บทที่ 665 - บทสรุป เกมแรกของ Magus Game จบลงอย่างเป็นทางการแล้ว หลังจากนั้นแท่นยืนก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว แท่นของกลุ่ม 7 ก็ลดระดับลงสู่พื้นดิน สมทบกับเหล่าผู้เข้าแข่งขันระดับท็อป 10 จากกลุ่มที่เหลืออีกสิบกลุ่ม รวมถึงผู้เข้าแข่งขันอีกหกพันคนที่ถูกคัดออกไปก่อนหน้านี้ “เอเมอรี่!!” เอเมอรี่หันไปตามเสียงเรียก เขาเห็นเพื่อนทั้งสี่คนกำลังวิ่งตรงมาทางเขา บนใบหน้าของพวกเขามีทั้งความตื่นเต้นและความดีใจ ขณะที่พวกเขารีบเข้ามาประเคนคำยินดีให้เขายกใหญ่ เอเมอรี่ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ไม่หรอก... ถ้าไม่ได้พวกนายทุกคน ฉันคงไม่มีทางทำสำเร็จได้แน่ๆ นี่เป็นความสำเร็จของทั้งทีม” แชมป์นักสู้เป็นคนแรกที่คว้าไหล่เขาไว้ ก่อนจะเขย่าตัวเขาไปมาพร้อมกับพูดว่า “ฮ่าฮ่าฮ่า นายจะถ่อมตัวไปไหน? นายคือแชมป์ตัวจริงต่างหาก!!” แธร็กซ์หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่ยังคงเขย่าตัวเอเมอรี่จนตาเขาสั่นไปหมด ในทางกลับกัน ชูโม่เพียงแค่ยืนมองหน้าเขาโดยไม่พูดอะไรเลย ทว่าเอเมอรี่สังเกตเห็นแววตาของอีกฝ่ายที่มีหยาดน้ำรื้นขึ้นมา เหมือนกำลังพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา ในขณะเดียวกัน จูเลียนดูเงียบกว่าปกติเล็กน้อย คลีอาสังเกตเห็นเช่นนั้นจึงรีบคว้าแขนเขาแล้วลากมาหาคนอื่นๆ ทั้งกลุ่มจึงยืนเบียดเสียดไหล่ชนกัน “พวกนายสุดยอดมาก!! นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ!!” ด้วยโบนัสคะแนนทีม 25,000 แต้ม ทุกคนจึงได้รับคะแนนสะสมคนละประมาณ 100,000 แต้ม ในขณะที่ชูโม่ซึ่งมีบทบาทสำคัญพอๆ กับเอเมอรี่ได้รับไปประมาณ 250,000 แต้ม ดังนั้น พวกเขาพอจะเดาได้ว่าเอเมอรี่ ผู้ซึ่งเป็นเหมือนแชมป์ของเกมแรกนี้จะได้รับคะแนนสะสมไปมากเท่าไหร่ ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครอยากรู้ตัวเลขที่แน่ชัด เพราะไม่อยากให้หัวใจตัวเองต้องเจ็บปวดโดยไร้เหตุผล “ถ้านายจะอวดล่ะก็ นายควรจะซื้ออาร์ติแฟกต์ระดับสูงให้พวกเราคนละชิ้นนะ!” คลีอาพูดหยอกล้อเมื่อเห็นว่าเอเมอรี่ทำท่าจะบอกตัวเลขของเขาออกมา “พวกเรา ไปฉลองกันเถอะ!!” นักรบชาวเธรซแทรกขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น และคลีอาก็รีบตอบกลับทันที “คืนนี้! ที่พักของฉัน! เหมือนปีที่แล้ว ฉันจะเตรียมทุกอย่างเอง!” “เราไม่ควรฉลองที่เทอร์ร่าพาเลซเหรอ?” เอเมอรี่เสนอความเห็น เขากำลังคิดถึงการเชิญทุกคนที่มีส่วนช่วยพวกเขาอย่างมหาศาลใน Magus Game ครั้งนี้มาร่วมงานเลี้ยงฉลอง รายชื่อต่างๆ เริ่มปรากฏขึ้นในหัวของเขา เช่น เมจซิออน, เมจซิลิก้า และคนอื่นๆ น่าเสียดายที่คลีอาคัดค้านความคิดนี้ทันควัน เธอเองก็มีแกรนด์เมจโอโรโร่ที่ต้องขอบคุณเช่นกัน แต่สำหรับช่วงเวลานี้ เธอขอให้พวกเขาฉลองเหตุการณ์สำคัญนี้กันแค่ในกลุ่มเท่านั้น เธอยังถลึงตาใส่เอเมอรี่แล้วพูดว่า “จำไว้นะ แค่พวกเรา ไม่มีเพื่อนใหม่ระดับอภิสิทธิ์ชนของนายได้รับเชิญทั้งนั้น!” กลุ่มของพวกเขาตกลงกันได้อย่างรวดเร็วว่าจะฉลองที่ไหนและอย่างไร ไม่นานหลังจากนั้น ผู้คนก็เริ่มตรงเข้ามาทางพวกเขา ทุกคนต่างเข้ามาแสดงความยินดี โดยเฉพาะเอเมอรี่ที่โดดเด่นที่สุดในเกม มีผู้คนนับร้อยเข้ามาหาเอเมอรี่ ซึ่งเป็นคนที่เขาไม่รู้จักเลย พวกเขาพยายามเข้ามาสนทนากับเขา ทำราวกับว่าเขาเป็นอาหารเลิศรสที่สุดในโลก ในขณะนี้เอเมอรี่รู้สึกถึงการเป็นจุดสนใจและอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่ากับมัน ในทางกลับกัน เขายังสังเกตเห็นสายตาหลายคู่ที่แฝงไปด้วยความรู้สึกอื่นกำลังจับจ้องมาที่เขา พยายามปิดบังเจตนาร้ายและแง่ลบต่างๆ นานา ต่อมา แม้แต่เหล่าเมจผู้สอนบางคนก็เดินเข้ามาแสดงความยินดี ความสนใจของเอเมอรี่ถูกดึงดูดโดยเมจคนหนึ่งเป็นพิเศษ นั่นคือ เมจยูริกซ์ เมจคนนี้ดูเป็นมิตรมากจนเกินพอดี โดยกล่าวว่าจากนี้ไปเอเมอรี่จะเป็นตัวนำโชคของเขา ซึ่งพูดตามตรงว่ามันทำให้เอเมอรี่รู้สึกกลัว เอเมอรี่ทำได้เพียงรับคำพูดกระตือรือร้นของเมจผู้นั้นด้วยรอยยิ้ม สถานการณ์ยิ่งบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ ในทุกวินาทีที่มีคนแห่กันมายังจุดที่พวกเขาอยู่ จนเอเมอรี่และเพื่อนๆ รู้ว่าพวกเขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ กลุ่มของพวกเขารีบเร่งฝีเท้าขณะมุ่งหน้าออกจากห้องประชุมใหญ่ สายตาของเอเมอรี่ยังคงกวาดมองไปรอบๆ ขณะที่กลุ่มของพวกเขาพยายามหนีจากผู้คนที่ตามมา มีคนหนึ่งที่เขาอยากเจอจริงๆ แต่กลับหาไม่พบ สุดท้ายจึงหันไปหาเพื่อนๆ “พวกนายเห็นอาจารย์ของฉันบ้างไหม?” คนอื่นๆ ที่ได้ยินคำถามต่างหยุดชะงักและกวาดสายตามองไปรอบๆ “อืม ใช่ แปลกจัง เขาหายไปไหนนะ?” กลุ่มของพวกเขายังคงเดินหน้าผ่านฝูงชนที่อัดแน่นอยู่ที่ประตูวาร์ป พยายามมุ่งหน้าไปยังเกาะอีลีท 7 ซึ่งเป็นที่ตั้งของที่พักส่วนตัวของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พวกเขาผ่านประตูวาร์ปเข้ามา ชายสามคนก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา จากแรงกดดันจางๆ ที่พวกเขาสัมผัสได้ ทั้งสามคนนั้นเป็นระดับเมจอย่างแน่นอน “เอเมอรี่ แอมโบรส?” หนึ่งในนั้นถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “นายต้องไปกับเรา” เหตุการณ์นี้ทำให้คนในกลุ่มตื่นตระหนก โดยเฉพาะคลีอาที่รีบก้าวมายืนขวางหน้าเอเมอรี่ไว้แล้วเปิดปากถาม “ถ้าฉันจะถาม ท่านเมจทั้งหลาย นี่มันเรื่องอะไรกันคะ?” ชายคนที่พูดก่อนหน้านี้ปรายตามองคลีอาเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “หลีกไป ผู้เข้าแข่งขัน อย่ามาสอดแทรกธุระที่เป็นทางการ” แธร็กซ์ดูเหมือนอยากจะเผชิญหน้ากับเมจทั้งสาม แต่จูเลียนรีบดึงตัวเขาไว้ จูเลียนหันไปมองคลีอา สายตาตั้งคำถามว่าคนสามคนนี้เป็นใคร เพราะดูเหมือนเธอจะรู้ว่าพวกเขาคือใคร คลีอารีบกระซิบกับกลุ่มว่าเมจทั้งสามคนตรงหน้าซึ่งสวมเครื่องแบบสีดำอันเป็นเอกลักษณ์นั้น คือเหล่าผู้บังคับใช้กฎของพันธมิตรมนุษย์ที่มีชื่อเสียง นั่นทำให้เพื่อนอีกสามคนกังวลเกี่ยวกับเอเมอรี่ พวกเขาสงสัยว่าผู้บังคับใช้กฎเหล่านี้มีธุระอะไรกับเขา พวกเขามองไปรอบๆ เพื่อหาความช่วยเหลือ แต่กลับพบว่าไม่มีอัศวินของสถาบันคนไหนกล้าเข้าไปยุ่งกับคนทั้งสาม เห็นได้ชัดว่าพวกเขามีอำนาจสิทธิ์ขาดที่นี่ เมื่อเข้าใจสถานการณ์ เอเมอรี่รีบก้าวผ่านหน้าคลีอาแล้วพูดว่า “ผมเข้าใจแล้ว ผมจะไปกับพวกท่าน โปรดนำทางไปเถอะ” คลีอายังคงมีสีหน้ากังวล แต่เธอรู้ว่าทำอะไรไม่ได้ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดทิ้งท้าย “นายต้องพาเขากลับมานะ!!” เธอตะโกน “ขอให้กลับมาก่อนมื้อเย็น!!” เธอและคนอื่นๆ เฝ้ามองด้วยความกระวนกระวายขณะที่เอเมอรี่เดินตามเมจทั้งสามคนจากไป เอเมอรี่ถูกนำตัวผ่านประตูวาร์ปหลายแห่งอย่างรวดเร็ว น่าแปลกที่มุ่งหน้าไปยังส่วนอื่นของสถาบันที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ด้านหลังของวังแห่งสถาบัน ซึ่งเงียบสงบกว่าที่อื่นๆ มาก เขามองไปรอบๆ และสังเกตว่าไม่มีอัศวินยืนรักษาการณ์ตามโถงทางเดินยาวและสวนเลย ซึ่งเป็นเรื่องแปลกเมื่อพิจารณาว่าสถาบันแห่งนี้ได้รับการปกป้องโดยคนเหล่านั้น สิ่งต่างๆ เริ่มดูแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อเขาถูกนำตัวลงไปยังพื้นที่ชั้นใต้ดินโดยเมจทั้งสาม มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ดูคล้ายคุกมืด ซึ่งแน่นอนว่าทำให้เอเมอรี่ที่กังวลอยู่แล้วยิ่งวิตกหนักกว่าเดิม อันที่จริง เขาเตรียมที่จะใช้เวท [Blink] เพื่อหลบหนีได้ทุกเมื่อหากจำเป็น ทั้งสี่มาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท เมจคนที่พูดก่อนหน้านี้สั่งให้เขาเข้าไป แม้จะยังวิตกแต่เอเมอรี่ก็ตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วผลักประตูเข้าไป มันเป็นห้องมืดที่ไม่มีหน้าต่างอยู่เลย มีเพียงเทียนไขแสงสลัวไม่กี่เล่มที่วางอยู่รอบห้อง และเก้าอี้เพียงตัวเดียวที่ตั้งอยู่อย่างแปลกประหลาดตรงกลางห้อง ด้วยการสัมผัสทางจิตวิญญาณ เอเมอรี่รับรู้ได้ว่ามีบุคคลหกคนอยู่ภายในห้อง จากออร่าของพวกเขา เขารู้ว่าทุกคนอยู่ในระดับเมจเป็นอย่างน้อย โดยมีออร่าหนึ่งที่แข็งแกร่งกว่าคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ซึ่งนั่นคือแกรนด์เมจอย่างแน่นอน น่าเสียดายที่เอเมอรี่ไม่รู้จักใครเลยสักคน ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะรุนแรงกว่าที่เขาคิดไว้มาก “เอเมอรี่ แอมโบรส? นั่งลงสิ” เอเมอรี่เดินไปยังเก้าอี้อย่างลังเล แต่สุดท้ายก็นั่งลงตามคำสั่ง ทันทีที่เขานั่งลง เขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่ามีวงเวทถูกวาดไว้บนพื้นรอบเก้าอี้ เขาไม่สามารถมองเห็นมันได้ก่อนหน้านี้เพราะทัศนวิสัยในห้องนี้แย่มาก ก่อนที่เขาจะได้ทันคิดว่าวงเวทนี้มีไว้เพื่ออะไร มันก็เปล่งแสงออกมาทันที และมีการแจ้งเตือนปรากฏขึ้นในหัวของเขาซึ่งเป็นคำตอบในตัว [มีการวางเวทจำกัดพลังไว้] เอเมอรี่สัมผัสได้ทันทีว่าพลังจิตของเขาถูกจำกัดเอาไว้ เหมือนตอนที่เขากลับไปยังโลกมนุษย์แต่รุนแรงกว่าหลายเท่า เป็นไปได้มากว่าเขาคงไม่สามารถร่ายเวทใดๆ ได้ในสภาพนี้ สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างหนึ่งที่เดินออกมาจากความมืดและเอ่ยขึ้น “กลัวงั้นเหรอ...? ก็ควรจะกลัวนะ!”