Chapter 590 - คำตอบ ร่างของหญิงสาวดูงดงามราวกับเทพธิดา เส้นผมสีดำยาวสลวยทิ้งตัวลงมาปกคลุมร่างกาย เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าอันน่าหลงใหลและผิวพรรณที่เนียนละเอียดดุจแพรไหม เมื่อเธอเดินลงไปในน้ำ ท่าทางของเธอดูมั่นใจและก้าวย่างอย่างเป็นจังหวะ เธอไม่ได้รู้สึกเขินอายที่จะอวดเรือนร่างที่ถูกปิดบังไว้เพียงน้อยนิดด้วยเสื้อผ้าเนื้อบางเบา ก่อนจะกระโดดลงน้ำด้วยท่วงท่าที่คล่องแคล่วและผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ตู้ม!! เธอพุ่งตัวลงสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของสระ เมื่อเธอโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา เส้นผมสีดำขลับของเธอก็เปล่งประกายล้อไปกับหยดน้ำ แสงแดดในช่วงบ่ายช่วยเพิ่มไออุ่นให้กับแผ่นหลังของเธอ ภาพของหญิงสาวที่กำลังเล่นน้ำอยู่ในแหล่งน้ำอันใสสะอาดนั้น อาจเป็นภาพที่งดงามที่สุดเท่าที่เอเมอรี่เคยเห็นมาตลอดชีวิต เคลียกำลังสนุกกับช่วงเวลาของเธอ ในขณะนั้นเธอเล่นน้ำราวกับว่าบนโลกใบนี้ไม่มีเรื่องอะไรต้องกังวลอีกต่อไป ในขณะที่เอเมอรี่ได้แต่ยืนตะลึงงันกับภาพตรงหน้า สายลมเย็นสบาย ผืนน้ำสีฟ้าใสที่สะท้อนแสงอาทิตย์สีทอง และความสงบที่ได้รับจากเหล่าแมกไม้ที่เอนไหวไปตามลม ทั้งหมดนี้รวมกันเป็นภาพที่สวยงามและเงียบสงบ นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ช่วงเวลาที่เอเมอรี่สามารถดื่มด่ำกับบรรยากาศรอบตัว และรู้สึกผ่อนคลายโดยไม่ต้องแบกรับความกังวลเกี่ยวกับวันพรุ่งนี้ เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เคลียว่ายน้ำไปมาสองสามรอบก่อนจะว่ายเข้ามาใกล้เขา "น้ำที่นี่วิเศษมาก ดินแดนของคุณสวยงามจริงๆ เอเมอรี่" จากก้นบึ้งของหัวใจ เอเมอรี่อยากจะกล่าวชมเธอ อยากจะบอกเธอว่าแม้แต่ทัศนียภาพที่งดงามที่สุดในดินแดนแห่งนี้ ก็ยังเทียบไม่ได้เลยกับความงามของเธอ ทว่าเขากลับรู้สึกเหมือนลิ้นถูกถ่วงด้วยน้ำหนักและลำคอแห้งผาก ไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมาจากปากของเขา แทนที่จะให้คำตอบ เอเมอรี่กลับเอาแต่จ้องมองหญิงสาวผู้งดงามคนนั้น เมื่อรู้ตัวว่าสายตาของเอเมอรี่จับจ้องมาที่ตน เคลียก็โผล่พ้นจากผิวน้ำแล้วเดินเข้ามาหาเขา เธอไม่หยุดจนกระทั่งทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากเสียจนลมหายใจของคนทั้งสองรินรดกันและกัน ก่อนที่เอเมอรี่จะทันได้เอ่ยถาม เธอโน้มตัวเข้าใกล้ใบหูของเขาแล้วกระซิบด้วยลมหายใจอุ่นที่ทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้ "จริงเหรอ เอเมอรี่? คุณไม่ควรว่ายน้ำทั้งที่ใส่เสื้อผ้าแบบนี้หรอกนะ..." ด้วยสัญชาตญาณ เอเมอรี่พยายามขยับถอยห่าง แต่ความรวดเร็วของเคลียทำให้เขาหยุดชะงัก "ให้ฉันช่วยคุณนะ" ไม่มีโอกาสให้เอเมอรี่ได้ปฏิเสธ เพราะเธอรีบเคลื่อนตัวไปอยู่ด้านหลังเขาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เธอค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของเขาออกทีละชิ้น เอเมอรี่รู้สึกได้ถึงปลายนิ้วอันคล่องแคล่วที่ขยับผ่านไหล่ของเขา เสื้อผ้าของเขาถูกกองไว้บนโขดหินข้างๆ ทีละชิ้น เผยให้เห็นร่างกายอันกำยำท่ามกลางอากาศโล่ง เคลียจ้องมองพร้อมกับลากปลายนิ้วไปตามแผ่นอกของเขาอย่างหยอกเย้า สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เรียบเนียนและแข็งแกร่งดั่งหินผา จากนั้น เคลียก็กระซิบแผ่วเบา "ฉันต้องการคุณ...? ฉันตัดสินใจแล้วว่าคุณจะเป็นครั้งแรกของฉัน เอเมอรี่..." คำพูดของเธอทำให้เขาหันกลับมามองด้วยความประหลาดใจอย่างแน่นอน ทว่าลิ้นของเขายังคงหนักอึ้ง เขาไม่มีคำพูดใดจะกล่าวกับเธอได้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจน ในนาทีนี้ หัวใจของเอเมอรี่เต้นเร็วเสียจนราวกับจะหลุดออกมาจากอกได้ทุกเมื่อ เพื่อพิสูจน์ว่าเธอจริงจังแค่ไหน เคลียเบียดร่างกายเข้าหาเขา ผิวเนื้อและหน้าอกของเธอสัมผัสกับอกเปลือยเปล่าของเขาอย่างเต็มที่ เอเมอรี่รู้สึกได้ถึงผิวพรรณที่เนียนนุ่มแนบชิดกับตัวเขา แน่นอนว่านั่นเพียงพอที่จะจุดไฟแห่งปรารถนาภายในตัวเขาขึ้นมา ในขณะที่ความคิดทั้งหมดพุ่งตรงไปที่เธอ ประกายไฟก็จุดติดขึ้นในทันที เพลิงแห่งความปรารถนาที่เขามีต่อเธอแสดงออกมาอย่างชัดเจนผ่านส่วนนูนที่เกิดขึ้นภายใต้กางเกงของเขา เธอหลับตาลง ในขณะที่เอเมอรี่โอบกอดเธอไว้อย่างแนบแน่น ริมฝีปากของทั้งคู่ประทับเข้าหากัน มันราวกับว่าความผูกพันอันลึกซึ้งได้ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ริมฝีปากของเธอนุ่มนวล และกลิ่นกายของเธอชวนให้นึกถึงเครื่องเทศ ในวินาทีนั้น ความสัมพันธ์อันบริสุทธิ์และแท้จริงได้ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา มันคือจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์ใหม่ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น จูบของเอเมอรี่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ความปรารถนาที่สะสมมานานหลายเดือนปรากฏชัดผ่านจังหวะการรุกเร้าของลิ้น น่าแปลกที่เคลียสามารถรับมือกับเขาได้ เธอจูบตอบและลิ้มลองรสสัมผัสจากเขาเช่นกัน เขาโน้มตัวลง จูบและตีตราไปตามลำคอของเธอ ก่อนจะดูดเม้มที่จุดอ่อนไหว ความพยายามของเขาได้รับรางวัลเป็นเสียงครางแผ่วด้วยความพึงพอใจจากเคลีย เสียงครางนั้นเปรียบเสมือนดนตรีสำหรับเขา แต่แทนที่จะปล่อยให้ตัวเองถูกครอบงำด้วยอารมณ์ เอเมอรี่กลับได้สติและเริ่มชะลอการกระทำของตนลง ดวงตาทั้งคู่จ้องมองกันอย่างใกล้ชิด เคลียดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด "ไม่... ไม่นะ... ทำไม... ทำไมกัน...?" เคลียถาม ความปรารถนาให้เอเมอรี่ดำเนินต่อปรากฏชัดในแววตาที่อ้อนวอนของเธอ เอเมอรี่สูดหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจโอบกอดหญิงสาวแน่นแล้วกล่าวว่า... "ผมขอโทษนะเคลีย... ผมขอโทษ... ผมทำไม่ได้... ไม่ใช่ตอนนี้... ไม่ใช่แบบนี้" "เพราะเจ้าหญิงเกวนคนนั้นเหรอ? คุณยังคิดถึงเธออยู่หรือเปล่า...?" เอเมอรี่รีบปฏิเสธความคิดนั้นทันที "ไม่ ไม่ใช่... ผมไม่รู้..." "งั้นก็เพราะมอร์กาน่าใช่ไหม...?" "ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น... ผมแค่คิดว่าเรื่องนี้ ในตอนนี้... มันรู้สึกไม่ถูกต้อง..." เอเมอรี่เห็นได้ชัดว่าเคลียพยายามอย่างหนักที่จะไม่รุกเร้าเขาในเรื่องนี้ ทว่าถึงแม้เขาจะปรารถนาที่จะมีความสัมพันธ์กับเธอมากเพียงใด หัวใจของเขากลับสับสนวุ่นวายกับเรื่องต่างๆ มากเกินไปในตอนนี้ ชะตากรรมของดาวบ้านเกิดและผู้คนที่เขารักต่างพึ่งพาเขา มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะคิดถึงการเริ่มต้นความสัมพันธ์แบบคู่รักได้ เคลีย ผู้ซึ่งมักจะใจเย็นอยู่เสมอ พยายามอย่างหนักที่จะควบคุมสีหน้าขณะที่เธอถาม "บอกฉันมาว่าคุณรู้สึกยังไงกับฉัน?" เธอกล่าว น้ำเสียงของเธอจริงจัง ในแง่หนึ่ง เอเมอรี่สามารถมองลึกลงไปในใจของตนเองได้ลึกพอที่จะยืนยันได้อย่างมั่นใจว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา เขาชอบเธอ และเขาคงโชคดีมากหากได้ใช้เวลาที่เหลือของชีวิตร่วมกับเธอ แต่เอเมอรี่รู้ดีว่าหัวใจของเขายังคงแตกสลายและสับสน หญิงสาวตรงหน้าคู่ควรกับตัวตนทั้งหมดของเขา คู่ควรกับทุกสิ่งที่หัวใจของเขาสามารถมอบให้ได้ หญิงสาวที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ไม่ควรได้รับตัวเขาในสภาวะปัจจุบันนี้ ก่อนที่เอเมอรี่จะทันได้กล่าวเหตุผล สายตาและคำถามของเคลียทำให้เขานึกถึงมอร์กาน่าเมื่อปีก่อน ก่อนที่เธอจะหนีออกจากป่าต้องห้าม เอเมอรี่โทษตัวเองมาตลอดที่ไม่อาจหยุดเธอไว้ได้ จนนำไปสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนั้น คงจะดีที่สุดสำหรับทั้งคู่หากจะซื่อสัตย์ต่อกันและกันให้มากที่สุด ดังนั้น คำพูดที่เอเมอรี่เลือกใช้เพื่อตอบคำถามของเธอก็คือ "เคลีย... ในตอนนี้หัวใจของผมสับสนเกินไป ผมไม่สามารถเป็นอะไรได้มากกว่าเพื่อนที่ดีสำหรับคุณ..." คำพูดเหล่านั้นสั่นคลอนจิตใจของเธออย่างถึงแก่น เอเมอรี่กล่าวต่อ "สำหรับตอนนี้ เราควรโฟกัสที่การฝึกฝนของเรา