Chapter 464 - Code Black ป้อมปราการรอยัลบลู บรรยากาศกำลังคุกรุ่น ความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่ตัวป้อมปราการนั้นไม่ได้มากมายเท่าที่ใครหลายคนคาดไว้ อย่างน้อยที่สุด เหล่าอาณานิคมบนดวงจันทร์ทั้งสองดวงของโลกและพลเมืองในเมืองหลวงต่างก็เผชิญกับความเครียดที่รุนแรงกว่านั้นมาก เหตุผลของเรื่องนี้เห็นได้ชัดเจน แต่ในขณะเดียวกันมันก็นำพาเหล่าสมาชิกภายในป้อมปราการไปสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายไม่แพ้กัน ต่างจากเมืองหลวงที่ได้รับการฟื้นฟูและดูเหมือนเขตปกครองอย่างแท้จริงอีกครั้ง ดินแดนรอยัลบลูส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในสภาพปรักหักพัง สถานที่เดียวที่เป็นสังคมอย่างเป็นรูปธรรมก็คือป้อมปราการแห่งนี้... แล้วทำไมผู้คนจากเทอร์เรนจะต้องรีบเร่งโจมตีเข้ามาทันทีด้วยล่ะ? ในสถานการณ์ที่ต่างกัน ย่อมต้องใช้กลยุทธ์ที่ต่างกัน คาเมลอตเป็นดินแดนขนาดเล็กและมีผู้คนอาศัยอยู่หนาแน่น ด้วยเหตุนี้ ไวท์ซิตี้จึงเปิดฉากโจมตีเต็มรูปแบบตั้งแต่ต้น [หมายเหตุผู้เขียน: ต่อจากนี้ไป เมื่อใดก็ตามที่มีการกล่าวถึงคาเมลอต ให้ถือว่าเป็นการอ้างถึงดวงจันทร์ดวงที่สองของโลก เว้นแต่บริบทจะระบุไว้เป็นอย่างอื่น] อย่างไรก็ตาม ดินแดนรอยัลบลูในตอนนี้ส่วนใหญ่ยังเป็นพื้นที่ที่ไร้การแตะต้อง นอกจากตัวป้อมปราการแล้ว พื้นที่ที่เหลือก็มีเพียงซากปรักหักพังของอาคาร คนวิปริต สัตว์ร้าย และแก๊งคนนอกคอกที่นานๆ ครั้งจะโผล่ออกมาเพราะประเมินฝีมือตัวเองสูงเกินไป เลออนได้เคยเผชิญหน้ากับแก๊งคนนอกคอกกลุ่มหนึ่งในช่วงเวลาไม่นานก่อนที่เขาจะเข้าสู่โซนโจน แต่เขาก็จัดการกับพวกมันได้อย่างง่ายดายด้วยความโกรธเกรี้ยวจากคำพูดที่น่ารังเกียจเกี่ยวกับไอน่า คนนอกคอกเหล่านี้เป็นพวกโง่เขลาที่คิดว่าตนจะสามารถหลบหนีจากเงื้อมมือของจักรวรรดิได้เมื่อสถานการณ์ต่างๆ คลี่คลายลง ทั้งที่ในความเป็นจริง พวกมันน่าจะเป็นกลุ่มแรกๆ ที่ถูกกำจัดทิ้งเมื่อถึงเวลาที่สถานการณ์ไปถึงจุดนั้นจริงๆ แต่ในตอนนี้ สำหรับผู้คนจากเทอร์เรน คนนอกคอกเหล่านี้กลับกลายเป็นสินค้าขายดี เนื่องจากโลกเป็นโลกใบใหม่ ส่วนใหญ่ของพลเมืองดั้งเดิมจึงถูกจัดอยู่ในกลุ่มรุ่นที่ห้าเป็นต้นไปโดยปริยาย สิ่งนี้ทำให้ชาวโลกทุกคนที่คนจากเทอร์เรนพบเจอ กลายเป็นสินค้าที่ถูกแย่งชิงกันอย่างดุเดือด... ใช่แล้ว สินค้า ไม่ใช่คน สถานการณ์นี้ทำให้ผู้คนบนโลกตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่แปลกประหลาด เมืองหลวงกำลังอยู่ภายใต้การโจมตีอย่างหนักจนไม่สามารถส่งความช่วยเหลือออกมาได้ ในขณะที่ดินแดนส่วนที่เหลือของโลกก็กำลังถูกเข้ายึดครองอย่างรวดเร็ว หนทางเดียวที่จะหยุดเรื่องนี้ได้คือการส่งกองทัพออกจากป้อมปราการเพื่อชะลอพวกมันไว้ แต่เหล่าขุนนางที่เพิ่งจะมุดหัวหดตัวอยู่ในกระดองจะกล้าลงมือทำอะไรได้ง่ายๆ อย่างไรกัน? พวกเขายังคงหวาดกลัวอยู่ภายในกำแพง รอคอยให้ผู้อื่นเป็นคนเริ่มเคลื่อนไหว ท้ายที่สุดแล้ว ในเมื่อไมล์เสียชีวิตไปแล้ว พวกเขาก็สามารถอ้างได้ว่าตนไม่มีผู้นำที่เหมาะสม จากนั้นภาระทุกอย่างก็จะตกไปอยู่บนบ่าของดยุคผู้ว่าการหรือมาร์ควิสเลขาธิการ พวกเขาจึงไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น นี่คือความจริงอันโหดร้ายที่สันติภาพนำมาสู่ ผู้คนที่เคยมีความเฉียบขาดในแบบของจักรวรรดิที่เคยแผ่ขยายไปทั่วโลกได้จางหายไปมากแล้ว แม้ในหมู่ขุนนางจะไม่มีใครที่ยอมให้คนอื่นข่มเหงง่ายๆ แต่นั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ไม่มีใครกล้าลงมือทำอะไรโดยบุ่มบ่าม จะเกิดอะไรขึ้นหากการเสียสละของพวกเขาไปสร้างประโยชน์ให้คนอื่น? พวกเขาจะรับประกันได้อย่างไรว่าความดีความชอบนั้นจะเป็นของตนเอง ไม่ใช่ของผู้อื่น? สถานการณ์นี้ส่งผลให้ป้อมปราการปิดโดมลงอีกครั้ง ส่วนชาวบ้านที่อยู่ภายนอกล่ะ... พวกเขาจำเป็นต้องสนใจด้วยหรือ? ทว่า ในสถานการณ์เช่นนี้เอง ประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ของห้องประชุมขุนนางก็ถูกเปิดออก ความเงียบอันน่าขนลุกเข้าปกคลุม จำนวนคนที่กล้าทำเช่นนี้มีน้อยเกินไป และเนื่องจากไม่น่าจะเป็นคนจากเมืองหลวง ทุกคนในห้องจึงรู้ดีว่าคนผู้นี้คือใคร เป็นไปตามคาด เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังก้องไปทั่วห้องโถงรัฐสภาที่เงียบสงัด หญิงสาวผู้เลอโฉมเดินทอดน่องเข้ามา สะโพกของนางส่ายไปมาดั่งลูกตุ้มที่สะกดสายตา มันดูไม่เหมือนว่านางจงใจทำเช่นนั้น แต่เป็นเสน่ห์ที่เปล่งประกายออกมาจากทุกอณูขุมขนของนางโดยธรรมชาติ แม้ทุกคนจะรู้ดีว่าเมื่อปีก่อนนางยังเป็นเพียงหญิงแก่คนหนึ่ง แต่บรรดาชายในห้องก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วร่างกาย คนผู้นี้จะเป็นใครไปได้หากไม่ใช่เลขาธิการมาร์ควิสไมอา? หลังจากหายตัวไปนาน นางก็กลับมาอีกครั้ง ราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นางนั่งลงที่หัวโต๊ะของห้องโถงอย่างง่ายดาย โดยไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย ขุนนางคนหนึ่งขมวดคิ้ว "เลขาธิการมาร์ควิส นี่ไม่เหมาะสมนะครับ" ในฐานะหัวหน้าเคานต์และหัวหน้าฝ่ายกฎหมายของดินแดนรอยัลบลู มีเพียงไม่กี่คนที่จะรู้จักกฎหมายดีไปกว่าหัวหน้าเคานต์ฟีล ตำแหน่งที่นั่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการกำหนดลำดับชั้นตามบรรทัดฐาน แต่ทว่า ในตอนนี้ไมอากลับนั่งอยู่ในตำแหน่งที่สงวนไว้สำหรับดยุคผู้ว่าการ แม้แต่ไมล์ก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ทำเช่นนี้ ความจริงแล้วไมล์ไม่สามารถนั่งในตำแหน่งผู้นำตำแหน่งใดได้เลยด้วยซ้ำ ไมอาไม่ตอบโต้โดยตรง นางเพียงล้วงเข้าไปในสาบเสื้อและหยิบตราประจำตระกูลขุนนางออกมา เพียงแค่ปราดตามอง ทุกคนต่างก็จดจำมันได้ สายน้ำที่ไหลเชี่ยว โล่ที่แข็งแกร่งซึ่งป้องกันผืนดินอันอุดมสมบูรณ์ไว้เบื้องหลัง ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือตราประจำตระกูลเลอุม หัวหน้าเคานต์ฟีลนั่งลงอย่างเงียบเชียบ ไม่มีสิ่งใดให้ต้องพูดอีกต่อไป "… ดูเหมือนว่าในระหว่างที่ฉันไม่อยู่ พวกท่านทุกคนจะสนุกกันเต็มที่เลยนะ หืม?" ไมเอากล่าวอย่างแผ่วเบา เหล่าขุนนางยังคงนิ่งเงียบ พวกเขาไม่เข้าใจว่าสตรีที่แทบจะไม่ปรากฏตัวคนนี้ยังคงมีอำนาจมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร นางทำมันได้อย่างไรกัน? "ดูเหมือนว่าพวกท่านทุกคนจะลืมไปแล้วว่าการเป็นขุนนางแห่งจักรวรรดิแอสเซนชั่นนั้นหมายถึงอะไร พวกท่านรู้สึกสุขสบายกันนานเกินไปแล้ว" "ฝ่าบาท จักรพรรดิฟอว์คส์ มีรับสั่งให้ประกาศกฎอัยการศึกระดับ 'รหัสสีดำ' (Code Black) โดยให้มีผลทันที" ในชั่วพริบตา ขุนนางที่ยังพยายามรักษาท่าทีนิ่งเฉยต่างพากันลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง ความตกตะลึงปรากฏชัดบนใบหน้าของพวกเขา สถานะรหัสสีดำอย่างนั้นหรือ? นี่มันบุ่มบ่ามเกินไปหรือไม่? สถานะเช่นนี้จะถูกเรียกใช้ได้ก็ต่อเมื่อจักรวรรดิตกอยู่ในอันตรายจนถึงขั้นล่มสลายเท่านั้น แต่พวกเขายังห่างไกลจากจุดจบนั้นมากนัก เกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่? แน่นอนว่านี่เป็นเพียงส่วนเล็กน้อยที่ทำให้พวกเขาทั้งหมดตื่นตระหนก กฎอัยการศึกรหัสสีดำมีกฎและข้อบังคับน้อยที่สุดในบรรดาทุกสถานะ แต่มันมีข้อกำหนดสำคัญประการหนึ่งที่สั่นคลอนเหล่าขุนนางจนถึงแก่น ในสถานะนี้ ทุกสิ่งจะถูกตัดสินด้วยความดีความชอบ เมื่อสถานการณ์สิ้นสุดลงและทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ แม้แต่ตำแหน่งขุนนางของพวกเขาก็อาจถูกแย่งชิงและแลกเปลี่ยนด้วยความดีความชอบได้... กระทั่งตำแหน่งแกรนด์นายกรัฐมนตรี หรือแม้แต่ตำแหน่งเจ้าชายก็สามารถแลกเปลี่ยนกันได้! ส่วนผู้ที่ไม่มีความดีความชอบเพียงพอ...? พวกเขาก็จะต้องสูญเสียที่นั่งขุนนางที่พวกเขาอุตส่าห์ปกป้องหวงแหนมาตลอดชีวิตไป