บทที่ 102: 075: มื้อค่ำ ความกตัญญูพันลี้! 2 “เดี๋ยวฉันไปเอามาให้” ครู่ต่อมา โกวเอ๋อร์ก็ยกแล็ปท็อปมาส่งให้หลินเจ๋อ หลินเจ๋อรับแล็ปท็อปมาแล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ เขาเจ้านั่งลงบนพื้นและรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อย่างต่อเนื่อง เพยหู่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “พวกนายว่าพี่เจ๋อเขากำลังทำอะไรอยู่? ทำไมดูมีความลับจัง?” “ใครจะไปรู้ล่ะ!” หลี่เหวินกางมือออกอย่างช่วยไม่ได้ หลินเจ๋อมักจะมีลับลมคมในแบบนี้เสมอ และพวกเขาทั้งสามคนก็ไม่เคยคิดจะซักไซ้ไล่เลียงเพื่อหาความจริงให้ถึงที่สุด เวลาผ่านไปประมาณสิบนาที หลินเจ๋อก็เดินกลับมาพร้อมกับแล็ปท็อป มือข้างหนึ่งยังคงกดแป้นพิมพ์ ส่วนอีกข้างก็หยิบซาลาเปาเข้าปาก เพื่อนทั้งสามคนต่างคุยเล่นกันเองโดยไม่ได้เข้าไปรบกวนหลินเจ๋อ หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งสามคนก็สะพายกระเป๋านักเรียนแยกย้ายกันกลับบ้าน หลินเจ๋อเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าบ้านก็ได้พบกับเฟิงเชียนหัวเข้าพอดี เฟิงเชียนหัวถามด้วยน้ำเสียงแสดงความห่วงใย “อาเจ๋อ เมื่อคืนไปไหนมาเหรอ? น้าได้ยินจากคุณย่าว่าหลานไม่ได้กลับบ้านทั้งคืนเลย” “ขอบคุณที่เป็นห่วงครับน้าเฟิง” น้ำเสียงของหลินเจ๋อราบเรียบและห่างเหินอย่างมาก เฟิงเชียนหัวกล่าวต่อว่า “อาเจ๋อ ตอนนี้หลานอยู่ในวัยที่กำลังอ่อนไหวและมีความอยากรู้อยากเห็นในทุกเรื่อง วันข้างหน้าก็พยายามอย่าไปค้างคืนข้างนอกบ้านเลยนะ ไม่อย่างนั้นน้ากับคุณย่าจะระแวงและเป็นห่วงหลานมาก” เฟิงเชียนหัวคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นนายหญิงของตระกูลหลินจริงๆ อย่างนั้นหรือ? แววตาของหลินเจ๋อฉายแววรำคาญใจออกมาวูบหนึ่ง ในตอนนั้นเอง เสียงของคุณย่าหลินก็ดังมาจากข้างใน “อาเจ๋อ เข้ามาหาข้างในนี้หน่อย” “ครับ” หลินเจ๋อขานรับแล้วเดินเข้าไปด้านใน คุณย่าหลินนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยสู้ดีนัก “เมื่อคืนไปไหนมา?” “คุณย่าครับ เมื่อคืนผมไปค้างที่บ้านเพื่อนมาครับ” “บ้านเพื่อนคนไหน?” หลินเจ๋อไม่ได้ตอบคำถามนั้น “ใช่เจ้าเด็กที่ชื่อโกวเอ๋อร์นั่นหรือเปล่า?” คุณย่าหลินถามต่อ “ครับ” หลินเจ๋อพยักหน้า หญิงชราหลินกระแทกถ้วยน้ำชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง น้ำชาร้อนจัดกระเด็นมาโดนหลังมือของเธอโดยตรง “คุณย่า!” หลินเจ๋อตกใจและรีบส่งกระดาษทิชชู่ให้คุณย่าหลินเพื่อช่วยซับน้ำ เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น หญิงชราหลินก็ถอนหายใจออกมา “อาเจ๋อ! ย่าบอกหลานกี่ครั้งแล้ว? ย่าไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายหรือคัดค้านเรื่องที่หลานจะมีเพื่อนหรอกนะ แต่ว่าคนประเภทเดียวกันก็มักจะอยู่ร่วมกัน โกวเอ๋อร์นั่นเป็นใคร? แล้วหลานเป็นใคร? การไปคลุกคลีกับคนแบบนั้นมีแต่จะทำให้ฐานะของหลานดูต่ำต้อยลง!” มือของหลินเจ๋อชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณย่าครับ เขาเป็นเพื่อนของผม!” “เขาไม่ใช่เพื่อนของหลาน!” หญิงชราหลินกล่าวอย่างมีโทสะ “เขาไม่ได้อยู่ในโลกใบเดียวกับหลาน!” พ่อแม่ของเจ้าเด็กนั่นก็แค่พนักงานบริษัทธรรมดาๆ ซื้อบ้านในปักกิ่งก็ต้องกู้เงินธนาคาร คนระดับนั้นมีสิทธิ์อะไรมาเป็นเพื่อนกับหลินเจ๋อ? คนจนก็มักจะถูกรายล้อมด้วยคนจน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป รอบตัวของหลินเจ๋อก็จะมีแต่พวกยาจก ในตอนนั้นเธอไม่ได้ควบคุมหลินจินเฉิงให้ดีพอ จนทำให้หลินจินเฉิงไม่รู้จักหลักการที่ว่าคนประเภทเดียวกันต้องอยู่ด้วยกัน สุดท้ายเขาจึงไปคว้าเอาเย่ซูมา... ฐานะไม่คู่ควร ตระกูลไม่เหมาะสม! แถมยังมีลูกนอกสมรสออกมาอีก! ถ้าหลินเจ๋อยังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเขาก็คงจะเดินตามรอยเท้าของหลินจินเฉิง “คุณย่าครับ โกวเอ๋อร์เป็นเพื่อนของผม ไม่ว่าจะร่ำรวยหรือยากจน ทุกคนบนโลกใบนี้ล้วนเท่าเทียมกัน! ผมหวังว่าคุณย่าจะไม่มองเขาด้วยสายตาที่แบ่งแยกแบบนั้นนะครับ!” “หลานไม่ฟังย่าแล้วอย่างนั้นเหรอ?” คุณย่าหลินมองหลินเจ๋อด้วยความปวดใจ เธอยังจำได้ว่าตอนหลินเจ๋อยังเด็ก เขาช่างน่ารักและเชื่อฟังมากเพียงใด หลินเจ๋อจะทำตามทุกอย่างที่เธอบอก ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หลินเจ๋อเริ่มจะขัดคำสั่งคุณย่าของเขาแบบนี้? หลินเจ๋อมองคุณย่าหลินและพูดอย่างจริงจังว่า “คุณย่าครับ ตอนนี้ผมอายุ 18 ปีแล้ว ผมแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้เอง ผมรู้ว่าควรคบเพื่อนแบบไหนและควรหลีกเลี่ยงเพื่อนแบบไหน” “ถ้าหลานเชื่อฟังย่า ก็ตัดขาดกับเจ้าโกวเอ๋อร์นั่นเสีย!” “ขอโทษครับ ผมทำแบบนั้นไม่ได้” คุณย่าหลินโกรธจนตัวสั่น ขณะที่หลินเจ๋อยังคงวางท่าทีเฉยเมย สิ่งนี้ทำให้เธอนึกถึงเย่ซูขึ้นมา ถ้าแม่ของหลินเจ๋อคือเฟิงเชียนหัว เขาคงไม่มีทางดื้อรั้นกับเธอแบบนี้แน่ๆ “คุณย่าครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับห้องก่อนนะครับ” พูดจบหลินเจ๋อก็หันหลังเดินจากไป เมื่อมองตามแผ่นหลังของหลินเจ๋อไป คุณย่าหลินก็โกรธจนหน้าซีดเผือด เฟิงเชียนหัวเดินเข้ามาจากด้านนอกและเข้าไปปลอบใจคุณย่าหลิน “คุณป้าหลินคะ อาเจ๋อยังเด็กอยู่ครับ โตขึ้นเขาก็จะเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างเอง อย่าเพิ่งโกรธไปเลยนะคะ” คุณย่าหลินถอนหายใจ “เด็กคนนี้เริ่มจะไร้เหตุผลขึ้นทุกวัน วันๆ เอาแต่คลุกคลีอยู่กับพวกคนชั้นต่ำ ไม่ช้าก็เร็วคงโดนคนพวกนั้นพาเสียคนแน่! เชี่ยนเชี่ยนสิยังดูรู้ความกว่า ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยทำให้เธอต้องหนักใจเลยสักครั้ง”