### บทที่ 901: ความเป็นจริงที่บิดเบี้ยว ฟึ่บ! บนโต๊ะกว้างครึ่งเมตรที่คั่นกลางระหว่างไป่หลี่จิ้งเหว่ยและซ่างกวนเฟยหยุน เต็มไปด้วยอาหารรสเลิศและสุราเลิศรสที่ช่วยเสริมอรรถรสในการชมทัศนียภาพอันเงียบสงบของทะเลสาบเบื้องหน้า ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศ สหายร่วมโต๊ะ และรสสัมผัสของสุราอย่างสำราญใจโดยไร้ซึ่งความกังวลใดๆ ทันใดนั้น เสียงบางอย่างดังขึ้น ไป่หลี่จิ้งเหว่ยจึงยื่นมือออกไปรับแผ่นหยกที่ร่วงหล่นลงบนฝ่ามือ ดวงตาของซ่างกวนเฟยหยุนเป็นประกาย “ฮ่า ฮ่า ฮ่า มาแล้วงั้นหรือ?” “ต้องบอกว่าท่านราชันกระบี่ หลานชายของท่านนี่ช่างกระตือรือร้นเสียจริง ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยหัวเราะเบาๆ ซ่างกวนเฟยหยุนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อย่าเลย มันน่าจะบอกว่าน้องชายคนนั้นของข้าใจร้อนเกินไป หรืออย่างที่ท่านนายกพูด... เขาโลภมาก ไม่อย่างนั้นเขาจะคิดแผนการที่ดูรีบร้อนแบบนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?” ทั้งคู่สบตากันก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมา ไป่หลี่จิ้งเหว่ยใช้สายตาไล่เรียงเนื้อหาในแผ่นหยกอย่างละเอียดพลางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ทว่ามีบางจุดที่สะดุดตาเขาจนก่อให้เกิดความสงสัยขึ้นมา “ท่านนายก มีปัญหาอะไรหรือ?” “ซ่างกวนเฟยสยงจะลงมือหลังจากที่เราจากไปแล้วสามวัน” “นั่นไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ? กับดักถูกวางไว้หมดแล้ว เหลือเพียงแค่รอให้พวกมันกระโจนเข้ามา ท่านนายก มีอะไรที่ทำให้ท่านกังวลใจงั้นหรือ?” ซ่างกวนเฟยหยุนที่ตอนแรกแสดงท่าทีอยากรู้อยากเห็น กลับเปลี่ยนเป็นเมินเฉยต่อความกังวลนั้นเมื่อได้ยินข้อมูลในแผ่นหยก ทว่าไป่หลี่จิ้งเหว่ยยังคงความสงสัยไว้ “ซ่างกวนเฟยสยงวางแผนจะบุกเข้ายึดน้ำตกมรกตพร้อมกับยอดฝีมือของเขา ในขณะที่เหล่าผู้อาวุโสระดับสูงสามคนจะมุ่งหน้าไปยังห้องพักของท่านเพื่อลอบสังหาร หากทุกอย่างเป็นไปตามแผนก็ดีไป แต่หากไม่เป็นเช่นนั้น พวกมันจะรั้งตัวท่านไว้เพื่อให้คนอื่นๆ ขโมยกระบี่ทะยานฟ้าไป” “หึ ฝันกลางวันชัดๆ!” ซ่างกวนเฟยหยุนไม่นำพาต่อคำเตือน “พวกมันคิดจะตัดกำลังข้าหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าจะวางกับดักไว้สองชั้น ส่งยอดฝีมือที่แท้จริงไปเฝ้าที่ห้องพักของข้าซึ่งข้าเองก็จะคอยคุ้มกันอยู่ด้วย ส่วนที่เหลือข้าจะส่งไปที่น้ำตกมรกต ที่ซึ่งท่านนายกจะคอยบัญชาการพร้อมกับความช่วยเหลือจากพี่ตานชิง