บทที่ 1183 เวทมนตร์และความงมงาย (ภาคแรก) “ปัญหาของฉันจะจบสิ้นลงไปพร้อมกับความตายของตัวฉันเอง แต่สำหรับเธอแล้ว หากเราหาทางออกไม่ได้ มันจะกลายเป็นตราบาปที่หลอกหลอนไปชั่วนิรันดร์ ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เธอตัดสินใจที่จะไม่ผูกพันกับใครอีกหลังจากที่ลิธจากไป ความตายของเธอก็ยังจะเชื่องช้าและทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส... ไม่มีใครควรต้องเผชิญกับเรื่องแบบนั้นเป็นครั้งที่สอง โดยเฉพาะคนอย่างเธอ” ฟริยากล่าวผ่านการเชื่อมต่อทางจิต น้ำเสียงของเธอเปี่ยมไปด้วยความวิตกกังวล ร่างของนัลรอนด์สั่นสะท้านขึ้นมาทันควัน เมื่อภาพนิมิตจากบรรพชนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับบรรพบุรุษของเขาในช่วงที่ถูกจองจำฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึก แม้เขาจะไม่เคยเห็นเหตุการณ์เหล่านั้นด้วยตาตนเอง แต่เรื่องราวที่ถูกเล่าขานส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นตั้งแต่วัยเยาว์ ผนวกกับจินตนาการที่พรั่งพรู ก็เพียงพอแล้วที่จะเติมเต็มช่องว่างแห่งความสยดสยองเหล่านั้นได้อย่างสมบูรณ์ “ถ้าพวกเธอไม่ขัดข้อง ฉันจะขอถามเรื่องนี้ก่อน แล้วค่อยถามเรื่องของลิธเป็นลำดับถัดไป” นัลรอนด์เอ่ยขึ้น “ขอบคุณมากจริงๆ” หญิงสาวทั้งสองก้มศีรษะลงอย่างสุดซึ้งเพื่อแสดงความขอบคุณ ก่อนจะหันกลับไปจ้องมอง ‘ร่างจำลองวิญญาณ’ ของตนด้วยความหวังว่าพวกเขาจะสามารถก้าวข้ามปมปัญหาที่กัดกินใจอยู่ได้เสียที ทว่า... กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว ในขณะที่นัลรอนด์ได้เปลี่ยนทัศนคติของตนหลังจากผ่านการทบทวนตัวเองอย่างลึกซึ้ง ขัดเกลาด้วยประสบการณ์ชีวิตที่สั่งสมมาตั้งแต่เริ่มอาศัยอยู่ในบ้านของโปรเทคเตอร์ ทว่าฟริยาและควิลล่ากลับถูกขับเคลื่อนด้วยเพียงความรักและความผูกพันที่มีต่อเพื่อนสนิทที่สุดของพวกเธอเท่านั้น การตัดสินใจของพวกเธอไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการตระหนักรู้ถึงต้นตอของปัญหาในใจ แต่เป็นสิ่งที่พวกเธอพร้อมจะทำอยู่แล้ว ตั้งแต่วินาทีที่ลิธทำให้พลังชีวิตของตัวเองได้รับความเสียหาย แม้ความเสียสละของพวกเธอจะยิ่งใหญ่เพียงใด แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้พวกเธอเข้าใจตนเองมากขึ้นเลยแม้แต่น้อย “จะว่าไป พวกนายเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังร่างจำลองวิญญาณของควิลล่าหรือยัง?” โมร็อกโพล่งถามขึ้น “สิ่งที่ฉันคิดออกเพียงอย่างเดียวคือ การที่เธอสวมชุดคลุมเมกัสแล้วถูกเวทมนตร์ของตัวเองกลืนกิน หมายความว่าควิลล่ากำลังหวาดกลัวในศักยภาพของตนเอง เธอเชื่อว่าต่อให้เธอแข็งแกร่งขึ้นเพียงใด สุดท้ายแล้วเธอก็จะเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของตัวเองอยู่ดี” “นั่นนับว่าใกล้เคียงมากทีเดียว” นัลรอนด์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ โมร็อกแสยะยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของทุกคนในถ้ำ ราวกับไม่มีใครอยากจะเชื่อหูตัวเองในสิ่งที่ได้ยิน ‘คนทึ่มๆ แบบนี้ กลับมีความคิดที่เฉียบแหลมขึ้นมาได้ในบางครั้งงั้นเหรอ? ฉันสาบานเลย เหมือนโมร็อกแค่ปฏิเสธที่จะใช้สมองกับเรื่องที่เขาคิดว่าไม่สำคัญเท่านั้นแหละ’ นัลรอนด์คิดในใจ “หลังจากที่ฉันได้อธิบายความหมายของชุดคลุมสีม่วงเข้มให้พวกผู้อาวุโสในหมู่บ้านฟัง พวกเขาบอกฉันว่านิมิตวิญญาณเช่นนั้นหมายความว่า ควิลล่าเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูงส่งและเธอก็รู้ตัวดี ทว่าความทะเยอทะยานนั้นกลับไม่ได้ถูกค้ำจุนด้วยความมั่นใจ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจในตนเอง” “พวกเขายังบอกอีกว่า ร่างจำลองวิญญาณของควิลล่าเกิดจากความกลัวที่ว่าพลังของเธอจะทรยศเธอในยามที่ต้องการมันมากที่สุด เธอคือคนที่พยายามฉุดรั้งตัวเองไว้ เพราะหวาดกลัวต่อผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้นหากเธอปลดปล่อยศักยภาพที่แท้จริงออกมา” นัลรอนด์กล่าวต่อ ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังเตรียมการขั้นสุดท้ายสำหรับพิธีกรรม ควิลล่าก็นิ่งเงียบและจมดิ่งลงไปในห้วงความคิดเกี่ยวกับคำพูดเหล่านั้น ‘สิ่งที่นัลรอนด์และโมร็อกพูดมา... มันจี้ใจดำจนปฏิเสธไม่ได้เลย ฉันนี่แหละคือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของตัวเอง นับตั้งแต่ตอนที่นาเลียร์บังคับให้ฉันต้องฆ่ายูเรียล ฉันก็ปฏิเสธที่จะศึกษาเวทมนตร์สายโจมตีมาตลอด เพราะฉันกลัว... กลัวว่าถ้าฉันกลายเป็นนักรบที่สมบูรณ์แบบแทนที่จะเป็นแค่เด็กน้อย แล้วมีใครมาบงการฉันขึ้นมาอีก ผลที่ตามมามันจะเลวร้ายแค่ไหน’ ‘แม้แต่ตอนที่ผ่านเหตุการณ์คูลาห์มาแล้ว ฉันก็ยังมุ่งเน้นไปที่การเสริมสร้างร่างกายมากกว่าเวทมนตร์ เพราะการได้เห็นสิ่งที่พวกโอดีทำสำเร็จ มันทำให้ฉันขยาดต่อศาสตร์การปั้นแต่งร่างกาย’ ‘เหมือนกับที่ฉันไม่ยอมทุ่มเทเรียนรู้ศาสตร์แห่งแสงอย่างเต็มที่ เพราะฉันไม่อยากเป็นเหมือนท่านมโนหร... จอมเวทผู้ทรงพลังที่ความสามารถของเขากลายเป็นโซ่ตรวนจองจำตัวเอง ทำให้เขาต้องถูกส่งไปอยู่ในสนามรบมากกว่าทหารอาชีพเสียอีก’ ‘ผู้คนอาจจะตราหน้าว่าเขาบ้าบอหรือพึ่งพาไม่ได้ แต่บางทีเขาอาจจะแค่เหนื่อยหน่ายกับการถูกใช้เป็นเครื่องมือ นั่นคงเป็นเหตุผลที่เขาชอบหนีหายไปบ่อยๆ ถ้าฉันก้าวข้ามขีดจำกัดไปมากกว่าการเป็นแค่จอมเวท ฉันอาจจะได้รับคำสั่งให้ทำร้ายคนที่ฉันรักก็ได้’ ควิลล่าคิดอย่างรัดทด ชุดคลุมแห่งเมกัสไม่ใช่เพียงเครื่องประดับ แต่มันคือเครื่องหมายยืนยันว่าอาณาจักรให้ค่าจอมเวทผู้นั้นสูงส่งเพียงใด และเป็นรางวัลสำหรับความเหนื่อยยากที่ผ่านมา ควิลล่ารู้ดีว่าวินาทีที่ใครสักคนสวมชุดคลุมนั้น ไม่เพียงแต่พลังของพวกเขาจะเพิ่มพูน แต่ ‘ภาระ’ ที่ต้องแบกรับก็จะหนักอึ้งเกินกว่าใครจะจินตนาการได้ ‘ฉันไม่ได้กลัวพลังของตัวเองหรอก... ฉันกลัวการที่มันจะถูกนำมาใช้เล่นงานตัวฉันเองต่างหาก’ เมื่อคิดได้เช่นนั้น ควิลล่าจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ฝูงงูที่เกิดจากเนื้อหนังในร่างนิมิตของเธอนั้น ไม่ได้มีดวงตาของสัตว์ร้าย แต่มันกลับเป็นดวงตาของนาเลียร์, ดวงตาของเหล่าราชวงศ์, ของเดอิรุส หรือแม้กระทั่งดวงตาของจิรนี่... บุคคลเหล่านั้นคือผู้ที่เธอเชื่อว่า จะไม่ลังเลเลยที่จะฉวยใช้ความสามารถทุกอย่างที่เธอได้รับมา เพื่อบรรลุเป้าหมายของตนเอง เมื่อความจริงนี้ปรากฏชัด ร่างจำลองวิญญาณของควิลล่าก็พลันเปลี่ยนแปลงไป แม้รูปลักษณ์จะคงเดิม แต่บัดนี้มันกลับมีความลังเลก่อนที่จะร่ายเวท ราวกับมันล่วงรู้ถึงจุดจบที่จะเกิดขึ้น กระนั้น ร่างนิมิตก็ยังคงร่ายเวทออกไป และวงจรแห่งการกัดกินตัวเองก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้งอย่างไม่จบสิ้น ในขณะเดียวกัน นัลรอนด์ได้กรีดฝ่ามือของตนเป็นแผลเล็กๆ ก่อนจะใช้เวทมนตร์ธาตุดินผสมผสานโลหิตของเขาลงสู่พื้นดินภายในวงเวทแต่ละวง “ผู้อาวุโสในหมู่บ้านสอนฉันว่า ในขณะที่ธาตุทั้งหกซึ่งประกอบกันเป็นพลังงานโลกทำหน้าที่เปิดช่องทาง ส่วนนี้ของพิธีกรรมคือสัญลักษณ์ที่แสดงว่าชีวิตกำเนิดมาจากโมการ์ และต้องกลับคืนสู่โมการ์ เป็นการแสดงความเคารพต่อพระแม่ผู้ยิ่งใหญ่” นัลรอนด์โบกมือไปยังวงเวทเหล่านั้น “ขอโทษนะ แต่นั่นฟังดูเหมือนความเชื่อที่งมงายมากกว่าจะเป็นเรื่องของเวทมนตร์เสียอีก” ควิลล่าเอ่ยขัดพลางครุ่นคิด เธอสังเกตเห็นหมอกสีเขียวมรกตจางๆ ก่อตัวขึ้นภายในวงเวทตรงจุดที่เลือดของนัลรอนด์หยดลงไป ทว่าไม่มีใครมองเห็นมันได้เลย จนกระทั่งเธอชี้ให้พวกเขาดู เนื่องจากคนอื่นๆ ขาดความสามารถในการสัมผัสมานาที่ละเอียดอ่อนพอ “หากลองนึกถึงบทเรียนของฟาลูเอลเกี่ยวกับเวทมนตร์วิญญาณ ฉันเชื่อว่าผู้อาวุโสของนายน่าจะเข้าใจผิด เลือดคือภาชนะที่ทรงพลังสำหรับพลังชีวิต ดังนั้นมันจะสมเหตุสมผลกว่าถ้าพิธีกรรมทั้งหมดนี้เป็นเพียงการเชื่อมต่อทางจิตขนาดมหึมา” “ลองคิดดูสิ ต่อให้ใช้ธาตุทั้งหกพร้อมกัน ก็ไม่มีใครสามารถสร้างพลังงานโลกขึ้นมาได้ เพราะของจริงนั้นมีเจตจำนงของโมการ์สถิตอยู่ แต่การผสมผสานพลังชีวิตลงไป เราจะสามารถสร้างสิ่งที่ใกล้เคียงกับเวทมนตร์วิญญาณได้มากที่สุด” “ตามทฤษฎีนี้ นายอาจจะขยายผลของพิธีกรรมได้โดยการใส่พลังชีวิตลงในอักขระแห่งแสงและความมืด หลังจากวางพวกมันไว้ในทิศตรงข้ามของวงกลม วิธีนี้จะช่วยให้พวกมันส่งต่อและกระจายพลังชีวิตได้อย่างทั่วถึงและสมดุล” ควิลล่าแสดงภาพโฮโลแกรมที่จัดเรียงอักขระใหม่ โดยให้อักขระแสงและความมืดอยู่ที่ตำแหน่ง 6 และ 12 นาฬิกาตามลำดับ “นายไม่สามารถบรรจุพลังชีวิตลงในอักขระได้หรอกนะ ทำได้เพียงใส่พลังแห่งเจตจำนงเท่านั้น” นัลรอนด์ท้วง “นั่นอาจจะจริงสำหรับธาตุอื่น แต่ไม่ใช่กับแสงและความมืด มันคือหลักการเดียวกับเวทมนตร์ที่เราใช้แบ่งปันพลังชีวิตให้กับคนไข้ วาดอักขระตัวอื่นให้เสร็จก่อน แล้วเหลือแสงกับความมืดไว้เป็นลำดับสุดท้าย” “จากนั้น ให้วาดพวกมันพร้อมกัน โดยใช้แสงเป็นตัวเก็บกักพลังชีวิต และใช้ความมืดเป็นสื่อนำ” ควิลล่าอธิบายอย่างรวดเร็ว “ควิลล่า พิธีกรรมนี้มีอายุนับร้อยปีนะ ผู้ปราดเปรื่องที่สุดในเผ่าของฉันพยายามพัฒนาซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาหลายชั่วอายุคนแต่ก็ล้มเหลว เธอคิดจริงๆ เหรอว่า...” นัลรอนด์เริ่มวาดวงเวทใหม่ตามที่เธอแนะนำ เพียงเพื่อจะพิสูจน์ให้เห็นว่ามันไม่ได้ผล ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏกลับทำให้เขาถึงกับอ้าปากค้าง ปกติแล้ว หลังจากหยดเลือดลงไป วงเวททั่วไปจะประกอบด้วยอักขระหกตัวที่เปล่งสีต่างกัน และมีเพียงหมอกจางๆ เท่านั้น แต่วงเวทที่สร้างขึ้นตามคำแนะนำของควิลล่านั้น ไม่เพียงแต่อักขระทั้งหมดจะกลายเป็นสีเขียวมรกตเจิดจ้าในทันทีที่เสร็จสมบูรณ์ แต่มันยังส่งเสียงกังวานสอดประสานกับวงเวทที่อยู่ใกล้เคียง พร้อมกับย้อมชโลมวงเวทเหล่านั้นให้กลายเป็นสีเขียวขจีตามไปด้วย!