บทที่ 285: สิ่งที่คาดไม่ถึง, นิ้วมือสีดำ เซียวเหยียนเดินทอดน่องผ่านถนนหลายสายก่อนจะหยุดลงหน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปและขึ้นไปยังชั้นสอง เขามุ่งหน้าไปยังห้องเงียบๆ ห้องหนึ่ง เคาะประตูเบาๆ แล้วถือวิสาสะเปิดเข้าไป ไห่ป๋อตงกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ภายในห้องที่กว้างขวาง ดวงตาของเขาปิดสนิท มีไอเย็นสีขาวจางๆ ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย ทุกครั้งที่เขาสูดลมหายใจเข้าและออก ไอเย็นเหล่านั้นจะเคลื่อนผ่านช่องจมูกเข้าไปในร่างกาย ในขณะที่ร่างกายของเขากำลังเปี่ยมไปด้วยพลัง รัศมีสีหยกอุ่นๆ จางๆ ก็แผ่ออกมาจากใบหน้าชรานั้น “สมกับที่เป็นโต้วหวงจริงๆ ถึงแม้ว่าอายุของเขาจะมากกว่าน่าหลานเจี๋ยมาก แต่เมื่อดูจากความสดของพลังชีวิตแล้ว หากไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้น เขาน่าจะยังอยู่ต่อไปได้อีกอย่างน้อยห้าสิบปี หากโชคดีพอที่จะเลื่อนระดับเป็นโต้วจงได้ เขาคงจะเข้าข่ายพวกสัตว์ประหลาดเฒ่าไปแล้ว” เซียวเหยียนปิดประตูลงอย่างเบามือและก้าวเข้าไปในห้อง เขาเหลือบมองใบหน้าที่ดูสดใสและเปี่ยมไปด้วยพลังของไห่ป๋อตง เมื่อเปรียบเทียบกับน่าหลานเจี๋ยที่ทั่วทั้งร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาด้วยความรู้สึกซับซ้อน แม้ว่าเสียงที่เซียวเหยียนทำจะแผ่วเบาเพียงใด แต่สำหรับผู้แข็งแกร่งระดับไห่ป๋อตงแล้ว มันชัดเจนดุจเสียงฟ้าร้อง ทันใดนั้นไอเย็นเยือกที่อยู่รอบกายก็ถูกดูดกลืนกลับเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว ไห่ป๋อตงลืมตาขึ้นและกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความเย็นชา จนกระทั่งสายตามาหยุดอยู่ที่ร่างของเซียวเหยียนนั่นแหละ ไอเย็นเหล่านั้นจึงเริ่มถอยกลับไปอย่างช้าๆ ในขณะเดียวกัน รัศมีที่คมกริบและน่าเกรงขามรอบกายเขาก็เลือนหายกลับเข้าไปในร่างกายอย่างเงียบเชียบ เขาเหลือบมองใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเซียวเหยียนแล้วเอ่ยถาม “จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?” “พิษฝังรากลึกอยู่ในร่างของน่าหลานเจี๋ยมาก ถึงแม้ผมจะช่วยทุเลาพิษไปได้ชั่วคราว แต่ก็ยังต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยเจ็ดวันกว่าที่ ‘พิษเพลิงแผดเผา’ จะถูกกำจัดจนหมดสิ้น” เซียวเหยียนนั่งลงบนเตียงนุ่มแล้วตอบอย่างเกียจคร้าน “โอ้...” ไห่ป๋อตงพยักหน้าพลางยิ้มและกล่าวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “ดูเหมือนการควบคุม ‘เปลวเพลิงสวรรค์’ ของเจ้าจะดีไม่เบาเลยนะ ถึงกับสามารถทำการรักษาที่มีความยากระดับนี้ได้ วิธีการนำ ‘เปลวเพลิงสวรรค์’ เข้าไปในร่างกายผู้อื่นแบบนี้ แม้แต่ปรมาจารย์นักปรุงยาที่มีชื่อเสียงส่วนใหญ่ก็ยังไม่กล้าทำกันง่ายๆ” ในฐานะที่เป็นโต้วหวง ไห่ป๋อตงย่อมรู้ดีว่าต้องแบกรับความเสี่ยงมหาศาลเพียงใดในการนำ ‘เปลวเพลิงสวรรค์’ หรือเปลวเพลิงใดๆ เข้าไปในร่างของคนอื่นเพื่อขับพิษ “ผมแค่โชคดีน่ะครับ” เซียวเหยียนส่ายหน้า เขารู้ดีว่าส่วนใหญ่ที่เขาสามารถควบคุม ‘เปลวเพลิงบัวเขียวพิสุทธิ์’ ได้อย่างชำนาญนั้น เป็นเพราะเขาได้กิน ‘เมล็ดบัวเพลิง’ ไปเมื่อก่อนหน้านี้ เซียวเหยียนถอดรองเท้าออกแล้วนั่งขัดสมาธิบนเตียง เขาเช็ดใบหน้าที่เหนื่อยล้า จากนั้นก็ยืดฝ่ามือออกมาจากแขนเสื้อและขมวดคิ้วมองปลายนิ้วที่เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำเล็กน้อย ก่อนที่มือของเขาจะประสานท่าฝึกฝนอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ ปิดตาลง เมื่อเข้าสู่โหมดการฝึกฝน จิตของเซียวเหยียนก็พุ่งไปยังจุดหมุนวนภายในร่างกายอย่างรวดเร็ว จิตของเขาเคลื่อนไหวเล็กน้อยและเปลวเพลิงสีเขียวสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากจิตสัมผัส เขาห่อหุ้มมันไว้ด้วยโต้วชี่และค่อยๆ หมุนวนมันเหนือจุดหมุนวนนั้น จิตของเซียวเหยียนยังคงเฝ้ามองเปลวเพลิงสีเขียวที่บิดเร้าไปมาอย่างต่อเนื่อง เป็นเวลานานกว่าที่เปลวเพลิงสีเขียวจะบิดตัวอย่างรุนแรงภายใต้การควบคุมของเซียวเหยียน อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน และจากการที่อุณหภูมิสูงขึ้นนั้น หมอกสีดำจางๆ ก็ปรากฏขึ้นมากลางเปลวเพลิงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ช่างเป็นพิษที่ร้ายกาจนัก ไม่เพียงแต่ทนทานต่ออุณหภูมิของ ‘เปลวเพลิงสวรรค์’ ได้เท่านั้น แต่ยังสามารถกลืนหายไปกับมันได้อย่างเงียบเชียบอีก ถ้าไม่ใช่เพราะผมมีความเข้ากันได้กับ ‘เปลวเพลิงบัวเขียวพิสุทธิ์’ สูงมาก เกรงว่าคงไม่ได้สัมผัสถึงมันเลย... สมชื่อจริงๆ ที่เป็นพิษร้ายแรงขนาดที่แม้แต่โต้วหวงยังหวาดกลัว” เซียวเหยียนพึมพำในใจขณะจ้องมองหมอกสีดำนั้น “ข้าควรจะชำระล้างพวกมันเสีย ไม่อย่างนั้นหากปล่อยให้สิ่งนี้อยู่ในร่างกายต่อไป มันก็เหมือนระเบิดเวลาที่อาจจะปะทุขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วผลที่ตามมา...” เซียวเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เปลวเพลิงสีเขียวที่ห่อหุ้มหมอกสีดำเริ่มสั่นไหวราวกับกำลังเดือดพล่าน อุณหภูมิที่ร้อนระอุก็พุ่งสูงขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่ขับพิษให้น่าหลานเจี๋ย อุณหภูมิ ‘เปลวเพลิงสวรรค์’ ของเซียวเหยียนถูกปรับไว้ในระดับปานกลางเท่านั้น เพราะกลัวว่าจะเผาน่าหลานเจี๋ยจนกลายเป็นเถ้าถ่านโดยไม่ตั้งใจ แต่ในตอนนี้เมื่อเขากำลังชำระล้างหมอกพิษในร่างกายตนเอง เขาจึงไม่จำเป็นต้องระมัดระวังถึงเพียงนั้น