พวกมันอาจจะบุกเข้ามาได้ แต่ไม่มีทางรอดออกไปได้แน่เมื่อเผชิญหน้ากับราชันกระบี่สองคน ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยพยักหน้า แต่ในใจเขายังคงรู้สึกไม่กระจ่าง “ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่เรื่องนี้มันมีบางอย่างผิดปกติ...” “ท่านนายก มีอะไรอีกหรือ? มีตรงไหนไม่ถูกต้องงั้นหรือ?” “แผนการนั้นรัดกุมดี แต่รายละเอียดกลับแปลกประหลาด” ดวงตาของไป่หลี่จิ้งเหว่ยฉายแวววาวก่อนจะส่งแผ่นหยกนั้นไปให้ “ท่านราชันกระบี่เฟยหยุน ลองสังเกตแผนที่ที่ซ่างกวนอวี้หลินแนบมาดูสิ” ซ่างกวนเฟยหยุนเริ่มระแคะระคายขึ้นมาบ้าง *[ข้าปล่อยให้ปรมาจารย์กูเป็นคนทำแผนที่นี้ แล้วจะมีอะไรให้ต้องดู? ข้าไม่ได้ไม่รู้เสียหน่อยว่าบ้านของข้าเองเป็นแบบไหน]* “สามวันให้หลัง ตระกูลซ่างกวนจะแยกเป็นสองกลุ่มก่อนเข้าจู่โจม ซ่างกวนเฟยสยงจะนำคนไปโจมตีทางทิศตะวันออกสุดของคฤหาสน์ นั่นคือน้ำตกมรกต เพื่อขโมยกระบี่ทะยานฟ้า ในขณะที่ผู้อาวุโสทั้งสามจะซุ่มโจมตีที่ห้องพักของท่านราชันกระบี่ ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือสุด เพื่อสังหารและขัดขวางศัตรูให้หัวหน้าตระกูลทำภารกิจสำเร็จ อึ๋ย...” ซ่างกวนเฟยหยุนอ่านด้วยท่าทีสบายๆ แต่แล้วสายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับแผนที่ “น้ำตกมรกตอยู่ทางตะวันออก? แต่มันตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกนะ แล้วห้องพักของข้าทางเหนือ... จริงๆ มันอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ต่างหาก นี่มันแผนที่บ้าอะไรกัน?” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยสวมหน้ากากแห่งความกังขา “ซ่างกวนอวี้หลินเป็นคนจัดหาแผนที่นี้มา และจากทุกหลักฐาน ไม่น่าจะเป็นการพยายามตบตาเรา อย่างน้อยเขาก็แสดงท่าทีโจ่งแจ้งเกินกว่าจะเป็นแผนลวง เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคฤหาสน์เมฆาเหินเลยต่างจากเรา คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือ นี่เป็นแผนที่เดียวกับที่เขาได้รับมาจากซ่างกวนเฟยสยง ซึ่งเป็นของปลอม ตระกูลนี้ได้แผนที่ปลอมมา!” “ของปลอม?!” ซ่างกวนเฟยหยุนมึนงง “เป็นไปได้อย่างไร? ท่านจะบอกว่าปรมาจารย์กูมอบของปลอมนี้ให้พวกมันงั้นหรือ? เขาทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร?” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยขมวดคิ้วใช้ความคิด *[ตามตรรกะแล้ว กูอี้ฟานต้องพึ่งพาตระกูลซ่างกวน ใช้พวกเขาเป็นบันไดเพื่อก้าวไปสู่ความสำเร็จ]* *[แต่เขากลับมอบแผนที่ปลอมให้ ทำให้แผนการของพวกมันพังไม่เป็นท่า เปลี่ยนจากสหายร่วมคิดกลายเป็นคนทรยศ เขาไม่มีอะไรได้ประโยชน์จากเรื่องนี้เลย]* *[หรือเขามุ่งมั่นที่จะเป็นนักปรุงยาแห่งจักรวรรดิดาราจันทรากระบี่? นั่นเป็นเหตุผลที่เขาตัดขาดจากตระกูลซ่างกวนงั้นหรือ?]* *[ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ไม่อย่างนั้นเขาควรจะหันมาเข้าพวกกับเราโดยใช้แผนที่ปลอมนี้จับตระกูลซ่างกวนให้สิ้นซาก]* *[การทรยศควรทำอย่างเต็มตัว ไม่ใช่ทำแบบสุ่มเดา ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่ได้รับอะไรเลย]* ตระกูลซ่างกวนที่พยายามอุดช่องโหว่ของข้อมูลด้วยแผนที่ปลอมนี้คงไม่สูญเสียมากนัก และเมื่อการซุ่มโจมตีล้มเหลว พวกเขาก็จะหมดโอกาสบุกคฤหาสน์ แถมยังจะเกลียดชังแค้นเคืองกูอี้ฟานเข้าไส้ ในขณะที่ทางฝั่งคฤหาสน์ เมื่อไม่รู้ที่มาของแผนที่ปลอมนี้ พวกเขาก็ไม่สามารถให้เครดิตปรมาจารย์กูได้เลย *[เขาไม่ได้รับอะไรเลยจากทั้งสองฝ่าย แล้วเขาทำไปเพื่ออะไร?]* ท่านนายกไป่หลี่จิ้งเหว่ยเริ่มปวดหัวกับปริศนานี้ ไม่ต้องพูดถึงซ่างกวนเฟยหยุน ในที่สุดไป่หลี่จิ้งเหว่ยก็ตะโกนขึ้น “ใครเป็นคนเฝ้าดูปรมาจารย์กูในคฤหาสน์? เรียกพวกมันมาเดี๋ยวนี้!” “รับทราบ!” เสียงตะโกนขานรับดังขึ้น ไม่นานนักยามสองคนก็ปรากฏตัวตรงหน้าพลางคุกเข่า “ท่านนายก ท่านราชันกระบี่ มีอะไรให้เรารับใช้หรือ?” “พวกเจ้าสองคนใช่ไหมที่คอยดูแลปรมาจารย์กูระหว่างที่เขาอยู่ในคฤหาสน์?” “ตามคำสั่งท่านเจ้าเมือง เราดูแลความปลอดภัยให้ปรมาจารย์กูอย่างดีที่สุด!” “มีการกระทำใดของปรมาจารย์กูที่ดูน่าสงสัยบ้างไหม?” คำถามของไป่หลี่จิ้งเหว่ยทำให้ยามทั้งสองตกใจ พวกเขาตอบว่า “มีหลายสิ่งที่ชวนให้เราสงสัยครับ เช่น เขาถามถึงเส้นทางระหว่างน้ำตกมรกตกับที่พักของท่านราชันกระบี่อยู่ตลอด แล้วยังถามถึงเขตหวงห้ามต่างๆ ท่านนายกและท่านเจ้าเมืองอาจไม่ทราบ แต่เขายังให้เราพาเขาเดินดูรอบๆ ด้วย...” “ข้าเข้าใจแล้ว เรื่องนั้นเรารู้อยู่แล้ว แต่มีอะไรอย่างอื่นอีกไหม?” ซ่างกวนเฟยหยุนโบกมือตัดบท *[นั่นเป็นสิ่งที่ข้าอนุญาต เพื่อให้กูอี้ฟานวาดแผนที่ได้เสร็จ]* ไป่หลี่จิ้งเหว่ยคิ้วกระตุกก่อนจะแทรกขึ้น “เดี๋ยวก่อน เจ้าหมายความว่าเขาถามพวกเจ้าตลอดงั้นหรือ? ทำไม?” “ท่านนายก มันมีอะไรผิดปกตินักหรือครับ? สายลับทุกคนก็ต้องสืบถามเป็นธรรมดา...” “เราพาเขาไปทุกที่ในคฤหาสน์แล้ว แล้วทำไมเขายังต้องถามคนอื่นอีก? แถมไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยขัดจังหวะด้วยสายตาจริงจัง ซ่างกวนเฟยหยุนถึงกับชะงัก *[นั่นสิ ทำไมกัน? กลัวว่าตัวเองจะโดนจับได้งั้นหรือ? เราพาเขาเดินทัวร์ด้วยตัวเองแท้ๆ ทำไมกันล่ะ? อาจจะเป็นเพราะ...]* ซ่างกวนเฟยหยุนหันไปมองไป่หลี่จิ้งเหว่ยที่กำลังจ้องเขม็งไปที่ยาม ยามคนหนึ่งเอ่ยขึ้นในที่สุด “ปรมาจารย์กูน่าสงสัยมากครับ เขาบอกว่าจะไปน้ำตกมรกต แต่สุดท้ายก็ไปโผล่ที่ค่ายทหารตลอด โดยบอกว่าคฤหาสน์มันกว้างเกินไปทุกครั้ง...” “เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้าไปได้” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยสั่งปลดปล่อย ยามทั้งสองโค้งคำนับและเดินจากไปอย่างมึนงง ไป่หลี่จิ้งเหว่ยหัวเราะร่า “ท่านราชันกระบี่ ท่านเข้าใจแล้วใช่ไหม?” “แน่นอน หมอนั่นเป็นพวกหลงทิศนั่นเอง” ใบหน้าของซ่างกวนเฟยหยุนกระตุกก่อนจะถอนหายใจ “ใครจะไปคิดว่านักปรุงยาระดับ 11 ที่ยิ่งใหญ่จะจบลงด้วยอาการหลงทิศ? ที่แย่กว่านั้นคือเขาเป็นสายลับ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนส่งไอ้คนหลงทิศมาเป็นสายลับ ก็ไม่แปลกที่แผนที่จะมั่วซั่วเพราะไม่รู้เหนือรู้ใต้ ข้าพนันได้เลยว่าซ่างกวนเฟยสยงคงกระอักเลือดตายแน่ถ้าเขารู้ว่าแผนที่ของเขาถูกวาดโดยคนหลงทาง ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยยิ้ม “ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง เมื่อถูกพวกมันเกณฑ์มา เขาก็แสดงบทบาทสายลับที่แย่เสียจนสมจริง ก็ไม่แปลกที่เขาจะพลาด ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” “พลาดงั้นหรือ? อาการหลงทิศขนาดนี้มันยิ่งกว่าคำว่าพลาดเสียอีก!” ซ่างกวนเฟยหยุนเยาะเย้ย แต่แล้วเขาก็ขมวดคิ้ว “แต่ท่านแน่ใจหรือว่าเขาแค่หลงทิศ? เขาเป็นถึงนักปรุงยาระดับ 11 เลยนะ?” คิ้วของไป่หลี่จิ้งเหว่ยขมวดเข้าหากันก่อนจะหยุดชะงัก “นี่เป็นคำอธิบายเดียวสำหรับสิ่งที่ข้ารู้จนถึงตอนนี้ มองว่าเขาเป็นแค่คนหลงทิศไปเถอะ” “แล้วแผนการของเราล่ะ...” “เราจะดำเนินการตามเดิม สิ่งเดียวที่จะเปลี่ยนคือเราจะดำเนินแผนตามแผนที่ปลอมใบนี้” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยแสยะยิ้ม “แม้ความเป็นจริงจะบิดเบี้ยวจากแผนที่ปลอมนี้ แต่ตระกูลซ่างกวนก็จะติดกับของเราอยู่ดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” ซ่างกวนเฟยหยุนพยักหน้า “ข้าเคยคิดจะย้ายกระบี่ทะยานฟ้าเผื่อไว้ แต่ในเมื่อแผนที่มันปลอม ก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้นแล้ว...”