักงานของฉันไปติดไว้ แต่จำไว้เรื่องหนึ่งนะ ที่นี่มีบางจุดที่ห้ามถ่ายรูป ดูแลตัวเองให้ดี และอย่าไปก่อเรื่องล่ะ!” เมื่อเห็นบัตรพนักงานของถังเสวี่ย ดวงตาของไป๋อวิ๋นก็เป็นประกายขึ้นมาทันที นางรีบรับมาด้วยสองมือและกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “พี่ ขอบคุณมากนะ! ไม่ต้องห่วง ฉันสัญญาว่าจะไม่สร้างปัญหาให้พี่แน่นอน” “รีบไปได้แล้ว” ไป๋อวิ๋นติดบัตรพนักงานแล้วเดินออกไปด้วยความพึงพอใจ ฐานวิจัยของตระกูลเซิ่นนั้นกว้างใหญ่มาก เนื่องจากบัตรพนักงานที่นางติดอยู่ ทำให้ไป๋อวิ๋นได้รับคำทักทายตลอดทาง “ถังกง!” “สวัสดีตอนบ่ายค่ะ คุณถัง” นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋อวิ๋นได้รับคำทักทายที่นอบน้อมเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ทักทายนางยังเต็มไปด้วยความเคารพ ในชั่วพริบตานั้น ความทะเยอทะยานและกิเลสในใจของนางก็พุ่งพล่าน นางเชิดหน้าชูอกขึ้นราวกับว่าตนเองกลายเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงผู้ยิ่งใหญ่ ตามคำแนะนำภายในฐานวิจัย ไป๋อวิ๋นเดินมาจนถึงห้องพักผ่อน ห้องพักผ่อนแบ่งออกเป็นสี่ชั้น ชั้นที่หนึ่งและสองเป็นพื้นที่รับประทานอาหาร ชั้นที่สามและสี่เป็นพื้นที่สันทนาการ อาหารและสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อความบันเทิงทั้งหมดที่นี่ให้บริการฟรี อย่างไรก็ตาม มีเพียงนักวิจัยของฐานวิจัยตระกูลเซิ่นเท่านั้นที่สามารถเข้ามาใช้บริการและรับประทานอาหารได้ฟรี ไป๋อวิ๋นถือบัตรพนักงานของถังเสวี่ยไว้ จึงเดินเข้าไปในพื้นที่รับประทานอาหารที่ชั้นหนึ่งอย่างสง่างาม พื้นที่รับประทานอาหารนั้นกว้างขวางมาก ชั้นหนึ่งและชั้นสองรวมกันมีพื้นที่มากกว่า 3,000 ตารางเมตร ความหลากหลายของอาหารนั้นยิ่งน่าตื่นตาตื่นใจ มีการรวบรวมอาหารเลิศรสจากทั่วทุกมุมโลกมาไว้ที่นี่ นางสามารถเลือกทานได้มากเท่าที่ต้องการ แต่มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวคือ ห้ามเหลือทิ้ง ตักมาเท่าไหร่ต้องทานให้หมดเท่านั้น ว่ากันว่ากฎนี้ถูกเปลี่ยนหลังจากที่เย่จั๋วเข้ามาในฐานวิจัย ก่อนหน้านี้ การทานอาหารเหลือทิ้งยังคงเป็นปัญหาที่ค่อนข้างรุนแรง ไป๋อวิ๋นหาที่นั่งแล้วทรุดตัวลงนั่ง ทันใดนั้นก็มีพนักงานเดินเข้ามาหา “ถังกง ท่านต้องการรับประทานอะไรดีครับ?” ไป๋อวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ฉันขอสเต็กเนื้อ M9 ระดับมีเดียมแรร์” “รับทราบครับ โปรดรอสักครู่” ไป๋อวิ๋นเพียงแค่ลองสั่งดูเท่านั้น แต่นางไม่คิดเลยว่าที่นี่จะมีเนื้อ M9 ให้ทานจริงๆ! “รอเดี๋ยว” ไป๋อวิ๋นเรียกไว้ “ต้องการอะไรเพิ่มเติมไหมครับ?” พนักงานหันกลับมาถาม “ฉันต้องการน้ำแร่ Veen อีกขวด” ไป๋อวิ๋นถาม “ที่นี่มีไหม?” “มีครับ โปรดรอสักครู่” พนักงานพยักหน้าตอบ คราวนี้ไป๋อวิ๋นไม่สามารถรักษาความสงบได้อีกต่อไป ฐานวิจัยตระกูลเซิ่นแห่งนี้รวยเกินไปแล้ว! พวกเขามีแม้กระทั่งสเต็กเนื้อ M9 และน้ำแร่ Veen ให้ทานฟรีๆ โดยไม่ต้องจ่ายเงินเลยแม้แต่หยวนเดียว! สเต็กเนื้อ M9 นั้นราคากิโลกรัมละเป็นเลขสี่หลัก ส่วนน้ำแร่ Veen ก็ราคาขวดละ 157 หยวน หากรวมสองอย่างนี้เข้าด้วยกัน มื้อนี้ก็ต้องมีราคาอย่างน้อย 700 ถึง 800 หยวน หากพนักงานของฐานวิจัยตระกูลเซิ่นกินแบบนี้ทุกวัน วันหนึ่งพวกเขาจะต้องใช้เงินค่าอาหารไปเท่าไหร่กัน? ไป๋อวิ๋นเลียริมฝีปากและรู้สึกว่านางต้องหาทางอยู่ที่นี่และทำงานในฐานวิจัยตระกูลเซิ่นให้ได้ สวัสดิการมันช่างดีเหลือเกิน! ในไม่ช้า สเต็กและน้ำแร่ก็ถูกนำมาเสิร์ฟ ก่อนจะทาน ไป๋อวิ๋นได้ใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปเก็บไว้ หลังจากทานสเต็กเสร็จ ไป๋อวิ๋นต้องการจะไปที่เคาน์เตอร์เพื่อหาทิชชู่มาเช็ดปาก ในตอนนั้นเอง หญิงสาวร่างผอมคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มและกล่าวว่า “คุณถัง ต้องการกระดาษทิชชู่ไหมคะ? ฉันมีติดตัวอยู่พอดีค่ะ!” “ขอบใจนะ” ไป๋อวิ๋นรับกระดาษมา “ไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวกล่าวต่อ “เป็นเกียรติของฉันมากที่คุณถังยอมใช้กระดาษของฉัน” ไป๋อวิ๋นชะงักไป ที่แท้ถังเสวี่ยมีสถานะสูงส่งขนาดนี้เลยหรือในฐานวิจัยแห่งนี้? แต่ทำไมพี่สาวถึงไม่มีแม้แต่อำนาจที่จะจัดการให้นางเข้าทำงานในฐานวิจัยแห่งนี้ได้ล่ะ?