Chapter 669 - งานเลี้ยง! เมื่อเอเมอรี่ก้าวเท้าเข้ามาในที่พัก เสียงอื้ออึงก็ดังเข้ามากระทบโสตประสาทของเขาทันที เมื่อเดินลึกเข้าไป เขาก็เห็นจูเลียนและแธรกซ์กำลังโต้เถียงอะไรบางอย่างกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ในขณะที่ชูโม่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างสบายอารมณ์พร้อมกับดื่มเครื่องดื่มไปด้วย "เอเมอรี่!! นายกลับมาแล้ว!!" แธรกซ์ร้องเสียงดังทันทีที่สังเกตเห็นว่าเขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เอเมอรี่อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนให้กับเพื่อนคนนี้ เจ้าหนุ่มจากเธรซดูเหมือนจะเมาได้ที่ เพราะเขาสังเกตเห็นร่างของอีกฝ่ายโอนเอนไปมาซ้ายทีขวาทีขณะเดินเข้ามาหาเขา แธรกซ์รีบดึงเอเมอรี่เข้าไปหาตัวด้วยการคว้าไหล่เขาไว้ จากนั้นทั้งสองก็เดินตรงไปยังจูเลียน หรือจะให้พูดให้ถูกคือ เอเมอรี่ถูกแธรกซ์ลากไปต่างหาก ดูเหมือนว่าฝ่ายแรกต้องการให้เขาช่วยตัดสินการโต้เถียงเรื่องเกมที่เขามองว่ามันช่างไร้สาระเสียเหลือเกิน อย่างไรก็ตาม จูเลียนดูเหมือนจะไม่อยากเล่นสนุกไปกับนิสัยบ้าบอของแชมเปี้ยนขี้เมาคนนี้อีกต่อไป เขาเมินเฉยต่อคำพูดพึมพำของแธรกซ์แล้วหันไปมองเอเมอรี่พร้อมกับกล่าวว่า "ฉันบอกเธอไปแล้วว่ายังไงเขาก็ต้องกลับมาครบสามสิบสอง เห็นไหมล่ะ เขากลับมาแล้ว!" จูเลียนเน้นคำพูดประโยคสุดท้ายพร้อมกับเหลือบมองเคลียที่ยืนอยู่ด้านหลังเอเมอรี่ ชายจากเธรซในสภาพมึนเมาแทรกการสนทนาขึ้นมาทันควัน "ฮึ! ถ้านายมั่นใจในสิ่งที่พูดขนาดนั้น ทำไมต้องวางแผนจะไปพบอาจารย์ใหญ่พร้อมกับกองทัพของลอร์ดอิซต้าในวันพรุ่งนี้ด้วยล่ะ?!" "นั่นมันก็แค่แผนสำรอง! นายไม่รู้หรือไงว่าคนเราควรมีแผนสำรองในชีวิตไว้เสมอ?" จูเลียนพูดพร้อมกับถลึงตามองแธรกซ์ ราวกับว่าอีกฝ่ายเพิ่งหลุดปากเผยความลับของตระกูลเขาออกมา จากนั้นเขาก็แค่นเสียงหัวเราะ "ช่างเถอะ ฉันเดาว่าคนป่าเถื่อนอย่างนายคงไม่มีวันเข้าใจหรอก!!" ชูโม่ ในฐานะแชมเปี้ยนเก่าจากการแข่งขันดื่มเมื่อปีก่อน ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ดังนั้นเขาจึงเป็นคนตั้งคำถามที่ทุกคนอยากรู้ที่สุด "แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เอเมอรี่? บอกพวกเรามาซิ ทำไมพวกผู้คุมถึงพาตัวนายไปเมื่อตอนนั้น?" คำถามนั้นทำให้ทุกคนเงียบกริบในทันที แธรกซ์หยุดพฤติกรรมบ้าบอของเขาลงทันที ส่วนจูเลียนก็จ้องมองเอเมอรี่เขม็ง สำหรับเคลีย แม้เธอจะนั่งอยู่ห่างจากกลุ่มและดูเหมือนไม่สนใจ แต่เธอก็ตั้งใจฟังอย่างแน่วแน่ เพราะทุกคนเห็นว่าร่างของเธอเอนเข้ามาในทิศทางของพวกเขาเล็กน้อย ภายใต้สายตาทั้งสี่คู่ที่จับจ้องมาที่เขา เอเมอรี่เริ่มเล่าเรื่องการสอบสวนที่เขาเพิ่งเผชิญมา เขาเล่าว่าเขาถูกนำตัวเข้าไปในห้องที่เหมือนคุกและถูกรุมถามคำถามมากมายเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของเขาในประเด็นเรื่องสายเลือดหมาป่าและงู เขาเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ไม่ได้พูดถึงภารกิจ เพราะเขาได้สัญญาไว้ว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครอีกเป็นอันขาด ระหว่างที่เขาเล่าอยู่นั้น เคลียก็หันมาและแสดงความเห็นขึ้นทันที "ฉันบอกนายแล้วไงว่ายัยงูนั่นมีแต่จะนำปัญหามาให้! ทีนี้เห็นหรือยังล่ะ!" เอเมอรี่ทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ ให้กับคำพูดของเธอ โดยรวมแล้วทุกคนต่างโล่งใจที่เขาถูกปล่อยตัวและชื่อของเขาถูกล้างมลทินแล้ว เอเมอรี่กำลังจะพูดต่อ แต่จู่ๆ ก็มีการแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของเขาโดยไม่คาดคิด [เอเมอรี่ แอมโบรส ขอแสดงความยินดีด้วยที่คุณได้รับการยอมรับเข้าสู่ระดับอภิสิทธิ์] หลังจากการแจ้งเตือนนั้นยังมีข้อมูลเกี่ยวกับเวลาและสถานที่ที่ต้องไปรายงานตัวตามมา จูเลียนและคนอื่นๆ สังเกตเห็นว่าเอเมอรี่หยุดชะงักไปในขณะที่เขากำลังจะพูด "มีอะไรเหรอ?" ชูโม่ถามอย่างกังวล เอเมอรี่กลับมาสู่โลกความจริง หันไปมองเพื่อนๆ แล้วส่ายหน้า "ไม่มีอะไรแย่หรอก ฉันแค่ได้รับคำเชิญเข้าสู่ระดับอภิสิทธิ์ ดูเหมือนว่าฉันจะต้องเริ่มเรียนคลาสใหม่ในวันพรุ่งนี้" คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องเงียบไปอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่ข่าวร้าย แต่มันเป็นข่าวที่ดีมากต่างหาก อย่างไรก็ตาม นั่นหมายความว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเขาจะไม่ได้อยู่ในชั้นเรียนเดียวกันอีกต่อไป ในที่สุด แธรกซ์ก็เป็นคนทำลายบรรยากาศอันหม่นหมอง "พวกนายจะมาทำหน้าเศร้าสร้อยกันทำไมฟะ?! เลิกทำหน้าแบบนั้นแล้วมาฉลองให้กับความสำเร็จของเพื่อนเรากันดีกว่า!" ชูโม่รีบชูแก้วขึ้นอากาศตามความริเริ่มของแธรกซ์ทันที "นั่นสิ! มาชนแก้วกัน! เพื่อเอเมอรี่! อะโคไลท์ที่แข็งแกร่งที่สุดของโลก!" เคลียทำตามโดยหยิบแก้วของตัวเองขึ้นมาแล้วชูขึ้นอากาศเช่นกัน เธอมองเข้าไปในตาของเอเมอรี่แล้วพูดว่า "หวังว่านายจะได้รับในสิ่งที่นายตามหาที่นั่นนะ!" หลังจากพูดจบ เธอก็ยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ดูเหมือนจะมีนัยยะแฝงอยู่ในคำพูดของเคลีย แต่จูเลียนรีบแทรกขึ้นมาก่อนที่เอเมอรี่จะได้ถาม "นี่คือแก้วที่ฉันชนให้เพื่อน! นายต้องสัญญาว่าจะแสดงให้อะโคไลท์ระดับอภิสิทธิ์จอมหยิ่งพวกนั้นเห็นว่านายเป็นใคร!" จูเลียนกล่าวขณะยกดื่ม "เอาเลยๆ!!" แธรกซ์เสริมพร้อมแก้วในมือ "ชน!!" ทั้งห้าคนมองหน้ากันและรู้สึกถึงความเติมเต็ม เอเมอรี่รู้สึกราวกับว่าเขาสามารถทำอะไรก็ได้บนโลกใบนี้ตราบใดที่คนเหล่านี้ยังอยู่เคียงข้างเขา