บทที่ 1629: 344: เรือบรรทุกเครื่องบินทะยานขึ้น เลือดเดือดพล่าน! 3 ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดี “เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ ถังเสวี่ย!” ถังมี่โกรธมาก “ฉันไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้!” ให้เซียวฉิงคุกเข่าต่อหน้าคนตระกูลถังงั้นเหรอ? ช่างกล้าพูดออกมาได้นะถังเสวี่ย! “เวลาแบบนี้เธอยังจะมาห่วงเรื่องศักดิ์ศรีอยู่อีกเหรอ? ศักดิ์ศรีของเธอมีค่าสักกี่บาทกันเชียว?” ถังเสวี่ยพูดต่อ “ฉันขอแนะนำให้เธอรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ก่อนจะสายไป ไม่อย่างนั้น ต่อให้แม่ของเธอมาคุกเข่าต่อหน้าแม่ของฉันสามวันสามคืน ฉันก็ไม่มีวันยกโทษให้พวกเธอ!” ถังมี่ไม่อยากจะเสียเวลากับถังเสวี่ยอีกต่อไป เธอหันหลังเดินกลับเข้าไปข้างใน ถังเสวี่ยมองตามแผ่นหลังของถังมี่พลางตะโกนไล่หลังว่า “ถังมี่ อย่าเสียใจภายหลังก็แล้วกัน!” ถังมี่เดินมาถึงห้องเตรียมตัว เมื่อเห็นถังมี่เดินเข้ามา เฉินหู่ก็รีบลุกขึ้นยืนทันที “ถังมี่!” ถังมี่ยิ้มแล้วถามว่า “เฉินหู่ นายเป็นอะไรไปน่ะ?” เฉินหู่พูดด้วยท่าทางน้อยใจ “เมื่อกี้ถังเสวี่ยมาที่นี่ เธอบอกว่าคุณเย่เป็นคนโกหก! เธอบอกว่าคุณเย่ทิ้งพวกเราทุกคนแล้วหนีไปแล้ว! คุณเย่จะไม่หนีไปใช่ไหม? คุณเย่จะไม่หลอกพวกเราใช่ไหม?” ถังมี่พยักหน้า “แน่นอนว่าคุณเย่ไม่มีทางหลอกพวกเรา! นายลืมสิ่งที่เธอพูดกับเราเมื่อคืนแล้วเหรอ? รีบเตรียมตัวได้แล้ว อย่าเป็นตัวถ่วงของคุณเย่ล่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินหู่ก็กลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง เขายิ้มแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว! คุณเย่ไม่มีทางโกหกพวกเรา” “เฉินหู่ ทำไมทำตัวเหมือนคนโง่แบบนี้ล่ะ!” เฉินเหอพูดอย่างจนปัญญา เฉินหู่ปาดน้ำตา “นายนั่นแหละที่โง่!” เฉินเหอพูดอย่างอ่อนใจ “ดูหน้าบื้อๆ ของนายสิ! คนอื่นแค่พูดเป่าหูไม่กี่คำ นายก็ร้องไห้ซะแล้ว!” “ฉันมันคนไม่มีการศึกษา ฉันไม่รู้หรอกว่าการเป่าหูคืออะไร!” แม้ว่าเฉินหู่จะมีความสามารถด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอย่างมาก แต่ระดับการศึกษารู้จักคำศัพท์ลึกซึ้งของเขานั้นไม่สูงนัก อีกด้านหนึ่ง ดร. มิลเล็ต, ดร. วอร์น และทีมบินอวกาศกำลังประชุมกันอยู่ในห้องทำงาน เพื่อเตรียมพร้อมหากเรือบรรทุกเครื่องบินเกิดปัญหาใดๆ ระหว่างการทะยานขึ้น พวกเขาต้องมีมาตรการรับมือในทันที เฉินห้าวพูดอย่างตื่นเต้น “ผมเคยเข้าร่วมการปล่อยจรวดและยานอวกาศมาหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เข้าร่วมพิธีปล่อยเรือบรรทุกเครื่องบินให้ทะยานขึ้นฟ้า!” ดร. มิลเล็ตยิ้มแล้วตอบว่า “อย่าว่าแต่เธอเลย พวกเราทุกคนในที่นี้ก็เป็นครั้งแรกเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” หลังจากพูดจบ ดร. มิลเล็ตก็พูดต่อ “ผมหวังว่าเรือบรรทุกเครื่องบินจะสามารถทะยานขึ้นและลงจอดบนดาวเนปจูนได้สำเร็จ” แผนการแรกหลังจากเรือบรรทุกเครื่องบินทะยานขึ้นคือการลงจอดบนดาวเนปจูน ดาวเนปจูนอยู่ห่างจากโลก 4,500 ล้านกิโลเมตร ตามกำหนดการแล้ว การเดินทางไปยังดาวเนปจูนด้วยความเร็วแสงจะใช้เวลาเพียงสี่ชั่วโมงเท่านั้น! สิ่งที่ดร. มิลเล็ตเป็นกังวลในตอนนี้ไม่ใช่ว่าเรือบรรทุกเครื่องบินจะขึ้นบินได้หรือไม่ แต่คือการลงจอดบนดาวเนปจูนภายในสี่ชั่วโมงต่างหาก อย่างไรก็ตาม ดาวเนปจูนเป็นดาวเคราะห์ที่อยู่ห่างจากโลกมากที่สุด และเพราะมันอยู่ไกลมาก มนุษย์จึงมีความรู้เกี่ยวกับดาวเนปจูนน้อยมาก ดร. มิลเล็ตยังกังวลว่าเรือบรรทุกเครื่องบินอาจจะประสบปัญหาอื่นๆ หลังจากลงจอดบนดาวเนปจูน จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น? ดาวเนปจูนอยู่ห่างจากโลกถึง 4,500 ล้านกิโลเมตร หากเกิดอะไรขึ้นกับเรือบรรทุกเครื่องบินที่นั่น พวกเขาที่อยู่บนโลกก็คงทำได้แค่ตื่นตระหนกโดยไร้ทางช่วยเหลือ “ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ตราบใดที่มีป๋าจ่าวอยู่ จะต้องไม่มีปัญหาแน่นอน” เฉินห้าวคือแฟนตัวยงอันดับหนึ่งของเย่จ่าว! เขามั่นใจในตัวเย่จ่าวมาก ต่อให้ทุกคนจะบอกว่าเย่จ่าวหนีไปแล้ว แต่เขาก็ยังเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าเธอไม่มีวันทำแบบนั้น เพราะเย่จ่าวไม่ใช่คนแบบนั้น หากเธอคิดจะหนีจริงๆ เธอคงไม่รอจนถึงตอนนี้ ดร. วอร์นส่งแผ่นกระดาษให้ดร. มิลเล็ต จากนั้นเขาก็พูดว่า “ผมจะขึ้นไปบนเรือบรรทุกเครื่องบินพร้อมกับคุณเย่ ทางด้านนี้ผมฝากคุณด้วยนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ให้เปิดใช้งานห้องฉุกเฉินทันที ไม่ว่าคุณเย่จะว่ายังไง คุณต้องช่วยคุณเย่ให้ได้ก่อนเป็นอันดับแรก!” แม้ว่าดร. วอร์นจะเชื่อมั่นในตัวเย่จ่าวอย่างมากเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรเรือบรรทุกเครื่องบินลำนี้ก็ต้องบินออกไปนอกโลก ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะเจอกับอันตรายแบบไหนในอวกาศอันกว้างไกล ประเทศจีนขาดเขาได้ แต่จะขาดเย่จ่าวไปไม่ได้เด็ดขาด! มิลเล็ตมองไปที่ดร. วอร์น เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย “ดร. วอร์น คุณ...” “จำไว้ ทำตามที่ผมบอก” ดร. วอร์นตบไหล่มิลเล็ตเบาๆ มิลเล็ตพยักหน้า เฉินห้าวพูดต่อ “ผมด้วยครับ ดร. วอร์น ผมจะขึ้นไปด้วยกันกับคุณ” สมาชิกอีกสองคนในทีมเฟยอวี่เสียอาการทันที พวกเขารีบเงยหน้ามองเฉินห้าวแล้วอุทานว่า “กัปตัน!” เฉินห้าวยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นเกียรติของผมมากที่ได้ไปดาวเนปจูนพร้อมกับป๋าเย่” หลังจากพูดจบ เฉินห้าวก็หันไปมองซุนเทียนแล้วพูดพร้อมรอยยิ้มทะเล้น “เสี่ยวเทียน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันฝากทีมเฟยอวี่ไว้กับนายด้วยนะ” ซุนเทียนพูดด้วยแววตาแน่วแน่ “กัปตัน ผมเชื่อมั่นในตัวคุณเย่เหมือนกับคุณ! และผมก็เชื่อมั่นในวงการวิจัยของประเทศจีนด้วย!”