บทที่ 107: มื้อค่ำและการตอบแทนบุญคุณจากแดนไกล! แววตาดูแคลนตัวเองปรากฏขึ้นในดวงตาของหลินซา เย่จั๋วกุมมือหลินซาเอาไว้ “มันไม่ใช่เรื่องน่าขำหรอกค่ะ แล้วก็ไม่ได้ไร้สาระด้วย คนที่ไม่มีความฝันต่างหากที่น่าขำ” เมื่อได้ยินดังนั้น หลินซาก็พลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เธอไปร่วมงานฉลองครบรอบของเมโลดี้ขึ้นมา ผู้คนที่นั่งข้างเธอมักจะพูดในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเงิน หุ้น... ในตอนนั้นเธอสงสัยว่า ถ้าเธอมีการศึกษาสูงกว่านี้ เธอจะเข้าใจเรื่องพวกนั้นไหม คำพูดของเย่จั๋วทำให้เธอตื่นจากภวังค์ หลินซากุมมือเย่จั๋วแน่นแล้วเอ่ยว่า “จั๋วเอ๋อร์ พี่จะฟังเธอ” “ดีแล้วค่ะที่พี่คิดได้ พี่ซาซา” หลังจากตัดสินใจได้ว่าจะทำอะไรต่อไป หลินซาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น หลังจากเที่ยวบินห้าชั่วโมง ทั้งสองคนก็เดินทางมาถึงเมืองอวิ๋นจิง เย่เซินซึ่งรู้เวลาเที่ยวบินของเย่จั๋วได้มารออยู่ที่หน้าสนามบินเป็นเวลานานแล้ว เมื่อเขาเห็นเย่จั๋วและหลินซา เย่เซินก็เดินเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น “หลานรัก! ซาซา! ทางนี้!” เย่จั๋วลากกระเป๋าเดินทางแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา “คุณอา” หลินซาก็เอ่ยทักทายเขาว่าคุณอาเช่นกัน เย่เซินรับกระเป๋าเดินทางจากทั้งคู่ “รีบกลับบ้านกันเถอะ” เย่เซินไปส่งหลินซาก่อน จากนั้นจึงขับรถกลับบ้าน วันนี้เย่ซูไม่ได้ไปทำงาน เธอทำอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะอยู่ที่บ้านเพื่อรอเย่จั๋วกลับมากินข้าว เธอไม่ได้เจอเย่ซูมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ทันทีที่ถึงบ้าน เย่จั๋วก็เข้าไปกอดแม่แน่น “แม่คะ! หนูคิดถึงแม่จังเลย!” “แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกัน!” แม้จะจากกันเพียงสัปดาห์เดียว แต่สำหรับสองแม่ลูกมันยาวนานเหมือนเป็นปี หลังมื้อค่ำ เย่จั๋วหยิบของขวัญที่เธอซื้อมาฝากเย่ซูและเย่เซินออกมา แม้ว่าทั้งสองจะตำหนิเย่จั๋วที่ใช้เงินสิ้นเปลือง แต่ในใจของพวกเขากลับมีความสุขมาก เย่จั๋วหยิบของขวัญที่ท่านผู้เฒ่าหยางมอบให้เธอออกมา “แม่คะ นี่เป็นของขวัญจากคนไข้ของหนูค่ะ ในนี้มีเครื่องประดับอยู่บ้าง แม่ลองใส่ดูนะคะ” “แม่แก่แล้วนะ จะใส่เครื่องประดับไปทำไมกัน!” เย่ซูปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม “มันเหมาะกับคนหนุ่มสาวอย่างลูกมากกว่า” เย่จั๋วกล่าวว่า “แม่คะ แม่แก่ที่ไหนกัน? แม่ไม่แก่เลยสักนิด เวลาเราออกไปข้างนอก ใครๆ ก็บอกว่าเราเหมือนพี่สาวน้องสาวกันเลยนะคะ! อีกอย่างหนูยังต้องไปเรียนที่โรงเรียน ทางโรงเรียนไม่ได้รับอนุญาตให้ใส่เครื่องประดับหรอกค่ะ ที่สำคัญที่สุด