### บทที่ 893: การควบคุม วูบ! ท่ามกลางความมืดสลัวในสวนหลังจวน ซ่างกวนอวี้หลินลอบหยิบแผ่นหยกสื่อสารออกมาอย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้ เขาจึงร่ายคาถาเพียงชั่วพริบตา แผ่นหยกนั้นก็พุ่งทะยานหายลับไปบนฟากฟ้า เขาเร้นกายกลับเข้าสู่ห้องพักของตนด้วยท่าทีปกติ ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นก่อนจะปิดประตูลง “หึ! กู่ยี่ฟาน... ช่วงสองวันนี้เจ้าจงหัวเราะให้พอเถอะ ภายใต้การคุ้มครองของท่านลุงและคนอื่นๆ เจ้าคงลำพองใจนัก แต่เมื่อใดที่ซ่างกวนเฟยหยุนลงมือจัดการพวกเจ้าเมื่อไหร่ จุดจบของเจ้าก็มาถึงแน่ ฮ่าๆๆ...” เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังก้องสะท้อนไปมาภายในผนังห้อง เผยให้เห็นถึงความปรารถนาอันแรงกล้าและความเกลียดชังที่สุมอยู่ในใจ “อืม... ความคิดไม่เลวนี่ แต่มันจะได้ผลหรือ?” เสียงห้าวทุ้มต่ำแทรกผ่านความเงียบงันเข้ามาดั่งคมมีด ซ่างกวนอวี้หลินที่ยังคงตกอยู่ในห้วงจินตนาการถึงชัยชนะยังคงเยาะหยัน “แหงล่ะ! จวนเมฆาบินไม่ใช่พวกโง่เขลา... อึก!” เขาสะดุ้งสุดตัวเมื่อความมืดมิดประหลาดล้อมรอบตัวเขาไว้ฉับพลัน ทุกสรรพสิ่งดับวูบลงแม้แต่ทัศนวิสัยก็พร่าเลือนจนมองไม่เห็นสิ่งใด “ทะ-ท่านอาจารย์?” ซี้ด~ ซ่างกวนอวี้หลินสูดปากด้วยความหวาดหวั่น เขารู้ซึ้งถึงไอสังหารและภาพลักษณ์ที่คุ้นเคยนี้ดี เขาเคยเผชิญหน้ากับเจ้าคนโรคจิตนี่ในป่าแล้วครั้งหนึ่ง แต่ไม่นึกว่ามันจะติดตามเขากลับมาถึงที่นี่ การถูกกักขังอยู่ในความมืดมิดเดิมซ้ำอีกครั้งทิ้งรสชาติขมปร่าไว้ในลำคอ [ที่นี่เต็มไปด้วยยอดฝีมือของตระกูลซ่างกวน แต่เจ้าบ้านี่กลับบุกเข้ามาได้หน้าตาเฉย! ชีวิตข้าจะหาความสงบสุขไม่ได้เลยรึไง? ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับข้าแล้วหรือ? ข้าจะหนีพ้นจากไอ้คนโรคจิตนี่ไปได้ตอนไหนกัน!] ซ่างกวนอวี้หลินคร่ำครวญและก่นด่าในใจ ก่อนจะรีบเปลี่ยนน้ำเสียง “ท่านอาจารย์ ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือขอรับ?” “ทำไมล่ะ ไม่ดีใจที่ได้พบข้าหรือ?” “ไม่เลยขอรับ! ข้าดีใจแทบตายที่ท่านเมตตาดูแลข้าเช่นนี้!” ซ่างกวนอวี้หลินรีบสลัดน้ำเสียงหงุดหงิดทิ้ง แล้วสวมหน้ากากป้อยอทันที จั๋วฝานแสยะยิ้ม “เจ้าหนู อย่าได้คิดเชียวว่าตระกูลซ่างกวนที่นี่จะหยุดข้าไม่ให้สั่งสอนเจ้าได้ หึ! ไม่มีที่ไหนในโลกนี้ที่ข้าจะย่างกรายเข้าไปไม่ได้!” “จริงขอรับ! ท่านอาจารย์ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก!” ซ่างกวนอวี้หลินโขกศีรษะคำนับทั้งที่ในใจขมขื่นนัก ที่เจ้าแก่โรคจิตนี่มีความสามารถลึกล้ำถึงเพียงนี้จนบุกเข้ามาได้ง่ายดาย