บทที่ 621: 147: แสดงความรักอย่างเปิดเผยให้คนอื่นอิจฉา ความจริงปรากฏแล้ว! 7 “เผาไหม้ที่ยิ่งใหญ่ ฉันตรวจสอบพบแล้ว” เย่จัวรับข้อมูลมา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตามข้อมูลที่เสี่ยวไป๋หามาได้ แม้ว่าเฟิ่งเชียนฮัวจะเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลเฟิ่ง แต่เธอไม่ใช่บุตรสาวที่เกิดจากนายหญิงเฒ่าของตระกูลเฟิ่ง” “เมื่อตอนที่นายท่านเฒ่าตระกูลเฟิ่งยังหนุ่ม เขาเป็นคนเจ้าชู้มาก ธงแดงในบ้านไม่ยอมให้ล้ม ส่วนธงสีนอกบ้านก็โบกสะบัดไปทั่ว” เฟิ่งเชียนฮัวคือผลพวงจากนิสัยเจ้าชู้ที่นายท่านเฒ่าตระกูลเฟิ่งไปก่อไว้ข้างนอก “ตอนที่นายท่านเฒ่าตระกูลเฟิ่งพาเฟิ่งเชียนฮัวกลับมา นายหญิงเฒ่าตระกูลเฟิ่งทั้งร้องไห้และอาละวาดอย่างหนัก แต่สุดท้ายเธอก็ต้องพ่ายแพ้ต่อความเป็นจริง” เพราะมีเพียงสองทางเลือกให้เธอเผชิญ หนึ่งคือยอมรับเด็กคนนี้ หรือสองคือการหย่าร้าง “เพื่อเห็นแก่หน้าตาของวงศ์ตระกูล และเพื่อไม่ให้ลูกชายทั้งสี่คนของเธอต้องถูกแม่เลี้ยงปฏิบัติต่ออย่างเลวร้าย นายหญิงเฒ่าตระกูลเฟิ่งจึงยอมรับความจริงนี้ด้วยน้ำตานองหน้า และประกาศต่อสาธารณชนว่าเฟิ่งเชียนฮัวคือลูกในไส้ของเธอเอง” “เป็นเวลาหลายปีมานี้ นอกจากนายหญิงเฒ่าเฟิ่งและญาติสนิทในตระกูลเฟิ่งแล้ว ก็ไม่มีใครล่วงรู้ความลับนี้เลย” เฟิ่งเชียนฮัวและป้าจางสนิทสนมกันมาก เป็นไปได้ไหมว่าทั้งคู่จะเป็นแม่ลูกกัน? “แต่ตามข้อมูลระบุว่า สวี่หลานอิง แม่แท้ๆ ของเฟิ่งเชียนฮัวนั้นเสียชีวิตไปแล้ว” จะเป็นไปได้ไหม... “แท้จริงแล้ว สวี่หลานอิงยังไม่ตายเลยสักนิด” เธอคือป้าจางในตอนนี้งั้นหรือ? และซุปบำรุงสุขภาพที่เฟิ่งเชียนฮัวส่งมาให้นายหญิงเฒ่าหลินทุกวันนั่นอีก “ในบทสนทนาของพวกเขา มีการพูดถึงซุปบำรุงสุขภาพมากกว่าหนึ่งครั้ง” ซุปบำรุงสุขภาพนั่นมันวิเศษขนาดนั้นจริงๆ หรือ? หรือว่ามีความลึกลับอื่นซ่อนอยู่เบื้องหลังกันแน่? นายหญิงเฒ่าหลินกำลังเลี้ยงเสือไว้ข้างกายจนกลายเป็นภัยแก่ตนเองและต้องรับผลที่ตามมาหรือไม่ เย่จัวหรี่ตาลง เรื่องนี้ดูเหมือนจะน่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เธอก็ตั้งตารอวันที่ความจริงจะถูกเปิดเผยออกมาเช่นกัน --- อีกด้านหนึ่ง ณ คฤหาสน์ตระกูลเฉิน คุณย่าเฉินนั่งอยู่บนโซฟาเพื่อรอเฉินเส้าชิงกลับมา “เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของเฉินเส้าชิง คุณย่าเฉินรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก” “เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้า เธอรีบลุกขึ้นจากโซฟาและวิ่งออกไปที่ประตูด้วยความตื่นเต้นจนรองเท้าแตะกระเด็นไปคนละทิศละทาง ‘เจ้าห้า เส้าชิงกลับมาแล้ว!’” “คุณย่าครับ” “คุณย่าเฉินเอ่ยถามอย่างร้อนรน ‘วันนี้ที่ไปบ้านตระกูลเย่เป็นยังไงบ้าง? จัดการพ่อตาแม่ยายเรียบร้อยไหม? ทุกอย่างราบรื่นดีหรือเปล่า?’” “เฉินเส้าชิงกล่าวว่า ‘สถานการณ์ดีกว่าที่คาดไว้เล็กน้อยครับ เพียงแต่อาเจ๋ออาจจะยังมีความเข้าใจผิดบางอย่างเกี่ยวกับตัวผมอยู่’” “อาเจ๋องั้นเหรอ?” คุณย่าเฉินยืนบนม้านั่งตัวเล็กแล้วฟาดเฉินเส้าชิงไปทีหนึ่ง “นั่นน้องเขยแกนะ! น้องชายแท้ๆ ของเย่จัว! ฉันบอกแล้วไงว่าทุกอย่างมีเหตุมีผล มันเป็นความผิดของแกเองที่ตาบอดไปล่วงเกินอาเจ๋อเข้า!” เฉินเส้าชิงหมุนลูกประคำในมือและยอมรับคำตำหนิอย่างเงียบๆ “คุณย่าเฉินถามต่อ ‘นอกจากอาเจ๋อแล้ว ท่าทีของพ่อตาแม่ยายแกเป็นยังไงบ้าง?’” ริมฝีปากบางของเฉินเส้าชิงขยับเล็กน้อย “คุณลุงกับคุณป้าไม่ได้คัดค้านเรื่องที่เราคบกันครับ” “‘นั่นก็ดีแล้ว’ คุณย่าเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นเธอก็พูดว่า ‘เจ้าเด็กคนนี้ แกเองก็ต้องทำตัวให้ได้ดั่งใจด้วยนะ เวลาว่างๆ ก็หัดไปอ่านพวกกฎการจีบภรรยาดูบ้าง เรียนรู้ดูว่าประธานบริหารผู้ยิ่งใหญ่เขาจีบเมียกันยังไง! ห้ามรังแกเย่จัวเด็ดขาด! ถ้าแกกล้ารังแกเย่จัวหรือทำอะไรให้เธอเสียใจล่ะก็ ย่าคนนี้จะตีหัวสุนัขของแกให้แบะเลย!’” “เฉินเส้าชิงพยักหน้า ‘ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะไม่ทำแบบนั้น’” “คุณย่าเฉินเหลือบมองเฉินเส้าชิงแล้วเชิดคางขึ้นอย่างภูมิใจ ‘ก็เป็นโชคของแกที่มีคุณย่าที่ดีอย่างฉันในประเทศจีนนี่แหละ! ถ้าไม่ใช่เพราะฉันที่เป็นผู้ช่วยระดับเทพแบบนี้ แกจะจีบเย่จัวติดเร็วขนาดนี้เหรอ? บอกมาสิ เจ้าเด็กน้อย ชาติที่แล้วแกช่วยทางช้างเผือกไว้หรือไง?’” “ถ้าเธอเป็นเหมือนนายหญิงเฒ่าหลินที่แก่แล้วยังเลอะเลือนและมองโลกในแง่ดีเกินไป เฉินเส้าชิงคงจบเห่ไปแล้ว” “เฉินเส้าชิงพยักหน้าเห็นด้วย ‘ครับๆ คุณย่าเป็นคุณย่าที่เก่งที่สุดในโลกเลย’” “‘มันแน่นอนอยู่แล้ว!’ ถ้าคุณย่าเฉินมีหาง ตอนนี้หางของเธอคงจะส่ายขึ้นไปบนฟ้าแล้ว” --- เช้าวันรุ่งขึ้น เย่จัววิ่งออกกำลังกายในสวนตามปกติ และเผอิญเจอพ่อบ้านเดินผ่านมาพอดี “‘คุณปู่พ่อบ้านคะ’ เย่จัวเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ” “คุณหนูครับ” “เย่จัวยิ้มแล้วพูดว่า ‘หนูบอกกี่ครั้งแล้วคะ เรียกหนูว่าจัวจัวก็ได้’” “พ่อบ้านตอบกลับด้วยใบหน้าจริงจัง ‘เจ้านายก็คือเจ้านาย คนรับใช้ก็คือคนรับใช้ครับ! คุณหนูจะมาทำลายกฎระเบียบของตระกูลหลินเพียงเพราะผมคนเดียวไม่ได้หรอกครับ’” “เย่จัวพูดต่อ ‘คุณปู่พ่อบ้านคะ หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?’” “‘เชิญถามมาได้เลยครับคุณหนู’” “เย่จัวถามต่อ ‘ป้าจางอยู่ที่ตระกูลหลินของเรามานานกี่ปีแล้วคะ?’” “พ่อบ้านเงยหน้าขึ้นครุ่นคิด ‘ประมาณ... ประมาณยี่สิบปีได้แล้วครับ’” “หลังจากนั้น พ่อบ้านก็ถามกลับ ‘คุณหนู... ทำไมถึงถามเรื่องนี้ล่ะครับ?’” “เย่จัวตอบว่า ‘ไม่มีอะไรค่ะ หนูแค่ถามดูเฉยๆ’”