Chapter 675 - สิ่งจูงใจ “เธออยากจะทดสอบใหม่อีกรอบไหม?” เจ้าหน้าที่ถามขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของเมจัสราโมรา สำหรับเอเมอรี่แล้ว คำถามนี้ควรจะเป็นสิ่งที่ตอบได้ง่ายมาก เพราะในตอนนี้เขารู้แล้วว่าจะต้องเจอกับอะไร ซึ่งมันย่อมทำให้เขาทำผลลัพธ์ได้ดีขึ้นกว่าเดิมอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม จู่ๆ เอเมอรี่ก็เกิดสังหรณ์ใจขึ้นมาว่า การรีบไต่เต้าขึ้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่รู้รายละเอียดหรือค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับกลุ่มผู้มีสิทธิพิเศษ (Privileged Class) นั้น คงเป็นความเขลาอย่างที่สุด เขาตรวจสอบรายชื่อของเหล่าผู้มีสิทธิพิเศษทั้ง 99 คนอีกครั้ง และในบรรดารายชื่อเหล่านั้น เขาก็ได้พบกับชื่อที่คุ้นเคย [อันดับ 8 - แซค ทาลอน] [อันดับ 15 - ซิกอร์ด] [อันดับ 32 - วิด้า ธีมาริ] [อันดับ 47 - แอนนาร่า แวร์มอนต์] [อันดับ 55 - หยุนเสี่ยว] [อันดับ 64 - อาร์มานด์ เนฟิลิม] [อันดับ 74 - ทริช] [อันดับ 82 - โอไรออน] [อันดับ 94 - โรราน ฮาร์ไลท์] [อันดับ 99 - เอเมอรี่ แอมโบรส] ขณะที่ตรวจสอบอันดับ เอเมอรี่ก็ตระหนักได้ว่าชื่อของเขายังคงอยู่ที่อันดับ 99 เท่าเดิม แม้ว่าเขาจะทำคะแนนได้อันดับที่ 68 ในการทดสอบเมื่อครู่นี้ก็ตาม เอเมอรี่เหลือบมองเมจัสราโมราด้วยความสับสน ซึ่งทางฝั่งเมจัสสาวก็ดูประหม่าเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอทำพลาดไป “อา!! ใช่ๆ... ฉันขอโทษที ฉันนี่แย่จริงๆ ที่ลืมอธิบายเรื่องสำคัญนี้ไปได้...” จากนั้นเมจัสสาวก็ได้อธิบายว่า อันดับจากการทดสอบเป็นเพียงแค่ก้าวแรกในการเข้าสู่กลุ่มผู้มีสิทธิพิเศษ ผลการทดสอบอันดับที่ 68 ของเขาไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถโค่นคนข้างบนแล้วเข้าไปแทนที่ได้ทันที ในทางกลับกัน เนื่องด้วยเขาทำอันดับได้ที่ 68 เขาจึงได้รับสิทธิ์ในการท้าดวลเหล่าผู้มีสิทธิพิเศษทุกคนตั้งแต่ระดับ 68 ถึง 99 เพื่อชิงตำแหน่งและรับผลประโยชน์ของอันดับนั้นๆ มา ตัวอย่างเช่น หากเขาสามารถเอาชนะทริช เด็กสาวผู้รั้งอันดับหนึ่งของนักเรียนปีหนึ่งได้ เขาก็จะได้รับอันดับ 74 ของเธอมาครอง ในขณะที่เธอจะตกลงไปอยู่อันดับ 75 แทน โดยรวมแล้วมันเข้าใจง่ายมาก แต่จุดประสงค์หลักของเหล่าผู้มีสิทธิพิเศษที่นี่คือการฝึกฝน ดังนั้นจึงมีกฎเกณฑ์บางอย่างสำหรับการท้าดวลเหล่านี้เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่รบกวนการฝึกซ้อมของนักเรียนคนอื่นมากเกินไป เมื่อมีการประกาศท้าดวลอย่างเป็นทางการ นักเรียนที่ถูกท้าจะมีเวลาตัดสินใจจนถึงสิ้นเดือน หากเขาหรือเธอไม่ยอมรับคำท้า ก็จะถือว่าสละตำแหน่งนั้นไปโดยอัตโนมัติ เมจัสราโมรายังอธิบายถึงเหตุผลของอันดับและสิ่งจูงใจที่ผลักดันให้นักเรียนทุกคนต้องต่อสู้เพื่อให้ได้มันมา ขึ้นอยู่กับอันดับของพวกเขา ในช่วงต้นเดือนพวกเขาจะได้รับ ‘ยาเสริมรากฐานวิญญาณ’ (Spirit Foundation