และไม่ปล่อยให้อะไรมาทำให้เราเสียสมาธิ... วิธีนี้... จะเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่" นั่นอาจเป็นการตัดสินใจที่ยากที่สุดที่เขาเคยทำในชีวิตจนถึงตอนนี้ แต่มันจำเป็นต้องทำ หญิงสาวผู้มั่นใจที่ยืนอยู่ข้างเขาพยายามอย่างหนักที่จะไม่แสดงท่าทางเจ็บปวด แต่เอเมอรี่สามารถเห็นหยาดน้ำตาที่ก่อตัวขึ้นตรงมุมตาของเธอได้ชัดเจน มันกระจ่างแจ้งแล้วว่าเธอสะเทือนใจกับคำพูดเหล่านั้นเพียงใด เธอหันหลังเดินออกจากทะเลสาบ แล้วจู่ๆ เสื้อผ้าของเธอก็ลอยมาปกคลุมร่างกาย เธอหันกลับมามองเอเมอรี่ด้วยสายตาจริงจังอีกครั้ง "ฉันได้ยินมาว่าเจ้าหญิงของคุณตัดสินใจเลือกอาณาจักรของเธอมากกว่าคุณ..." เธอกล่าวต่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก "อาณาจักรของฉันใหญ่กว่าของเธอเป็นสิบเท่า แต่ฉันเลือกที่จะทิ้งมันไป... เพื่อคุณ..." เอเมอรี่เห็นหยดน้ำตาร่วงหล่นลงบนแก้มของเธอ ทิ้งรอยคราบน้ำตาเอาไว้ ราชินีผู้เคยหยิ่งผยอง ผู้หญิงที่ไม่เคยย่อท้อต่อความท้าทายใดๆ จำต้องเบือนหน้าหนีเมื่อยอมรับความพ่ายแพ้ของตน "คุณอาจจะพูดถูก เอเมอรี่... นี่ไม่ใช่เวลา... และใช่ ฉันเข้าใจ... ตอนนี้ฉันควรมีเหตุผลและจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนของฉัน..." ก่อนจะกล่าวประโยคถัดมา เธอจ้องมองเขา แววตาของเธอมุ่งมั่นเท่าที่จะทำได้แม้จะพยายามกลั้นมวลน้ำตาที่พร้อมจะหลั่งไหลออกมาทุกวินาที "แต่... ฉันบอกคุณไว้ตรงนี้เลยนะ เอเมอรี่... ฉันคือคู่ชีวิตที่ดีที่สุดที่คุณจะไม่มีวันได้พบเจอ และวันหนึ่งคุณจะเสียใจกับการตัดสินใจของคุณในวันนี้" หลังจากเธอพูดจบ ทันใดนั้นเสียงฟ้าร้องก็ดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้าสีคราม นกตัวหนึ่งที่มีขนนกปกคลุมไปด้วยสายฟ้าพุ่งลงมาจากฟ้า มันดูคล้ายกับนกอินทรียักษ์ จงอยปากโค้งงอและดวงตาคมกริบนั้นชวนให้นึกถึงนักล่า เคลียกระโดดขึ้นไปบนหลังของมัน จ้องมองเขาสลับกับความโกรธและความเจ็บปวด ก่อนที่เธอจะกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่รบกวนคุณแล้ว ฉันหวังว่าคุณจะฝึกฝนได้ดีและหวังว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจะตื่นขึ้นในเร็ววัน... ลาก่อน เอเมอรี่" เคลียไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดอะไรเลยก่อนจากไป เขามองดูเธอโบยบินกลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ บนเส้นขอบฟ้าด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาได้ทำความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง แต่เอเมอรี่ก็เสริมสร้างความมุ่งมั่นให้ตนเอง เขารู้ดีว่านี่เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว