บทที่ 702: 158: วันปีใหม่แล้ว! การแสดงความรัก, ความลับของตระกูลสี่เป็นเวลาครึ่งเดือน! 3 ผู้แปล: 549690339 คุณย่าเฉินเปิดของขวัญออก “นี่เจ้ามีเรื่องอะไรจะอ้อนวอนพวกเราจริงๆ ใช่ไหม?” เฉินอวี่เยี่ยนหัวเราะแห้งๆ สองครั้งก่อนจะพูดต่อ “ความจริงก็มีเรื่องอยู่บ้างค่ะ แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง” “ฉันก็นึกแล้วว่ามันต้องไม่ธรรมดา” คุณย่าเฉินวางของในมือลง “ว่ามาสิ มันคือเรื่องอะไร?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเสียงก็จางลงเล็กน้อย เดิมทีเธอคิดว่าเฉินอวี่เยี่ยนโตขึ้นแล้วเสียอีก เธอไม่คาดคิดเลยว่าสิ่งที่คุณย่าเฉินเดานั้นจะถูกต้อง เฉินอวี่เยี่ยนพูดต่อ “คุณย่าคะ ดูครอบครัวเราสิ ทุกปีช่วงปีใหม่ก็มีกันแค่สี่คน มันน่าเบื่อเกินไปแล้ว! ไม่มีความคึกคักเลยสักนิด ปีนี้ทำไมเราไม่เพิ่มคนมาอีกสักคนล่ะคะ คุณย่าคิดว่ายังไง?” “เจ้าอยากจะเชิญใครมาที่บ้านเราในช่วงปีใหม่ล่ะ?” คุณย่าเฉินถาม “เฉินอวี่ค่ะ” เฉินอวี่เยี่ยนตอบ “ไม่” คุณย่าเฉินปฏิเสธโดยตรงทันที “ทำไมล่ะคะ?” เฉินอวี่เยี่ยนพยายามตื้อ “เฉินอวี่ไม่ใช่คนเมืองหลวง และเธอก็ไม่มีญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูงที่นี่เลย ตอนนี้ทั้งผู้จัดการและผู้ช่วยของเธอก็กลับบ้านไปฉลองวันหยุดกันหมดแล้ว เหลือเธออยู่ตัวคนเดียวในเมืองหลวง อีกอย่างบ้านเราก็มีคนไม่มาก ถ้ามีเธอมาเพิ่มอีกคนจะไม่คึกคักกว่าเหรอคะ?” ทั้งโจวเสียงและคุณย่าเฉินต่างก็เป็นคนที่ชอบความครึกครื้น เฉินอวี่เยี่ยนคิดจะใช้โอกาสนี้ให้คุณย่าเฉินได้เห็นข้อดีของซ่งเฉินอวี่ และยังเป็นการสร้างโอกาสให้ซ่งเฉินอวี่กับเฉินเส้าชิงได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นด้วย นี่มันเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ! “เมื่อฉันบอกว่าไม่ ก็คือไม่!” คุณย่าเฉินจ้องมองไปที่เฉินอวี่เยี่ยน “แม่หนูสี่ การที่เจ้าจะเป็นเพื่อนกับแม่ปลาตัวนั้นมันเป็นสิทธิของเจ้า ฉันห้ามไม่ได้! แต่ถ้าเจ้าคิดจะพาแม่ปลาตัวนั้นเข้าบ้านเราในช่วงปีใหม่ล่ะก็ ฝันไปเถอะ!” “ปลาอะไรกันคะ? เธอชื่อเฉินอวี่! ซ่งเฉินอวี่! เฉินอวี่เป็นเพื่อนสนิทของหนูนะ คุณย่า ทำไมคุณย่าต้องคอยจ้องจับผิดเธอตลอดเลยล่ะคะ?” เฉินอวี่เยี่ยนขมวดคิ้ว พอนึกย้อนกลับไปดีๆ ซ่งเฉินอวี่ก็ไม่เคยล่วงเกินคุณย่าเฉินเลยสักครั้ง แต่คุณย่าเฉินกลับไม่ชอบซ่งเฉินอวี่เอาเสียเลย “แม่ปลาตัวนั้นดูยังไงก็ไม่ใช่ปลาที่ดี!” คุณย่าเฉินเหลือบมองเฉินอวี่เยี่ยน “เจ้านี่มันโง่จริงๆ ถ้าวันหนึ่งถูกเขาหลอกขายไป เจ้าคงยังจะช่วยเขานั่งนับเงินให้อีกมั้ง!” “คุณแม่คะ ปกติคุณแม่ออกจะชอบเฉินอวี่ไม่ใช่เหรอ? ช่วยหนูพูดสักหน่อยสิคะ!” เฉินอวี่เยี่ยนดึงแขนโจวเสียง โจวเสียงกล่าวว่า “เรื่องนี้แม่เคารพการตัดสินใจของคุณย่านะ อีกอย่างเฉินอวี่ก็เป็นบุคคลสาธารณะ ถ้าเธอมาค้างที่บ้านเราเพื่อฉลองปีใหม่แบบบุ่มบ่าม มันต้องมีข่าวลือตามมาแน่ๆ” ในตระกูลเฉิน ใครกันที่มีโอกาสจะเกิดข่าวลือกับซ่งเฉินอวี่ได้ง่ายที่สุด? ก็ต้องเป็นเฉินเส้าชิงอยู่แล้ว! ถ้าเป็นเมื่อก่อน โจวเสียงอาจจะตอบตกลงให้ซ่งเฉินอวี่มาฉลองปีใหม่ที่บ้านตระกูลเฉิน แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม เฉินเส้าชิงมีเย่จ้าวแล้ว ถ้าซ่งเฉินอวี่เข้ามาพัวพัน แล้วถ้าเย่จ้าวเกิดเข้าใจผิดขึ้นมาจะทำอย่างไร? ในใจของโจวเสียง มีเพียงเย่จ้าวเท่านั้นที่เป็นผู้สมัครลูกสะใภ้ที่เหมาะสมที่สุด! ไม่มีใครสามารถแทนที่ตำแหน่งของเย่จ้าวในใจเธอได้ ซ่งเฉินอวี่อย่างมากที่สุดก็เป็นเพียงดาราสาวที่โจวเสียงชื่นชมผลงานเท่านั้น เฉินอวี่เยี่ยนขมวดคิ้ว “คุณแม่คะ เฉินอวี่น่าสงสารจริงๆ นะคะที่ต้องฉลองปีใหม่คนเดียวข้างนอกนั่น!” โจวเสียงเป็นคนใจอ่อน เธอทนเห็นคนอื่นมาอ้อนวอนขอร้องไม่ได้ เมื่อลองคิดดูแล้ว การที่ซ่งเฉินอวี่ต้องอยู่คนเดียวข้างนอกในช่วงที่ครอบครัวควรจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันมันก็น่าเห็นใจอยู่บ้าง พอคิดได้เช่นนี้ โจวเสียงก็เริ่มลังเลและหันไปมองคุณย่าเฉิน คุณย่าเฉินเคาะกรรไกรในมือลงบนโต๊ะ “คนจนๆ ข้างนอกนั่นมีตั้งเยอะแยะ! เจ้าจะกวาดพวกเขาทุกคนมาฉลองปีใหม่ที่บ้านเราเลยไหมล่ะ?” “แต่หนูกับเฉินอวี่ไม่เหมือนกันนะคะ เฉินอวี่เป็นเพื่อนของหนู” คุณย่าเฉินพูดต่อ “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเจ้ากำลังวางแผนอะไรอยู่! เจ้าคิดว่าตำแหน่งหลานสะใภ้ของตระกูลเฉิน ใครหน้าไหนก็จะมาคว้าไปได้งั้นเหรอ? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแม่ปลาตัวนั้นเลย! หล่อนคู่ควรกับคำว่าเฉินอวี่ (ปลาจม) จริงๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้?” ในความรู้สึกของเฉินอวี่เยี่ยน ทั้งคุณย่าเฉินและโจวเสียงต่างก็เป็นคนที่มีเมตตามาก เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากที่เธอพูดแบบนี้ ทั้งสองคนจะต้องเห็นด้วยกับเธอแน่นอน เธอไม่คาดคิดเลยว่าคุณย่าเฉินจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนแบบนี้ คุณย่ากลายเป็นคนไม่มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่นิดเดียว แถมยังพูดจาสาดเสียเทเสียใส่ซ่งเฉินอวี่อีก เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเย่จ้าวมีดีตรงไหน! ถึงขนาดทำให้คุณย่าเฉินหูหนวกตาบอดได้ขนาดนี้ คอยดูเถอะ ถ้าคุณย่าเฉินยังปกป้องเย่จ้าวอยู่แบบนี้ สักวันคุณย่าจะต้องเสียใจ “ช่างเถอะค่ะ! ถือเสียว่าหนูไม่เคยพูดเรื่องนี้ก็แล้วกัน!” เฉินอวี่เยี่ยนลากกระเป๋าเดินทางแล้วเดินขึ้นข้างบนไปด้วยความโกรธ คุณย่าเฉินมองตามแผ่นหลังของเธอไปพลางขมวดคิ้ว “เริ่มจะทำตัวออกนอกลู่นอกทางขึ้นทุกวันแล้วนะ!”