Pills) อันล้ำค่าเป็นรางวัล [อันดับ 1-5 : 40 เม็ด] [อันดับ 6-10 : 35 เม็ด] [อันดับ 11-20 : 30 เม็ด] [อันดับ 21-40 : 25 เม็ด] [อันดับ 41-60 : 20 เม็ด] [อันดับ 61-80 : 15 เม็ด] [อันดับ 81-100 : 10 เม็ด] การเรียนปีที่สามมีทั้งหมด 12 เดือน ซึ่งนั่นหมายความว่านักเรียน 5 อันดับแรกจะได้รับยามากกว่า 400 เม็ด ซึ่งยาแต่ละเม็ดมีราคาขายในร้านค้าถึง 30,000 คะแนนสะสม นั่นถือเป็นสิ่งจูงใจที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับการมุ่งเป้าไปที่จุดสูงสุด ในตอนนี้ เอเมอรี่ที่ยังอยู่อันดับที่ 99 จึงมีสิทธิ์ได้รับเพียง 10 เม็ดเท่านั้น ซึ่งทั้งหมดได้ถูกส่งเข้ากำไลเงินของเขาไปเรียบร้อยแล้ว นอกจากยาอันล้ำค่าแล้ว ยังมีรางวัลอื่นที่เป็นที่หมายปองอย่างหนักในหมู่ผู้มีสิทธิพิเศษ ซึ่งรางวัลนี้จะได้รับก็ต่อเมื่อพวกเขาสามารถรักษาอันดับที่กำหนดไว้ได้จนถึงสิ้นปีเท่านั้น [อันดับ 1-5 จะได้รับ Divine Art - ระดับ A] [อันดับ 6-10 จะได้รับ Divine Art - ระดับ B] [อันดับ 11-30 จะได้รับ Divine Art - ระดับ C] ทักษะระดับ Divine เป็นทักษะที่หายากยิ่งจนถึงขนาดที่ทำให้เหล่าเมจัสยอมฆ่ากันเพื่อให้ได้มา ดังนั้นสิ่งจูงใจระดับนี้จึงเป็นแรงกระตุ้นชั้นดีให้นักเรียนทำทุกวิถีทางเพื่อไต่เต้าหรือรักษาอันดับของตนเองไว้ เอเมอรี่ตัดสินใจไล่ดูรายชื่อของคนที่อยู่ในอันดับต้นๆ และเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบชื่อตระกูลที่คุ้นเคย [อันดับ 3 - อีโช เนฟิลิม] เมื่อเห็นชื่อตระกูลนั้นที่ด้านบน เอเมอรี่ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาเลื่อนรายชื่อดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ และก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกรอบ ดูเหมือนว่าจะมีคนจากตระกูลเนฟิลิมถึง 5 คนในกลุ่มผู้มีสิทธิพิเศษ [อันดับ 22 - จินคาน เนฟิลิม] แล้วก็ยังมีอาร์มานด์และเนฟิลิมอีกสองคนที่อยู่ในอันดับ 64, 78 และ 82 ตามลำดับ จากข่าวลือ เอเมอรี่ได้ยินมาว่าอาร์มานด์เป็นเพียงแค่สมาชิกภายนอกของตระกูล ดังนั้นจึงไม่แปลกที่อันดับของเขาจะต่ำกว่าคนอื่น ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสรุปได้อย่างมั่นใจว่าอีกสองคนที่อยู่ระดับบนสุดนั้นต้องมาจากวงในของตระกูลอย่างแน่นอน ขณะที่เขาอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับรางวัล กฎระเบียบ และรายชื่อของผู้ที่เข้ามาอยู่ในกลุ่มผู้มีสิทธิพิเศษ รอยยิ้มของเอเมอรี่ก็กว้างขึ้น ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย และหัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความเร่าร้อน ความมุ่งมั่นที่จะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของกลุ่มผู้มีสิทธิพิเศษได้ฝังรากลึกลงในใจของเขาแล้ว มันเป็นความรู้สึกที่คาดไม่ถึง เอเมอรี่แทบรอไม่ไหวที่จะได้ต่อสู้กับคนที่อันดับสูงกว่าและพุ่งทะยานไปสู่จุดสูงสุด แม้แต่แซค