บทที่ 216: 092: เขาไม่เข้าใจโลกของผู้ยิ่งใหญ่! การตบหน้าที่รวดเร็วปานพายุทอร์นาโด! 1 ผู้แปล: 549690339 "มันประกอบกลับเข้าไปได้แน่นอน ไม่อย่างนั้นฉันจะรื้อออกมาทำไมล่ะ?" เสียงของเย่จั๋วราบเรียบขณะที่เธอยังคงขยับมือต่อไป เธอหลุบตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวสวยของเธอเคลื่อนไหวผ่านชิ้นส่วนที่เย็นและแข็งกระด้าง กลายเป็นภาพที่งดงาม เย่เซินพลันตระหนักว่า หากหลานสาวคนนี้ของเขาเอาจริงเเอาจริงขึ้นมา เธอก็ดูเหมือนจะเป็นผู้เป็นคนอยู่บ้าง แน่นอนว่าถ้าเธอไม่คุยโม้ เธอก็จะดูเหมือนคนปกติมากกว่านี้! "จงฮัว เที่ยงนี้เราจะกินอะไรกันดี?" เย่เซินถามต่อ เย่จงฮัวคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "สั่งเดลิเวอรี่เถอะครับ ผมอยากกินบะหมี่เย็น" "ตกลง งั้นมื้อเที่ยงเรากินบะหมี่เย็นกัน! เดี๋ยวอาไปสั่งเดลิเวอรี่ให้ กินข้าวเสร็จแล้วพักผ่อนสักหน่อยค่อยกลับบริษัท" "ตกลงครับ" เย่เซินไปที่ห้องนั่งเล่นและสั่งอาหาร หลังจากนั้นเขาก็เข้าไปในเว็บไซต์ช้อปปิ้ง เตรียมจะซื้อหุ่นยนต์ทำความสะอาดตัวใหม่ แม้เย่จั๋วจะบอกว่าเธอจะประกอบหุ่นยนต์กลับเข้าไปใหม่ แต่เย่เซินไม่เชื่อเลยว่าเธอจะสามารถประกอบกองขยะพวกนั้นให้กลับมาเป็นหุ่นยนต์ทำความสะอาดได้จริงๆ! เพื่อป้องกันไม่ให้เย่จั๋วไปสร้างปัญหาให้กับหุ่นยนต์ที่ซื้อมาใหม่ เย่เซินจึงเตรียมจะซื้อหุ่นยนต์ที่มีคุณภาพดีกว่าเดิมและรื้อไม่ง่ายนัก ทันทีที่เขาเลือกหุ่นยนต์เสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เย่เซินเดินไปเปิดประตู เป็นพนักงานส่งอาหารนั่นเอง "สวัสดีครับ ใช่คุณเย่หรือเปล่าครับ?" "ใช่ครับ ผมเอง" เย่เซินพยักหน้า พนักงานส่งอาหารยื่นถุงอาหารให้เย่เซิน "นี่คืออาหารที่สั่งครับ" "ขอบคุณครับ" เย่เซินรับอาหารมา ปิดประตู และวางอาหารลงบนโต๊ะอาหาร มีบะหมี่เย็นสองที่ ไก่ทอดหนึ่งที่ และถั่วทอดหนึ่งที่ "จั๋วจั๋ว ออกมากินข้าวได้แล้ว" "กำลังไปค่ะ" เย่จั๋วตอบรับ แต่เธอไม่ได้ออกมาทันที จนกระทั่งสิบนาทีต่อมา เธอถึงค่อยๆ เดินออกมาจากห้อง "จั๋วจั๋ว อยากดื่มน้ำส้มหรือโคล่าดี?" เย่เซินเงยหน้าขึ้นและชะงักไปทันที เขาตกใจจนพูดติดอ่าง "นั่น... นั่นมันตัวอะไรน่ะ?" วัตถุทรงกระบอกประหลาดสูงประมาณครึ่งเมตรเดินตามหลังเย่จั๋วมา รูปร่างของมันดูไม่ค่อยดีนัก และด้านบนสุดก็มีแสงสีน้ำเงินกะพริบพร้อมกับส่งเสียง 'บิ๊ว-บิ๊ว' เบาๆ "ผมไม่ใช่ตัวอะไรนะ! ผมคือเสี่ยวไป๋ หุ่นยนต์ทำความสะอาด! ยินดีที่ได้รับใช้ครับ!" วัตถุทรงกระบอกนั้นส่งเสียงแบบเครื่องจักรออกมา มันพูดได้จริงๆ ด้วย! เย่เซินตกใจมาก เสี่ยวไป๋พูดต่อ "เจ้านาย มีอะไรจะให้เสี่ยวไป๋ช่วยไหมครับ?" เย่เซินมองเสี่ยวไป๋ด้วยความตกตะลึง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้ตัวน่าเกลียดนี่จะเป็นหุ่นยนต์จริงๆ! จากนั้นเขาก็พูดว่า "ห้องครัวสกปรกเกินไป ไปทำความสะอาดซะ" "ตกลงครับ" เสี่ยวไป๋รับคำสั่งแล้วเลื่อนตัวไปทางห้องครัว เมื่อมองตามหลังของเสี่ยวไป๋ไป เย่เซินก็หันมามองเย่จั๋วและถามอย่างไม่เชื่อสายตา "จั๋วจั๋ว มันรู้ได้ยังไงว่าห้องครัวของเราอยู่ที่ไหน?" เย่จั๋วดื่มโคล่าไปอึกหนึ่ง "ตอนที่ฉันเขียนโค้ด ฉันบันทึกแผนผังบ้านของเราลงไปด้วยน่ะค่ะ" เขียนโค้ด? บันทึกแผนผังบ้าน? "ฮะ?" เย่เซินไม่เข้าใจสิ่งที่เย่จั๋วพูดเลย ในตอนนั้นเอง เสี่ยวไป๋ก็เดินออกมาจากห้องครัวและพูดว่า "รายงานเจ้านาย ห้องครัวทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว และขยะถูกทิ้งลงถังขยะแล้วครับ มีที่ไหนต้องทำความสะอาดอีกไหม?" เชี้ย! ทำความสะอาดเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? เย่เซินพูดด้วยความประหลาดใจ "แกรู้วิธีทิ้งขยะด้วยเหรอ? ล้ำสมัยเกินไปแล้ว!" เสี่ยวไป๋พูดอย่างภูมิใจ "ใช่แล้วเจ้านาย! นั่นแหละความล้ำสมัยของผม! ผมคือหุ่นยนต์ทำความสะอาดที่ฉลาดที่สุดในจักรวาล!" หุ่นยนต์ทำความสะอาดที่ฉลาดที่สุดในจักรวาล? เย่เซินเลิกคิ้ว ทำไมท่าทางอวดดีและน้ำเสียงหลงตัวเองแบบนี้ถึงได้ฟังดูคุ้นหูนักนะ? "มันยังเข้าใจที่อาพูดด้วย!" เย่เซินเงยหน้าขึ้นมองเย่จั๋ว "จั๋วจั๋ว เธอไปซื้อหุ่นยนต์ตัวนี้มาจากไหน?" สีหน้าของเย่จั๋วยังคงราบเรียบเหมือนเดิม "ฉันประกอบมันขึ้นมาจากตัวที่มีอยู่ที่บ้านนั่นแหละค่ะ อาก็เห็นอยู่ไม่ใช่เหรอเมื่อกี้?" อะไรนะ? เย่เซินคิดว่าตัวเองหูฝาดไป "ตัวที่อยู่ที่บ้านเนี่ยนะ?" เย่เซินพูดอย่างไม่อยากเชื่อ "แน่ใจเหรอ?" หุ่นยนต์ตัวก่อนหน้านี้เย่เซินก็เป็นคนซื้อมาเอง ราคามันตั้ง 3,000 หยวน แม้ว่ามันจะมีความฉลาดอยู่บ้าง แต่มันก็มีแค่ระบบเซนเซอร์และพยายามทำความสะอาดซ้ำไปซ้ำมาเท่านั้น มันพูดไม่ได้ ทิ้งขยะไม่เป็น และไม่เข้าใจภาษามนุษย์ด้วยซ้ำ "ค่ะ" เย่จั๋วพยักหน้า "ก็ตัวที่อาซื้อมานั่นแหละ" เย่เซินเดินเข้าไปหาเสี่ยวไป๋อย่างไม่เชื่อสายตาและมองสำรวจมันตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่หุ่นยนต์ทำความสะอาดตัวเดิมที่เขาซื้อมา "ตัวที่บ้านมันไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้นี่นา ใช่ไหม?" เย่เซินถาม เย่จั๋วหยิบสะโพกไก่ทอดออกมากิน "ใช่ค่ะ ตัวก่อนหน้านี้มันเตี้ยเกินไปและดูไม่มีตัวตน ฉันก็เลยเอาถังสีกับแผ่นเหล็กที่ไม่ได้ใช้ในบ้านมาดัดแปลงน่ะค่ะ"