สร้อยทองกับกำไลทองพวกนี้ดูไม่ค่อยเข้ากับนักเรียนอย่างหนูเท่าไหร่ด้วย” เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ซูจึงยอมรับเครื่องประดับเหล่านั้นไว้ ในตอนเย็น เย่จั๋วเปิดห้องไลฟ์สดและเตรียมตัวถ่ายทอดสดการเล่นหมากรุก ทันทีที่เธอลงชื่อเข้าใช้บัญชี เธอพบว่าจำนวนผู้ติดตามของเธอเพิ่มขึ้นจาก 10 ล้านคนเป็น 50 ล้านคน! ยิ่งไปกว่านั้น การที่เธอไปร่วมงานไลฟ์สดฉลองครบรอบของเมโลดี้ยังถูกตัดต่อเป็นวิดีโออีกด้วย ปัจจุบัน ยอดการเข้าชมบนแพลตฟอร์มเมโลดี้ทะลุ 100 ล้านครั้งไปแล้ว! ทันทีที่เธอเปิดหน้าคอมเมนต์ มันก็เต็มไปด้วยคำว่า ‘เย่จั๋ว V587! โฉมงามอันดับหนึ่งของโลก!’ นอกจากนี้ยังมีหลายคนที่เคยส่งข้อความส่วนตัวมาด่าทอเธอ ได้ส่งข้อความมาขอโทษเย่จั๋วอีกด้วย เย่จั๋วประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเปิดไลฟ์สด เพราะเธอชินกับการไม่เปิดเผยใบหน้า ครั้งนี้เธอก็ยังคงไม่แสดงใบหน้าเช่นเดิม [ หลังจากดูไลฟ์สดงานกาล่าของเย่จั๋วแล้ว เธอสวยมากเลย! ] [ เย่จั๋วโชว์หน้าแล้ว! ] [ ฉันจะรักเย่จื่อไปหมื่นปีเลย! ] [ ผู้ใช้: ค้อนม่วงทองถล่มนภา 1225 มอบรถสปอร์ต 10 คัน! ] [ ผู้ใช้: เจ้าตูบตัวนั้น มอบรถสปอร์ต 1 คัน! ] [ เย่จื่อ ทำไมคราวนี้ไม่โชว์หน้าอีกล่ะ? ] “ฉันกลัวว่าถ้าพวกคุณเห็นหน้าฉันแล้ว จะไม่ยอมสนใจฝีมือการเดินหมากของฉันอีกน่ะสิคะ!” [ เย่จื่อ เธอหลงตัวเองจัง! แต่ฉันชอบมากเลย! ] [ เราสามารถใช้หน้าตาทำมาหากินได้แท้ๆ แต่เย่จื่อของเรากลับเลือกใช้ความสามารถ! ] เย่จั๋วปิดไลฟ์สดหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง มู่โหย่วหรงจ้องมองที่หน้าจอจนกระทั่งเย่จั๋วเลิกไลฟ์ ทำไมเย่จั๋วถึงยังสามารถไลฟ์สดต่อไปได้ ในขณะที่เธอทำได้เพียงหลบซ่อนอยู่หลังหน้าจอและแอบดูอย่างลับๆ เท่านั้น! เธอไม่ยอมเด็ดขาด! ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของมู่โหย่วหรงก็ดังขึ้น มันคือจ้าวเทา ผู้จัดการของเธอ “สวัสดีค่ะ พี่เทา” มู่โหย่วหรงรับสาย “โหย่วหรง เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เธอไม่ควรจะออกมาอธิบายในไลฟ์สดหน่อยเหรอ? เธอรู้ไหมว่าตอนนี้เสียผู้ติดตามไปยี่สิบล้านคนแล้วนะ?” จ้าวเทากล่าวต่อ “ชีวิตมันก็ต้องมีอุปสรรคบ้างเป็นธรรมดา อีกอย่าง คำพูดพวกนั้นก็ไม่ได้เริ่มมาจากเธอตั้งแต่แรก! เธอเองก็เป็นหนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายเหมือนกัน!” “ขอโทษค่ะพี่เทา สภาพจิตใจของหนูตอนนี้ไม่พร้อมสำหรับการไลฟ์สดจริงๆ” หากปราศจากการเป็นจุดสนใจของคนนับพัน ปราศจากความงาม และปราศจากความสามารถในการเล่นหมากรุก เธอจะเอาอะไรไปไลฟ์สดได้อีกล่ะ? จะเอาอะไรไปดึงดูดแฟนคลับ? จ้าวเทากล่าวต่อว่า “แต่เธอจะแก้ปัญหาด้วยการหลบซ่อนแบบนี้ไม่ได้นะ การเงียบเท่ากับการยอมรับ! เธอรู้ไหมว่าตอนนี้ซิตาร่า (Sitara) มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเป็น 50 ล้านคนแล้ว!” มู่โหย่วหรงเคยมีผู้ติดตามสูงสุดเพียง 30 ล้านคนเท่านั้น แต่เย่จั๋วกลับมีถึง 50 ล้านคนในตอนนี้ มู่โหย่วหรงเม้มริมฝีปาก “ขอเวลาหนึ่งเดือนค่ะพี่เทา! อย่างมากที่สุดแค่หนึ่งเดือน! หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน หนูจะกลับมาแน่นอน! และจะให้คำตอบที่น่าพอใจกับทุกคน!” หนึ่งเดือนหลังจากนี้ ท่านผู้เฒ่าหยางจะต้องหายดีแน่นอน! ในตอนนั้น เขาจะต้องมาขอบคุณเธอที่อวิ๋นจิงอย่างแน่นอน หลังจากได้รับคำขอบคุณจากท่านผู้เฒ่าหยาง เธอจะสามารถได้รับแต้มความเชื่อถือและอัปเกรดระบบได้ ด้วยความช่วยเหลือจากระบบ เธอจะต้องโดดเด่นกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้อย่างแน่นอน! ตระกูลมู่ก็จะยกระดับขึ้นไปอีกขั้นด้วยความช่วยเหลือจากตระกูลหยางเช่นกัน พี่เทาถอนหายใจ “ก็ได้! ในเมื่อเธอรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็ดีแล้ว” เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว หนึ่งเดือนก็ผ่านพ้นไป เป็นไปตามที่มู่โหย่วหรงคาดคิด ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ท่านผู้เฒ่าหยางซึ่งอยู่ที่เมืองหลวงมีอาการดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ดังนั้น ชายชราจึงต้องการถือโอกาสช่วงวันสิ้นปีเดินทางมาที่เมืองอวิ๋นจิงเพื่อขอบคุณเย่จั๋วอย่างเป็นทางการ ในตอนนั้น เย่จั๋วได้ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ท่านผู้เฒ่าหยาง แต่ชายชราเผลอทำมันหายไป เขารู้เพียงว่าเย่จั๋วนามสกุลเย่ และอาศัยอยู่ที่เมืองอวิ๋นจิง แต่ไม่รู้ที่อยู่แน่ชัดของเธอ ในช่วงเวลานี้ มู่โหย่วหรงก็ได้ขอให้มู่จวินฉายคอยสังเกตการณ์สถานการณ์ในเมืองหลวงอยู่ทุกวัน ในคืนวันที่ 25 เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ มู่จวินฉายก็นำข่าวดีกลับมา “โหย่วหรง! วันนี้มีบุคคลสำคัญจากเมืองหลวงเดินทางมา เขาบอกว่ากำลังตามหาหมอเทวดาเพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้! แต่ว่า...” เมื่อพูดถึงตรงนี้ มู่จวินฉายก็ชะงักไป “หมอเทวดาที่พวกเขาตามหานั้นนามสกุลเย่” ทุกอย่างตรงกันหมด ยกเว้นเพียงนามสกุลที่ไม่ตรง ดวงตาของมู่โหย่วหรงเป็นประกาย หลังจากรอคอยมาหลายวัน ในที่สุดเธอก็ได้รับข่าวดี “พ่อคะ พ่อลืมไปแล้วเหรอ? เมื่อก่อนหนูก็เคยใช้นามสกุลเย่! หมอเทวดาเย่ที่พวกเขากำลังตามหาอยู่ก็คือหนูเองนั่นแหละค่ะ!” ท่านผู้เฒ่าหยางอายุมากแล้ว เป็นเรื่องปกติที่เขาจะจำนามสกุลผิดไปบ้าง อีกอย่าง ภูมิหลังของเธอก็ซับซ้อนด้วย! นอกจากนี้ นอกจากยาของเธอแล้ว ท่านผู้เฒ่าหยางก็ไม่มีทางมียาอื่นใดที่จะรักษาเขาได้ ดังนั้น ท่านผู้เฒ่าหยางจะต้องมาที่นี่เพื่อขอบคุณเธอที่ช่วยชีวิตเขาไว้อย่างแน่นอน!