เมื่อพิจารณาถึงระดับความเข้ากันได้กับเปลวเพลิงที่มี เมื่ออุณหภูมิของเปลวเพลิงสีเขียวพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว กลุ่มหมอกสีดำก็เริ่มก่อตัวเป็นระลอกคลื่น อย่างไรก็ตาม ‘พิษเพลิงแผดเผา’ นี้ไม่ใช่ของธรรมดา แม้อยู่ภายใต้อุณหภูมิสูงขนาดนั้น มันก็ยังคงเหนียวแน่นและไม่สลายตัวไปในทันที ภายใต้การย่างด้วยอุณหภูมิสูงเช่นนี้ ขนาดของหมอกสีดำก็ค่อยๆ หดตัวลง ในท้ายที่สุด เส้นสายของหมอกสีดำเหล่านั้นก็เริ่มรวมตัวกันกลายเป็นลูกแก้วสีดำสนิท มีประกายแสงเล็กๆ วูบวาบอยู่ภายในราวกับว่ามันบรรจุพลังงานที่พุ่งพล่านเอาไว้ การเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดของ ‘พิษเพลิงแผดเผา’ ทำให้เซียวเหยียนตะลึงงัน เขาจ้องมองลูกแก้วสีดำที่กลิ้งไปมาในเปลวเพลิงสีเขียวอย่างว่างเปล่า จากการสำรวจด้วยจิต เขาสามารถสัมผัสได้ชัดเจนว่าลูกแก้วสีดำนี้มีพลังงานมหาศาลอยู่ภายในจริงๆ “เกิดอะไรขึ้น? เป็นไปไม่ได้ที่ ‘พิษเพลิงแผดเผา’ จะมีพลังงานเช่นนี้...” เซียวเหยียนพึมพำในใจด้วยความสงสัย เขาจ้องมองลูกแก้วสีดำสนิทนั้นอย่างตั้งใจในขณะที่อุณหภูมิของเปลวเพลิงสีเขียวพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าที่เกิดจากอุณหภูมิที่สูงมากนั้นเป็นสิ่งที่พลังจิตของเซียวเหยียนแทบจะต้านทานไม่ไหว เมื่อเปลวเพลิงสีเขียวแผดเผาลงไปอีกครั้ง ลูกแก้วสีดำในที่สุดก็เริ่มขยับ พื้นผิวของมันสั่นไหวเล็กน้อยและเส้นสายของหมอกสีดำก็เริ่มไหลซึมออกมาจากลูกแก้ว จากนั้นมันก็ถูกเปลวเพลิงแผดเผาจนบริสุทธิ์กลายเป็นความว่างเปล่า เส้นสายของหมอกสีดำถูกปล่อยออกมาจากตัวลูกแก้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีของลูกแก้วก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากสีดำเข้มกลายเป็นสีดำที่จางลง... เมื่อเห็นสีของลูกแก้วค่อยๆ เปลี่ยนไป เซียวเหยียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในขณะเดียวกันเขาก็เร่งความเร็วในการชำระล้างให้สูงขึ้น เมื่อหมอกสีดำเส้นสุดท้ายระเหยออกมาจากตัวลูกแก้ว ลูกแก้วสีดำสนิทก็กลายเป็นลูกกลมเล็กๆ ที่ส่องประกายสีขาวจางๆ เมื่อมองผ่านฟิล์มที่ดูโปร่งใสบนพื้นผิวของลูกแก้ว จะสามารถเห็นระลอกคลื่นของพลังงานเหลวที่เข้มข้นกลิ้งอยู่ภายใน “ช่างเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์นัก...” เซียวเหยียนตะลึงงันขณะจ้องมองลูกกลมโปร่งใสขนาดเล็กนั้น ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพึมพำกับตัวเองในใจ “ตามหลักเหตุผลแล้ว พิษอย่าง ‘พิษเพลิงแผดเผา’ ย่อมไม่มีทางมีพลังงานที่บริสุทธิ์ขนาดนี้ อย่าบอกนะว่า... พลังงานนี้เป็นของคนอื่น?” “เป็นของน่าหลานเจี๋ยสินะ...” ความคิดที่แวบเข้ามาทำให้หัวใจของเซียวเหยียนเต้นรัว ผ่านไปพักใหญ่กว่า