บทที่ 211: 091: พลิกสถานการณ์และชนะได้อย่างงดงาม! 3 เจ้าหลานอกตัญญู! เจ้าหลานอกตัญญูคนนี้! เมื่อได้เห็นสิ่งเหล่านี้ ความรู้สึกผิดเพียงน้อยนิดในใจของแม่เฒ่าหลินก็มลายหายไปสิ้น การขับไล่หลินเจ๋อออกไปตอนนี้ ยังดีกว่าปล่อยให้เขาทำลายตระกูลหลินในอนาคต ตราบใดที่นางยังอยู่ที่นี่! ใครก็อย่าหวังจะมาทำร้ายตระกูลหลินได้! พ่อบ้านร้อนรนจนถึงขีดสุด รีบอธิบายอย่างรวดเร็วว่า “คุณย่าครับ คุณเข้าใจนายน้อยผิดไปจริงๆ! นี่ไม่ใช่ผงยาพิษอะไรทั้งนั้น! ถุงเล็กๆ นี่คือไอซิ่ง ส่วนพวกนี้คือแป้งสาลีครับ! แล้วนี่ก็คือหมากฝรั่งเคี้ยวเพื่อความสดชื่น! ไม่ใช่ว่างานวันเกิดครบรอบ 80 ปีของคุณย่าใกล้จะมาถึงแล้วหรือครับ? นายน้อยเลยใช้เวลาหลายวันที่ผ่านมาศึกษาเรื่องการทำเค้กวันเกิด เขาบอกว่าคุณย่าทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูเขามาจนโต เขาเลยอยากจะกตัญญูกับคุณย่าบ้าง!” “ในงานเลี้ยงวันเกิด เขาตั้งใจจะมอบเค้กที่เขาลงมือทำด้วยตัวเองให้คุณย่า! นั่นคือเหตุผลที่เขาสั่งให้ผมแอบซื้อเตาอบมาส่งให้...” “เพื่อที่จะเซอร์ไพรส์คุณย่า หลายวันที่ผ่านมาเขาเลยแอบศึกษาเรื่องการทำเค้กอยู่ในห้องเงียบๆ! และเพื่อให้เค้กออกมาดี เขาถึงกับไม่รีบทำการบ้าน ทุกคืนเขาต้องยุ่งอยู่จนดึกดื่น เลยต้องพึ่งพาหมากฝรั่งพวกนี้เพื่อช่วยให้ตื่นตัว...” “นายน้อยทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อคุณย่า! ทำไมคุณถึงคิดว่านายน้อยแอบเสพของพรรค์นั้นกันล่ะครับ?” “คุณย่าครับ คุณเลอะเลือนเกินไปแล้ว!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่เฒ่าหลินก็ชะงักงันไปทันที ใบหน้าของนางซีดเผือด เป็น... เป็นไปได้อย่างไร? หรือว่านางจะเข้าใจหลินเจ๋อผิดไปจริงๆ? “คุณย่าครับ ถ้าไม่เชื่อ คุณลองดูสิว่านี่ใช่ผงยาเสพติดหรือเปล่า!” พ่อบ้านหยิบถุงใบหนึ่งส่งให้แม่เฒ่าหลิน แม่เฒ่าหลินรับถุงมาด้วยมือที่สั่นเทา นางแตะผงในนั้นขึ้นมาลิ้มรส มันมีรสหวาน มันหวานจริงๆ มันคือไอซิ่ง มันคือไอซิ่งจริงๆ ด้วย ที่แท้เด็กคนนี้ก็อยากจะฉลองวันเกิดให้นางจริงๆ นางควรทำอย่างไรดี? ตอนนี้ควรจะทำอย่างไรดี? แม่เฒ่าหลินลนลานขึ้นมาทันที ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างสุดซึ้ง ทั้งหมดเป็นความผิดของนางเอง! นางทำผิดต่อเด็กดีๆ คนหนึ่งไปเสียแล้ว! ตอนนี้ควรจะทำอย่างไรดี? แม่เฒ่าหลินแทบจะร้องไห้ออกมา นางนึกอยากจะตบตัวเองให้ตายไปเสียเดี๋ยวนี้ นางลงมือตีเด็กคนนั้นไปได้อย่างไร! แถมยังพูดจาทำร้ายจิตใจไปมากมายขนาดนั้น หลินเจ๋อกตัญญูถึงเพียงนี้ แต่กลับถูกนางปรักปรำ เด็กคนนั้นต้องรู้สึกแย่มากแน่ๆ แม่เฒ่าหลินรู้สึกโกรธตัวเองไม่แพ้ความโกรธที่มีก่อนหน้านี้ นางไม่ควรวู่วามลงมือตีเขาโดยไม่ถามไถ่ให้ชัดเจนเลย! “พ่อบ้าน!” แม่เฒ่าหลินคว้ามือพ่อบ้านไว้พลางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “รีบไปตามอาเจ๋อเร็ว! ไปสิ! นิสัยของอาเจ๋อน่ะเหมือนจิ้นเฉิงไม่มีผิด เขาเป็นคนใจร้อน! อย่าให้เกิดเรื่องอะไรกับเขาเด็ดขาดนะ!” หากเกิดอะไรขึ้นกับหลินเจ๋อเพราะเรื่องนี้ ต่อให้นางตายไป นางก็คงตายตาไม่หลับ! “ครับคุณย่า ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!” แม่เฒ่าหลินมองตามหลังพ่อบ้านไปพลางปาดน้ำตาอย่างกระวนกระวาย เฟิ่งเชียนฮวาและเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนถึงกับยืนอึ้ง พวกนางนึกว่าครั้งนี้จะสามารถขับไล่หลินเจ๋อออกจากตระกูลหลินได้สำเร็จ ไม่คิดเลยว่าจะโดนหลินเจ๋อซ้อนแผนเข้าให้! ดี! ดีมาก! เฟิ่งเชียนฮวาโกรธจนหน้าซีด แต่ก็ต้องข่มอารมณ์เอาไว้ หลินเจ๋อสมกับเป็นลูกชายของนังเย่ซูนั่นจริงๆ! เฟิ่งเชียนฮวาเอื้อมมือไปผลักเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนเบาๆ เฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนเข้าใจทันที นางเดินเข้าไปหาแม่เฒ่าหลินด้วยดวงตาแดงก่ำ “คุณย่าหลินคะ หนูขอโทษค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง หนูไม่รู้ว่าพี่อาเจ๋อแอบทำเค้กวันเกิดให้คุณย่า... หนูขอโทษ... คุณย่าดุด่าหนูได้เลยค่ะ...” แม่เฒ่าหลินถอนหายใจและกล่าวด้วยดวงตาคลอเบ้า “เรื่องนี้หลักๆ เป็นความผิดของย่าเอง! ย่าไม่ได้ถามให้ชัดเจนก่อน ย่าขอโทษอาเจ๋อจริงๆ... ย่าขอโทษจิ้นเฉิงด้วย...” ถึงแม้แม่เฒ่าหลินจะไม่ได้ระบุออกมาตรงๆ ว่าเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนเป็นคนผิดในเรื่องนี้ แต่เรื่องในวันนี้ก็มีจุดเริ่มต้นมาจากเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนจริงๆ หากไม่ใช่เพราะเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยน แม่เฒ่าหลินย่อมไม่มีทางปรักปรำหลินเจ๋อโดยไร้เหตุผลเช่นนี้ เมื่อนึกถึงสิ่งที่หลินเจ๋อเพิ่งพูดออกมา ในใจของแม่เฒ่าหลินก็รู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด ป้าจางรีบก้าวออกมากล่าวว่า “คุณย่าหลินคะ จริงๆ แล้วเรื่องนี้เป็นความผิดของดิฉันเองค่ะ! ตอนที่เดินผ่านห้องนายน้อยแล้วเห็นของพวกนี้ ดิฉันไม่รู้ว่ามันคือแป้งสาลี! ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ!” ที่จริงแล้ว จะไปโทษใครได้ล่ะ? ทั้งหมดมันเป็นความผิดของแม่เฒ่าหลินนั่นแหละ! ใครใช้ให้นางหูเบา เชื่อคนง่ายจนไม่แม้แต่จะเชื่อใจหลานชายแท้ๆ ของตัวเอง? ขนาดตัวนางเองยังไม่ไว้ใจหลินเจ๋อ แล้วจะไปหวังให้คนนอกมาเชื่อใจเขาได้อย่างไร? คำพูดของป้าจางมีความนัยแฝงอยู่ ซึ่งแม่เฒ่าหลินเองก็เริ่มตระหนักถึงปัญหานี้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับใครเลย เฟิ่งเชียนฮวาเห็นความลังเลในสายตาของแม่เฒ่าหลิน นางจึงกุมมือเฟิ่งเซี่ยนเซี่ยนเอาไว้แล้วพูดว่า “คุณป้าหลินคะ หนูรู้ว่าคุณป้ารักเซี่ยนเซี่ยน แต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นความผิดของเซี่ยนเซี่ยนจริงๆ ค่ะ เธอไม่ควรไปพูดจาส่งเดชต่อหน้าคุณป้าจนทำให้เข้าใจอาเจ๋อผิด เดี๋ยวหนูจะพาเซี่ยนเซี่ยนไปหาอาเจ๋อเดี๋ยวนี้แหละค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ เราจะตามหาอาเจ๋อให้เจอแน่นอน!”