สถานที่แห่งนี้อยู่ภายใต้การจับตาดูของตระกูลซ่างกวนตลอดเวลาเพื่อป้องกันการลอบโจมตี ที่ที่ยอดฝีมือของจวนเมฆาบินรวมตัวกันอยู่นี้ กลับถูกชายประหลาดผู้นี้เดินเข้ามาหาได้ราวกับเดินเล่นในบ้านตนเอง [อย่าบอกนะว่าเจ้าโรคจิตนี่จะแข็งแกร่งกว่าพวกตระกูลซ่างกวน?] เห็นทีจะไม่รู้ความจริงย่อมเป็นสุขที่สุด จั๋วฝานหัวเราะหึ “เจ้าส่งข่าวออกไปแล้วหรือ?” “เอ่อ...” ซ่างกวนอวี้หลินปั้นหน้าซื่อ “ท่านอาจารย์ ท่านหมายถึงอะไรหรือขอรับ? ข้าไม่...” เพลี้ยะ! จั๋วฝานฟาดหางมังกรเข้าที่ใบหน้าเขาจนร่างกระเด็นไปกองกับพื้น “หึ เจ้าหนู อย่าได้เล่นตุกติกกับข้า ข้ารู้สันดานเสียๆ ของเจ้าดีกว่าใคร วันนี้เจ้าเข้าพวกกับซ่างกวนเฟยหยุนและไป่หลี่จิงเหว่ยแล้วยังจะมาทำไขสืออีกรึ?” “ท่านอาจารย์ โปรดอย่ากล่าวหาลอยๆ สิขอรับ! ข้าไม่ได้เข้าพวกกับพวกมันจริงๆ ข้าบริสุทธิ์ใจนะ!” ซ่างกวนอวี้หลินปฏิเสธพลางทำหน้าเหมือนผู้ถูกกระทำ “ตระกูลซ่างกวนรู้ว่าข้าถูกคัดออกจากการแข่งขันแล้ว และข้าก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรด้วย ข้าจะหักหลังตระกูลตัวเองได้ยังไง? ครั้งก่อนที่ข้าตกลงตามท่าน เพราะท่านซ้อมข้าจนปางตายต่างหากล่ะ!” ซ่างกวนอวี้หลินทำลายภาพลักษณ์คุณชายของตนจนหมดสิ้นด้วยการหลั่งน้ำตาออกมา จั๋วฝานเลิกคิ้วขึ้นแล้วแค่นหัวเราะ “เจ้าคิดว่าข้าโง่เหมือนพวกคนในตระกูลเจ้าหรือ? ข้านั่งดูการแข่งขันสามรอบที่ไป่หลี่จิงเหว่ยจัดขึ้นมาโดยตลอด รอบแรกคือยาเม็ดระดับ 7 เพื่อทดสอบรากฐาน รอบที่สองคือการแสดงฝีมือ ซึ่งความจริงคือการบอกให้เจ้าผ่อนแรง ส่วนรอบสุดท้ายนั่นคือบททดสอบที่แท้จริงของนักปรุงยา ซึ่งข้าคาดเดาไว้แล้วว่าจะต้องเป็นการปรุงยาที่สมบูรณ์แบบหรือระดับสูงสุด “ฮ่าๆๆ เจ้าคิดว่าคนอื่นจะไม่สงสัยรึไงที่เจ้าปรุงยาได้ระดับ 8 แต่กลับทำยาเม็ดระดับ 7 ขั้นสูงสุดไม่ได้? สองรอบแรกเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเจ้าเป็นนักปรุงยาระดับ 8 ดังนั้นการจะปรุงยาที่ต่ำกว่าระดับของตนให้ได้ผลลัพธ์สูงสุดจึงเป็นเรื่องปกติ นั่นคือกับดักสุดท้ายของไป่หลี่จิงเหว่ย ดังนั้นอย่ามาดูถูกข้าด้วยการบอกว่าเจ้าโกหกเอาตัวรอดมาจากเงื้อมมือของมัน” ซ่างกวนอวี้หลินตัวสั่นสะท้าน หัวใจเย็นเยียบด้วยความตกตะลึง บทวิเคราะห์อันไร้ที่ติของเจ้าคนโรคจิตนี่ ไม่ว่าจะแอบดูอยู่จริงๆ หรือแค่เดาสุ่ม ก็ทำให้เขาจนมุมสนิท “อีกอย่าง ไป่หลี่จิงเหว่ยขึ้นชื่อว่าเป็นบุรุษที่ฉลาดที่สุดในจักรวรรดิ ไม่ใช่พวกไร้สมองที่จะบังคับขู่เข็ญเจ้าเหมือนข้า หึ! มันต้องจี้จุดอ่อนในจิตใจที่สั่นคลอนของเจ้าแน่ๆ แค่โน้มน้าวเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัว มันจะยากอะไรนักหนา?” จั๋วฝานตำหนิ “เจ้าหนู ลืมคำสาบานอันหนักแน่นที่ให้ไว้กับข้าไปแล้วรึ? คิดจะมาตบตาข้า... หึ น่าสนุกนัก เห็นทีข้าคงต้องไปหาศิษย์ใหม่มาแทนเจ้าแล้วกระมัง...” ไอสังหารเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากความมืดมิด ซ่างกวนอวี้หลินหน้าถอดสี รีบโขกศีรษะร้องขอชีวิต “ท่านอาจารย์โปรดอภัย! ข้าแค่ล้อเล่น! ข้าไม่รู้ว่าท่านอาจารย์จะมีปัญญาอันล้ำเลิศถึงเพียงนี้จึงทำพลาดไป ใช่แล้ว... ข้าเข้าพวกกับซ่างกวนเฟยหยุนจริง แต่ข้าไม่มีทางเลือก พวกมันขู่จะฆ่าข้า หากข้าไม่ยอม...” “ช่างเถอะ เจ้าจะหักหลังตระกูลซ่างกวนไม่ใช่ข้า ข้าจะไปสนใจทำไม?” จั๋วฝานพ่นลมหายใจ “อีกอย่าง ตอนที่ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์ ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นพวกไม่มีกระดูกสันหลัง การจะทำเรื่องชั่วช้าหรือหักหลังใครสักคนสองคน ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร...” กล้ามเนื้อบนใบหน้าซ่างกวนอวี้หลินกระตุกยิก [ให้ตายสิ! เจ้าคนโรคจิตนี่จงใจหยามข้าชัดๆ!] เขากัดฟันเงียบไว้ เพราะรู้ดีว่าถึงแม้จะถูกบังคับ แต่มันก็คือเรื่องจริง [แต่ก่อนข้าเคยเป็นคุณชายผู้มีเมตตาแห่งแดนบูรพา ยึดมั่นในความถูกต้องเสมอมา แล้วไฉนพอมาอยู่ที่นี่ ข้าถึงกลายเป็นคนเนรคุณได้ขนาดนี้?] [ถึงสองครั้งสองครา! ต่อให้คนอื่นไม่รู้ แต่ข้ายังเจ็บปวดกับมันนะ แล้วเจ้าเด็กนั่นยังคอยตามมาล้อเลียนข้าอีก มาตอนนี้เจ้าคนโรคจิตนี่ก็ยังซ้ำเติม! นี่ต้องเป็นปีที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตข้าแน่!] ซ่างกวนอวี้หลินคร่ำครวญถึงโชคชะตาพลางฟังเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังมาจากความมืด โดยไม่รู้เลยว่าคนที่เขาด่าทออยู่นั้นคือคนเดียวกัน... ซึ่งนับว่าดีแล้ว มิเช่นนั้นเขาอาจจะแค้นจนอกแตกตาย เมื่อแสดงอำนาจจนพอใจแล้ว จั๋วฝานก็เข้าเรื่อง “ที่ข้ามาเสียเวลาพูดกับเจ้าวันนี้ มีสองเหตุผล หนึ่ง... เจ้าจะหักหลังใครก็ได้แต่ไม่ใช่กับอาจารย์ เจ้ายังมีตราประทับของข้าอยู่ จงระวังตัวไว้ให้ดีหากยังรักชีวิตน้อยๆ ของเจ้า” “ขอรับ! ข้าจะจดจำคำเตือนของท่านไว้ในใจ!” ซ่างกวนอวี้หลินสั่นสะท้านด้วยความกลัว จั๋วฝานแสยะยิ้ม “และอย่าลืมคำสัญญา สิ่งของของเจ้าก็คือของข้า สิ่งที่ตระกูลซ่างกวนต้องการ ข้าก็ต้องการเช่นกัน!” “ขอรับ! ข้าจะไม่มีวันลืมเด็ดขาด!” ซ่างกวนอวี้หลินโขกศีรษะซ้ำๆ จั๋วฝานพยักหน้า “ในเมื่อรู้แล้ว ก็มาคุยเรื่องข่าวที่เจ้าส่งออกไป เล่ามาให้ละเอียด!” “ขอรับท่านอาจารย์... ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ตระกูลซ่างกวนยังไม่รู้ทางเข้าจวนเมฆาบินดีนัก ยังขาดข้อมูลในบางจุด พวกมันเลยต้องการให้เจ้าเด็กนั่น กู่ยี่ฟาน ช่วยสำรวจให้” “โอ้... แผนที่ของจวนรึ!” จั๋วฝานยิ้มกว้าง “เช่นนี้แผนที่ก็จะสมบูรณ์ ศิษย์รัก ทำสำเนามาให้ข้าด้วยชุดหนึ่ง” ซ่างกวนอวี้หลินสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเหลือบมองซ้ายขวาอย่างเลิ่กลั่ก [เจ้าคนโรคจิตนี่คิดจะทำอะไรกับแผนที่? มันจ้องจะสมบัติของจวนด้วยรึ? ถ้าเช่นนั้น...] ซ่างกวนอวี้หลินหรี่ตาลง ในหัวเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกำหมัดแน่น “ได้ขอรับท่านอาจารย์ ข้าจะจัดการให้” “ฝากเจ้าด้วยล่ะ ฮ่าๆๆ...” ความมืดมิดค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นห้องพักอีกครั้ง แต่เสียงหัวเราะแปลกประหลาดนั้นยังคงก้องอยู่ในหู “เมื่อแผนที่เสร็จแล้ว ข้าจะมาแวะหาเจ้าใหม่...” เมื่อเสียงหัวเราะแผ่วหายไป ซ่างกวนอวี้หลินก็เผยรอยยิ้มเย็นเยียบ [หึ! เจ้าคนโรคจิตเอ๊ย ข้าจะมอบแผนที่ที่อันตรายที่สุดให้เจ้าแทน!] ในขณะเดียวกัน จั๋วฝานรู้สึกอารมณ์ดีอย่างประหลาดที่ได้สั่งสอนซ่างกวนอวี้หลิน มันช่างรู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก เมื่อกลับถึงห้องพัก เขาพบกู่ซานทงนั่งเบื่อหน่ายอยู่บนเตียงพลางเล่นของเล่นไม้ชิ้นใหม่ จั๋วฝานรู้ทันทีว่าไม่ใช่ของที่เขาให้ “นังหนูนั่นให้เจ้ามาหรือ?” “อืม” “ช่างเด็กน้อยเสียจริง สำหรับคนอายุสามร้อยปีอย่างเจ้า” “เจ้าก็ไม่ต่างกันหรอก ล้อเล่นกับเด็กอีกแล้วรึ?” กู่ซานทงย้อนกลับพลางเล่นของเล่นต่อไป จั๋วฝานหัวเราะ “นี่ไม่ใช่การล้อเล่น แต่มันคือการควบคุม ในขณะที่ข้าเป็นตัวเชื่อมระหว่างจวนเมฆาบินกับตระกูลซ่างกวนอย่างเปิดเผย เจ้าหนูนั่นกลับมีสายสัมพันธ์ในที่มืดถึงสองทาง ข้าสามารถควบคุมการกระทำของตระกูลซ่างกวนได้ แต่เจ้าหนูนั่นกลับมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของไป่หลี่จิงเหว่ย การควบคุมเขา ก็เท่ากับข้าควบคุมเวทีนี้ได้ทั้งหมด...” “มันจะว่าง่ายยอมฟังเจ้าจริงหรือ?” กู่ซานทงถาม “ไว้ใจไม่ได้เลยนะนั่น!” จั๋วฝานพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเลศนัย “ข้าไม่จำเป็นต้องให้เขาฟังข้า แค่จูงจมูกเขาไปในทิศทางที่ต้องการก็พอ ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายรบกัน เราก็จะได้รับสิ่งที่ต้องการแล้วเผ่นหนีไป” “แล้วคุณน้าล่ะ?” กู่ซานทงถามอย่างไม่ใส่ใจ จั๋วฝานยักไหล่ “นั่นเป็นปัญหาของซ่างกวนเฟยสง เพราะนางเป็นลูกสาวของเขา เราแค่ต้องโฟกัสที่ตัวเองก็พอ เมื่อเสร็จภารกิจของเรา เราก็จะไปยังพื้นที่ถัดไป” กู่ซานทงตัวแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว...