Chapter 1157 การพัฒนา จอมเวทคนนั้นพยายามอย่างหนักที่จะแหกออกมาจากทรงกลมน้ำขนาดใหญ่ แต่เขาก็ถูกหยุดไว้ได้อย่างรวดเร็วด้วยการโจมตีสายฟ้าอีกครั้งจนต้องแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่าเคลียสามารถทรมานผู้ที่ติดอยู่ในคาถาน้ำของเธอได้อย่างต่อเนื่อง คาถาน้ำกักขังเขาไว้กับที่และยังช่วยขยายอานุภาพของสายฟ้า ทุกครั้งที่สายฟ้าฟาดลงไป มันจะสร้างรอยร้าวบนร่างดินของจอมเวทคนนั้น และเมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเอง เอเมอรี่ก็รู้สึกประทับใจกับพลังของคาถาเธอไม่น้อย จากที่ดู การต่อสู้ระหว่างจอมเวทธาตุดินกับเคลียคงจะตัดสินกันที่ความแตกต่างระหว่างความทนทานของร่างดินของอีกฝ่ายกับปริมาณพลังวิญญาณของเคลีย อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเคลียกำลังฮึกเหิมเพียงใด เอเมอรี่ก็มั่นใจทีเดียวว่าราชินีแห่งอียิปต์ผู้นี้จะเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ "เอเมอรี่ นายคิดว่าไง?" เคลียตะโกนถามขณะที่ยังคงร่ายคาถาของเธอต่อไป เอเมอรี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบกลับไปว่า "สุดยอดไปเลย!" "ขอบใจนะ" รอยยิ้มบนใบหน้าของเคลียกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น "งั้นฉันจะยกระดับมันขึ้นไปอีกขั้น!" ในขณะที่เคลียกำลังยุ่งอยู่กับการทดลองวิธีใช้พลังผสมผสานรูปแบบใหม่กับคอนเลธ การต่อสู้ระหว่างชูโม่กับโจราห์จอมเวทธาตุลมก็ยังคงดำเนินต่อไปและทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ การต่อสู้ครั้งนี้ เอเมอรี่จำเป็นต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ เพราะหากพลาดเพียงแค่ครั้งเดียว มีดสั้นอันคมกริบของจอมเวทคนนั้นอาจเชือดคอเพื่อนของเขาจนถึงแก่ชีวิตได้ นั่นคือเหตุผลที่เขาเตรียมพร้อมที่จะร่าย [Blink] เพื่อเข้าไปช่วยเหลือเพื่อนชาวเอเชียของเขาอยู่ตลอดเวลา เคร้ง! เคร้ง! ร่างของทั้งสองคนที่ถือมีดสั้นไหววูบไปมา ประกายไฟปะทะกันราวกับดอกไม้ไฟ คนหนึ่งพึ่งพาความเร็ว ส่วนอีกคนเน้นความคาดเดาไม่ได้ขณะที่พวกเขาฟาดฟันอาวุธเข้าหากัน แม้ว่าชูโม่จะถูกกดดันจากโจราห์อย่างต่อเนื่องเนื่องจากความต่างของระดับพลัง แต่ความสามารถในการเคลื่อนไหวระหว่างเงาได้อย่างอิสระก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเพียงพอที่จะทำให้จอมเวทธาตุลมต้องลำบาก "ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้! ระดับ 9 จะมาต่อกรกับฉันได้ยังไง?! เป็นไปไม่ได้!!!" จอมเวทธาตุลมพึมพำด้วยความหงุดหงิด เพราะเขายังคงไม่สามารถโจมตีจุดตายใส่คู่ต่อสู้ที่พริ้วไหวราวกับปลาไหลตัวนี้ได้ โจราห์เร่งความรุนแรงในการจู่โจมเพื่อหวังจะเอาชนะชูโม่ ทว่าความพยายามทั้งหมดกลับสูญเปล่าเพราะอีกฝ่ายหลบหลีกหรือหยุดการโจมตีทั้งหมดของเขาได้เสมอ เมื่อเห็นทั้งเคลียและชูโม่ซึ่งเป็นอะโคไลท์ระดับ 9 สามารถต่อกรกับนักสู้ระดับจอมเวทได้ เอเมอรี่ก็มีเวลาว่างและอดไม่ได้ที่จะวิเคราะห์สถานการณ์ กลุ่มเน็กซัสเพิ่งได้รับการอัปเกรดให้เป็นอารยธรรมระดับกลางเมื่อ 300 ปีก่อน ประกอบกับข้อเท็จจริงที่ว่าเทคโนโลยีของพวกเขาคือเหตุผลที่ทำให้อารยธรรมได้รับการยกระดับ จึงไม่น่าแปลกใจที่กลุ่มนี้จะไม่มีจอมเวทที่ทรงพลังอยู่มากมายนัก ไม่เพียงแค่โจราห์จะมีความเข้าใจในกฎแห่งธาตุลมน้อยเท่านั้น แต่เอเมอรี่ยังบอกได้อย่างชัดเจนว่าจอมเวทธาตุลมคนนี้ไม่มีเทคนิคมีดสั้นที่มีคุณภาพหรือวิชาต่อสู้ระดับสูงเลย ในการต่อสู้กับชูโม่ เขาใช้เพียงคาถาและทักษะระดับต่ำเสียเป็นส่วนใหญ่ โชคร้ายสำหรับชูโม่ การเป็นจอมเวทนั้นมีความได้เปรียบในตัวของมันเอง โดยเฉพาะ [ร่างอมตะ] ที่ทำให้จอมเวทมีความทนทานสูงมาก พลังการต่อสู้ที่เหนือกว่าเป็นสองเท่าเนื่องจากการยกระดับพลังเมื่อทะลวงผ่านระดับ และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความสามารถในการบินโดยไม่ต้องพึ่งพาอุปกรณ์ภายนอก เคร้ง! เคร้ง! "สู้กับฉันสิ! อย่ามัวแต่วิ่งหนี ไอ้คนขี้ขลาด!" เสียงกระซิบตอบกลับมาจากด้านหลังเขา "ทำไมล่ะ? เร็วไม่พอเหรอ?" การโจมตีแต่ละครั้งของโจราห์สั่นสะเทือนและผลักร่างของชูโม่ให้ถอยร่น แต่จอมเวทธาตุลมก็ไม่มีโอกาสได้โจมตีเผด็จศึก เพราะใบมีดบินของอีกฝ่ายมักจะดึงความสนใจเขาไว้และเปิดโอกาสให้ชูโม่หนีเข้าไปในเงาได้เสมอ ไม่นานนัก ชูโม่ก็ตัดสินใจใช้ร่างแยกเงาของเขา ร่างของเขาดูราวกับจะแยกออกจากร่างหลักชั่วขณะหนึ่งแล้วแทนที่ด้วยร่างเงาที่เหมือนกันเป๊ะถึง 8 ร่าง พวกมันพุ่งเข้าสู่สมรภูมิอย่างรวดเร็ว ช่วยกันโจมตีจอมเวทธาตุลมจากหลากหลายทิศทาง อย่างไรก็ตาม ท่านี้กลับได้รับเสียงหัวเราะเยาะจากคู่ต่อสู้ "หึ! ของเล่นพวกนี้หยุดฉันไม่ได้หรอก!" [ร่างวายุ] โจราห์ใช้ทักษะติดตัวของจอมเวทที่มีความเข้าใจในกฎแห่งธาตุลม ซึ่งทำให้ความคล่องตัวของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ภายในเวลาไม่กี่วินาที เขาก็จัดการฟันร่างเงาทั้ง 8 ที่พุ่งเข้าใส่จนกลายเป็นควันสีดำไปหมดสิ้น เมื่อเขาจัดการกับร่างแยกเสร็จสิ้น ชูโม่ก็ยืนรอเขาอยู่ห่างออกไปพร้อมกับอาวุธชิ้นโปรด ธนูยาวสีดำที่มีลายเส้นสีเงินในมือถูกง้างขึ้นแล้ว ลูกศรสีดำบนสายธนูพร้อมที่จะถูกปล่อยออกไป ร่างแยกเงาทั้ง 8 เป็นเพียงการหลอกล่อเท่านั้น ขณะที่ชูโม่มุ่งเน้นไปที่การใช้ท่าไม้ตายกับลูกศรดอกนี้ เอเมอรี่เห็นออร่าสีดำแผ่ออกมา ก่อนที่ภาพเลือนรางของสัตว์ร้ายชนิดหนึ่งจะคำรามปรากฏขึ้นเบื้องหลังเพื่อนชาวเอเชียของเขาในตอนที่เขาปล่อยลูกศรออกไป [ศรต้องสาป] ลูกศรพุ่งแหวกอากาศเป็นเส้นสีดำที่ดูน่าสะพรึงกลัว มันยิงออกไปด้วยความเร็วที่คู่ต่อสู้ไม่สามารถหลบได้ตามปกติ แต่ร่างวายุของโจราห์ทำให้เขาสามารถเบี่ยงตัวหลบไปได้เล็กน้อย ถึงกระนั้น หัวไหล่และแขนขวาทั้งข้างของเขาก็ถูกเป่าจนกลายเป็นก้อนเนื้อกระจาย อ๊ากกกก!!! "แขนฉัน!!!" ในขณะที่จอมเวทธาตุลมกำลังแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างบ้าคลั่งจากแขนที่ขาดไป ชูโม่ก็ขว้างใบมีดทั้ง 8 เล่มของเขาปักลงที่หน้าอกและเท้าของจอมเวทคนนั้น มันสร้างความเจ็บปวดและบาดแผลมากพอที่จะบังคับให้ชายคนนั้นทรุดลงกับพื้น "ฉันชนะแล้ว!" ชูโม่หันมามองเอเมอรี่พร้อมกับชูนิ้วโป้งให้ แทบจะในเวลาเดียวกัน เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอีกครั้งก็ดังขึ้น เมื่อร่างอันกำยำของคอนเลธกระแทกลงกับพื้น ผิวหนังของเขาเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างหินถูกทำลายจนแตกละเอียด ส่วนตัวเขาเองได้หมดสติไปเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองเฝ้ามองราชินีแห่งอียิปต์ปาดเหงื่อออกจากใบหน้าพลางพูดว่า "เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย" เมื่อมองดูจอมเวททั้งสองที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส กลุ่มของพวกเขาก็เริ่มคิดว่าจะทำอย่างไรกับพวกมันดี เนื่องจากไม่มีไอเทมกักขังที่สามารถควบคุมจอมเวทได้ ชูโม่จึงก้าวเข้ามาและหยิบใบมีดขนาดเล็กออกมาอีกหลายเล่ม ก่อนจะเริ่มแทงเข้าไปตามจุดชีพจรของจอมเวท มันไม่ใช่แค่การแทงด้วยโลหะธรรมดา แต่ชูโม่กำลังทำตามรูปแบบการผนึกบางอย่าง ชูโม่ยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าของเอเมอรี่และเคลีย "นี่จะช่วยหยุดไม่ให้พวกมันโคจรพลังวิญญาณและปิดกั้นพลังได้ครึ่งหนึ่ง เป็นสิ่งที่ท่านปราชญ์ตะวันออกสอนฉันระหว่างที่เราเดินทางด้วยกันน่ะ" "สุดยอดไปเลยชูโม่! นายต้องสอนฉันนะ!" เคลียพูดพลางคว้าแขนชูโม่ไว้ ทำให้ชายหนุ่มหน้าแดงซ่านจนพูดไม่ออกอีกครั้ง เมื่อจัดการเรื่องจอมเวททั้งสองคนเสร็จสิ้น เคลียก็หันมาถามเอเมอรี่ "ตอนนี้เราควรทำยังไงต่อดี?"