ผู้มีสายเลือดมังกรที่สามารถเอาชนะเขาได้อย่างง่ายดาย ก็ยังอยู่ในอันดับที่ 8 เท่านั้น ซึ่งนั่นแสดงให้เห็นว่าการแข่งขันนี้มันดุเดือดและโหดร้ายเพียงใด เอเมอรี่มัวแต่จมอยู่ในความคิดเกี่ยวกับชนชั้นใหม่จนเกือบจะลืมเมจัสราโมราไปเสียสนิท เมื่อเขามองไปที่เธอ เขาก็พบว่าเธอยังคงรอคำตอบเรื่องการทดสอบใหม่อยู่ “ตกลงว่าเธอจะทดสอบใหม่อีกรอบไหม?” เอเมอรี่ส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนตอบว่า “ไม่จำเป็นครับ... ผมค่อยทำทีหลังดีกว่า” การจะลองทดสอบใหม่เพื่อคว้าอันดับให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้นั้นเป็นเรื่องที่น่าดึงดูดใจก็จริง แต่ในตอนนี้มันไม่มีความหมายอะไรเพราะไม่ได้ส่งผลต่ออันดับจริงๆ ของเขา ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นแค่การเพิ่มสิทธิ์ในการท้าดวลคนที่มีอันดับสูงกว่าเท่านั้น โดยพื้นฐานแล้ว เอเมอรี่เป็นคนหน้าใหม่จากอาณาเขตระดับต่ำที่แทบไม่มีใครหนุนหลัง เขาคิดว่าการอยู่ในอันดับต่ำๆ ไปก่อนจนกว่าจะพัฒนาจุดอ่อนของตัวเองให้ดีขึ้นน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า เขารู้สึกว่าแค่อาร์มานด์จากตระกูลเนฟิลิมก็เป็นปัญหามากพอแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องจัดการกับเหล่าคนระดับหัวกะทิพวกนี้ด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุด เขายังมีเวลาอีก 3 สัปดาห์กว่าจะถึงรอบแจกรางวัลประจำเดือนครั้งต่อไป ดังนั้นการรีบท้าดวลใครในตอนนี้จึงไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากจะเป็นการประกาศให้คนอื่นรู้ว่าเขาเป็นเป้าหมาย หากเอเมอรี่ไม่สามารถพัฒนาฝีมือให้ทันในช่วงเวลาดังกล่าว การเลื่อนการท้าดวลไปเป็นเดือนถัดไปจะปลอดภัยกว่ามาก เพราะอย่างไรเสีย ชีวิตของเขาก็มีค่ามากกว่าการเสี่ยงเอาตำแหน่งมาเพื่อแลกกับยาอีก 5 เม็ด เมื่อได้ข้อมูลทั้งหมดที่ต้องการแล้ว เอเมอรี่จึงตัดสินใจเดินออกจากห้อง เขารอไม่ไหวแล้วที่จะเริ่มการฝึกฝน เขารู้ว่าตัวเองขาดอะไร แต่เขายังไม่รู้ว่าจะพัฒนาสิ่งนั้นให้ดีขึ้นโดยเร็วที่สุดได้อย่างไร เขาจึงตัดสินใจถามเมจัสผมสีน้ำเงินที่เดินอยู่ข้างๆ เขา ในชนชั้น Elite 7 มีเมจัส 5 คนที่พร้อมจะสอนและให้คำปรึกษาแก่นักเรียนระดับหัวกะทิทั้ง 50 คนในคลาส ดังนั้นเขาจึงอยากรู้เหลือเกินว่าจะมีเมจัสคนไหนมาคอยสอนเขาในกลุ่มผู้มีสิทธิพิเศษนี้ ทว่า เมจัสราโมรากลับเลิกคิ้วขึ้น ราวกับว่าเอเมอรี่เพิ่งถามคำถามโง่ๆ อะไรบางอย่างออกมา และคำตอบที่เขาได้รับจากเธอก็ชวนให้ตกใจไม่แพ้กัน “อาจารย์งั้นเหรอ? ที่นี่ไม่มีอาจารย์คอยสอนหรอกนะ... ผู้มีสิทธิพิเศษทุกคนต่างมีแกรนด์เมจัสเป็นผู้ชี้แนะส่วนตัว ซึ่งท่านเหล่านั้นจะส่งเมจัสมาสอนให้เป็นสิบๆ คน... นี่เธอไม่มีหรอกเหรอ?” “.....” เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้น เอเมอรี่ก็ตกอยู่ในความเงียบงัน... แกรนด์เมจัสที่เป็นอาจารย์งั้นหรือ? ไม่ เขาไม่มีหรอก นี่หมายความว่าเขาต้องฝึกด้วยตัวเองงั้นสิ?