แน่นอนว่ามีความกลัวเล็กๆ น้อยๆ ผุดขึ้นมาในใจว่าเขาหวังเหลือเกินว่าช่วงเวลาล้ำค่านี้จะไม่มีวันสิ้นสุด ในขณะนั้นเอง กลุ่มของพวกเขาก็รู้สึกได้ว่ามีคนหลายคนกำลังเดินเข้ามาที่พัก ส่งผลให้พวกเขาละออกจากอ้อมกอดแล้วเดินไปที่หน้าต่างเพื่อดูว่าคนเหล่านี้เป็นใคร "ศัตรูเหรอ?!" จูเลียนหลุดปากถาม ความระแวดระวังกลับมาอีกครั้งแม้จะยังมึนๆ อยู่ก็ตาม ใช้เวลาไม่กี่วินาทีกว่าพวกเขาจะรู้ว่าใครกำลังมา หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูหลายครั้ง ก่อนที่คนกลุ่มใหญ่จะเดินเข้ามาในที่พักและเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ทั้งห้าคนอยู่ "ขอโทษที พวกเรามาช้า!!" "เอเมอรี่ เพื่อนยาก! ฉันได้ยินมาว่าในที่สุดนายก็ได้เข้าสู่ระดับอภิสิทธิ์แล้ว! ยินดีด้วยนะ!!!" คนที่มาคือคนที่เกี่ยวข้องกับเอเมอรี่และคนอื่นๆ ทั้งเจอร์รี่, อีกอร์, ไอวาร์, โอโคเย่ และแม้แต่ไ่อโกะจอมเงียบขรึม นี่มันทีมของเจอร์รี่ชัดๆ แต่เอเมอรี่ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นโอรีคอน คนที่แข็งแกร่งที่สุดของกลุ่มเจ็ด และอนาสจากคาเลออสก็มาด้วย "พวกเราต้องฉลองด้วยกันสิ ก็พวกเราช่วยนายชนะสเตจโบนัสมาได้นี่!" อนาสกล่าวพร้อมกับอวดโอรีคอนที่เขาบังคับให้มาด้วย "พวกเราเอาอาหารมาด้วย!!" เจอร์รี่พูดอย่างตื่นเต้น "มาฉลองกันเถอะ!!" โดยไม่รอการอนุญาต หลังจากโยนถุงใส่อาหารลงบนโต๊ะ เฟลทสีม่วงก็วิ่งไปกลางห้องนั่งเล่นและร้องเพลงออกมาอย่างเต็มที่ เคลียดูสับสนอย่างเห็นได้ชัดขณะที่เธอมองไปยังกลุ่มคนเหล่านี้ ต่อมาเธอก็พบว่าชูโม่นี่เองที่เป็นคนหลุดปากบอกคนพวกนี้เรื่องงานเลี้ยงที่พวกเขาจัดกัน "ฉันกังวลว่าเอเมอรี่จะมาไม่ได้แล้วพวกเราจะพากันนั่งเซ็ง… ก็เลย…" ใบหน้าที่เรียบเฉยและซื่อตรงของชูโม่ทำให้เคลียพูดอะไรไม่ออกและตัดสินใจที่จะสนุกไปกับงานเลี้ยงแทน บรรยากาศในห้องเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่แปลกประหลาดเมื่อโอโคเย่และแม้แต่ไอโกะผู้เฉยเมยเริ่มมาร่วมวงและเต้นไปตามเพลงที่เจอร์รี่ร้อง สายเลือดลูกผสมแพะตัวใหญ่สองคนทำให้บ้านสั่นสะเทือนด้วยการกระโดดท่าทางประหลาดๆ ของพวกเขาไปตามจังหวะเพลง เมื่อรู้ว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทีมจากโลกจึงทำได้เพียงเข้าร่วมความบ้าคลั่งของงานฉลองนี้ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสุดเหวี่ยงและงานเลี้ยงก็ลากยาวไปจนถึงรุ่งเช้า ไม่เหมือนปีก่อน การบ่มเพาะระดับ 8 และ 9 ของพวกเขาไม่ได้ทำให้เมาจนฟุบไปง่ายๆ จากเครื่องดื่มทั้งหมดที่ดื่มเข้าไป *** เมื่อแสงยามเช้ามาถึงและสาดส่องความเจิดจ้า เอเมอรี่ก็ลุกขึ้นจากที่ที่เขานอนอยู่อย่างงัวเงีย แม้ว่าเครื่องดื่มที่เขาดื่มไปเมื่อคืนจะทำให้เขามีอาการแฮงค์เล็กน้อย แต่เข