Chapter 1059: ความงามของปิงอวี้เสีย ในเวลานี้ บรรยากาศภายในห้องค่อนข้างหม่นหมอง หลี่ชีเยี่ยที่นั่งนิ่งอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยยิ้มจางๆ ออกมาแล้วกล่าวว่า “เจ้าพูดถูก ข้าอาจจะต้องตายในสนามรบสุดท้ายในยุคสมัยนี้ นั่นคงเป็นจุดจบของข้า เป็นการปิดม่านการแสดงครั้งสุดท้าย” “ข้าเชื่อมั่นในตัวฝ่าบาท” ราชันย์กล่าว “ข้าเชื่อว่าในท้ายที่สุด ท่านจะสามารถยืนหยัดอยู่เหนือสรวงสวรรค์ และกลายเป็นหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครเทียบได้ตลอดกาล” “บางทีผลลัพธ์อาจไม่สำคัญนัก” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “ข้าเพียงแค่ต้องมุ่งมั่นพยายามต่อไป และสักวันหนึ่งข้าจะได้คำตอบนั้นแน่!” สิ้นคำ ประกายตาของเขาก็เฉียบคมขึ้น จิตวิญญาณแห่งความมุ่งมั่นหวนคืนมาอีกครั้ง ราชันย์เข้าใจดีว่าหลี่ชีเยี่ยยังคงรักษาจิตวิญญาณที่ไร้เทียมทานเอาไว้เสมอ แม้ในยามที่เขาแสดงความรู้สึกหวั่นไหวออกมา แต่มันก็มักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว “หากเจ้าต้องการมีชีวิตรอดผ่านยุคสมัยนี้ไป เจ้ามีความปรารถนาใดหรือไม่?” หลี่ชีเยี่ยมองไปที่ราชันย์แล้วถาม “หากเจ้าต้องการสิ่งใด ก็บอกข้ามาได้เลย” “ฝ่าบาท ข้าไม่มีความปรารถนาใดแล้ว” ราชันย์ส่ายหน้าเบาๆ “หลังจากกลับไป ข้าจะสั่งสอนเหล่าศิษย์รุ่นหลังและใช้ชีวิตช่วงเวลาที่เหลืออย่างสงบ แม้ข้าจะไม่มีทายาทสืบสกุลโดยตรง แต่ศิษย์ทุกคนในหุบเขาก็เปรียบเสมือนลูกหลานของข้า” “ข้าดีใจที่เจ้ามองเห็นทุกอย่างได้อย่างกระจ่างแจ้งเช่นนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีใจกว้างขวางได้ก่อนวาระสุดท้ายมาถึง” หลี่ชีเยี่ยยิ้มด้วยความยินดีอย่างจริงใจแทนราชันย์ ตลอดหลายล้านปีที่ผ่านมา ราชันย์เทพไร้พ่ายนับไม่ถ้วนต่างไม่ลังเลที่จะจ่ายราคาใดก็ตามเพื่อยืดอายุขัยของตน ราชันย์โค้งคำนับหลี่ชีเยี่ยอย่างสุดซึ้งแล้วกล่าวว่า “หากในอนาคตฝ่าบาทต้องการให้ข้าช่วยเหลือสิ่งใด ข้าจะรอท่านอยู่ที่หุบเขาความลับแห่งสวรรค์” “ขอให้การพบกันครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย” หลี่ชีเยี่ยถอนหายใจเบาๆ พร้อมตบไหล่ราชันย์ “ข้าจะไปส่งเจ้าเอง” ราชันย์ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เขาเดินเคียงข้างหลี่ชีเยี่ยไปอย่างเงียบเชียบ บางทีนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เดินเคียงข้างฝ่าบาท เป็นโอกาสสุดท้ายที่เขาจะได้ช่วยเหลือท่าน เมื่อถึงประตูเมือง ราชันย์กวักมือเรียกซือคงโถวเทียน เจ้าหนุ่มนั่นรีบวิ่งเข้ามาและคุกเข่าลงทันที ราชันย์กล่าวว่า “เจ้าต้องกลับไปกับข้า” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซือคงโถวเทียนก็ทำหน้าเจ็บปวดและมองหลี่ชีเยี่ยด้วยสายตาน่าสงสาร หลี่ชีเยี่ยอดไม่ได้ที่จะดุขโมยหนุ่มคนนี้ว่า “ราชันย์มรรตัยมองเห็นค่าในตัวเจ้า จึงอยากให้เจ้าอยู่เคียงข้าง นี่คือวาสนาของเจ้า เป็นสิ่งที่คนอื่นได้แต่ฝันถึงแต่ไม่มีวันได้มา” “ขอบคุณท่านบรรพชน...” ซือคงโถวเทียนก้มกราบ เขาไม่มีทางเลือกอื่นในตอนนี้ และเขาก็รู้ดีว่านี่คือโอกาสอันล้ำค่า สำหรับผู้คนจากหุบเขาความลับแห่งสวรรค์ การได้รับการสั่งสอนจากบรรพชนมรรตัยถือเป็นเกียรติสูงสุดและเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่งในชีวิต ทว่าเขากลับเป็นคนรักอิสระ เขากลัวว่าจะต้องติดแหง็กอยู่ที่หุบเขานานเกินไป แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว หลี่ชีเยี่ยออกจากเมืองไปพร้อมกับราชันย์มรรตัย ทั้งสองเดินทางร่วมกันเป็นระยะทางไกลก่อนที่ราชันย์จะโค้งคำนับอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท โปรดหยุดแค่นี้เถิด” หลี่ชีเยี่ยหยุดเดินแล้วมองดูราชันย์ ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจพร้อมพึมพำว่า “แม้จะไปส่งเพื่อนไกลถึงพันลี้ สุดท้ายก็ต้องถึงเวลาแยกจาก ดูแลตัวเองด้วย” ราชันย์ก้มคำนับเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะทะยานจากไปพร้อมกับซือคงโถวเทียน หลี่ชีเยี่ยยืนนิ่งสายตาจับจ้องมองราชันย์ที่จากไปจนกระทั่งอีกฝ่ายลับขอบฟ้า ในเวลานี้เขาก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ตลอดหลายล้านปี การจากลาเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขา เขาได้ส่งเพื่อนฝูงจากไปมากมายและเคยคิดว่าหัวใจคงด้านชาไปแล้วหลังจากผ่านเวลามาเนิ่นนาน ทว่าหัวใจของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก แม้จะถูกห่อหุ้มด้วยความแข็งแกร่งจนด้านชา แต่มันก็ยังคงเต้นระรัวและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา “กาลเวลาช่างไร้เมตตา แต่ผู้คนนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก” ในท้ายที่สุด เขาก็รำพึงออกมาแล้วหันหลังกลับไปยังเมืองพุทธ หลี่ชีเยี่ยกลับมาที่พัก ปิงอวี้เสียก็พุ่งเข้ามาหาเขาทันทีพร้อมกับระดมทุบตีเขาอย่างไม่ยั้ง “ชีเยี่ยจอมทะลึ่ง! เจ้าบังอาจลวนลามข้าเรอะ! ดูสิว่าข้าจะจัดการเจ้ายังไง” หลี่ชีเยี่ยอดหัวเราะไม่ได้ขณะตบลงบนบั้นท้ายของนางแรงๆ แล้วบีบมัน “แม่สาวน้อย ถ้าเจ้ายังไม่เลิกอาละวาด ข้าจะจับเจ้าโยนลงเตียงแล้วสั่งสอนให้เข็ดหลาบ” ปิงอวี้เสียหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินเช่นนั้น และรู้สึกถึงไอความร้อนที่พลุ่งพล่านในกาย นางเตะเขาแรงๆ หนึ่งทีแล้วด่าว่า “ไอ้คนทะลึ่ง!” หลี่ชีเยี่ยตอบกลับอย่างสบายอารมณ์ “สาวน้อย อย่าใช้มุมมองแคบๆ ของเจ้ามาตัดสินข้าเลย ความงามของเจ้าน่ะยังไม่คู่ควรให้ข้าใส่ใจด้วยซ้ำ จะบอกให้ว่าการถูกข้าลวนลามนั่นคือเกียรติของเจ้าแล้ว” นางโกรธจนหน้าแดงก่ำจากคำยั่วยุของเขา จึงเท้าเอวตอบกลับ “งั้นเหรอ! เจ้าหลี่ ข้านี่แหละ... ไม่สิ คุณชายผู้นี้ต่างหากที่ไม่สนใจเจ้า” เมื่อเห็นสาวน้อยที่ปลอมตัวเป็นชายทำหน้ามุ่ยเช่นนั้น หลี่ชีเยี่ยก็นึกขำ “สาวน้อย เจ้าควรขอบคุณข้านะ ถ้าข้าไม่ชี้แนะจุดบกพร่องให้ เจ้าคงไม่มีวันนี้หรอก” “ฮึ่ม” นางแค่นเสียง ทว่าในใจลึกๆ ก็ยอมรับเรื่องนี้ หากปราศจากการชี้แนะของเขา นางไม่มีวันทำความเข้าใจ ‘ศิลาตัดสวรรค์’ แห่งตำหนักปีกเหมันต์ได้ถึงระดับนี้แน่ หลี่ชีเยี่ยยิ้มแล้วบอกนางว่า “นี่ ในช่วงที่ข้ายังมีเวลา เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ ข้าค่อนข้างชอบเจ้านะ” “บ้า! เอาความคิดนั้นออกไปจากหัวสมองของเจ้าเลย ข้าไม่มีวันเป็นผู้หญิงของเจ้าหรอก เลิกฝันกลางวันได้แล้ว” นางจ้องเขาอย่างโกรธเคือง “ข้ามีสาวงามรายล้อมตั้งมากมาย ข้ายังเสพสุขไม่หมดเลย” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะ “ใจเจ้าเตลิดไปถึงไหนแล้ว? ใครบอกว่าข้าต้องการให้เจ้ามาเป็นผู้หญิงของข้า? ข้าคงต้องคิดให้หนักเลยล่ะ ดูสิ เรื่องรูปร่างเจ้าก็สู้เป่าเจียวไม่ได้ เรื่องหน้าตาก็เทียบซวงเยี่ยนไม่ติด แถมใครจะอยากได้คนที่มีนิสัยเป็นเด็กดื้อรั้นเอาแต่ใจแบบเจ้ากัน?” “หลี่ชีเยี่ย...!” นางขบฟันกรอดด้วยความโกรธพลางถลึงตาใส่เขา หลี่ชีเยี่ยโบกมือเบาๆ “เอาล่ะสาวน้อย ข้าไม่เล่นด้วยแล้ว พูดตามตรงนะ ในช่วงที่ข้ายังมีเวลา เจ้าควรทำตัวดีๆ แล้วอยู่ข้างๆ ข้า ข้าสามารถสอนวิชาบ่มเพาะให้เจ้าได้ เส้นทางของเจ้านั้นยังอีกยาวไกลนักในการเรียนรู้ศิลาตัดสวรรค์” “ทำไมท่านถึงดีกับข้านัก?” นางเริ่มสงสัยขึ้นมาจึงจ้องมองเขา มันไม่ใช่ว่านางไม่รู้จักหลี่ชีเยี่ยดีพอ ต่อให้เป็นอัจฉริยะอย่างนางก็ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเสมอไป แถมเขายังเป็นคนที่ใครจะได้รับความโปรดปรานนั้นต้องจ่ายราคาที่แสนแพง หลี่ชีเยี่ยยิ้มแล้วพูดว่า “เพราะข้าชอบเจ้าไง” “ให้ตายเถอะ ใครจะไปเชื่อคำพูดไร้สาระแบบนั้น?” แน่นอนว่านางไม่คิดว่าเสน่ห์ของตนจะสูงส่งถึงขั้นนั้น หลี่ชีเยี่ยไม่มีวันขาดแคลนผู้หญิง และนางก็รู้เรื่องนี้ดีที่สุด “ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก บางทีวันนี้ข้าแค่อารมณ์ดี” หลี่ชีเยี่ยสัมผัสใบหน้านางแผ่วเบา แม้นางจะปลอมตัวเป็นชาย แต่มันก็ไม่ได้ลดทอนความงามของนางลงเลยแม้แต่น้อย “หรือบางทีข้าอาจจะชอบนิสัยตรงไปตรงมาของเจ้าจริงๆ” หลี่ชีเยี่ยยิ้มพลางรู้สึกหวั่นไหวในใจ การส่งราชันย์มรรตัยจากไปทำให้เขาหวนนึกถึงเรื่องราวมากมาย การมองปิงอวี้เสียทำให้เขานึกถึงจักรพรรดิอมตะปิงอวี้ในสมัยก่อน สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย แม้กาลเวลาจะไร้เมตตา แต่มันก็ทิ้งร่องรอยไว้ให้เขามากมาย นางมองเขาแล้วถามเบาๆ “ท่านมีเรื่องกังวลใจอยู่หรือ?” อย่าได้ดูถูกท่าทางเหมือนผู้ชายที่นางชอบทำเป็นประจำ บางครั้งนางก็เป็นคนใส่ใจและมีความอ่อนโยนที่อธิบายเป็นคำพูดได้ยาก นางเหลือบเห็นความโดดเดี่ยวที่ผ่านเข้ามาในแววตาเขาเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว “ไม่มีอะไรหรอก บางทีข้าอาจจะแก่ลงและเริ่มอ่อนไหวง่ายไปหน่อย” หลี่ชีเยี่ยยิ้มจางๆ “หยุดพูดเลย!” นางชกเข้าที่ไหล่เขาแล้วกล่าวว่า “เรียกตัวเองว่าแก่ในอายุขนาดนี้ ท่านไม่อายบ้างหรือไง?” หลี่ชีเยี่ยได้แต่มองนางแล้วหัวเราะเบาๆ โดยไม่พูดอะไรต่อ ในเวลานี้ เฉินเป่าเจียวเดินเข้ามาและแจ้งหลี่ชีเยี่ยว่า “คุณชาย เทพธิดาเหมยต้องการพบท่าน” เขาตบบั้นท้ายปิงอวี้เสียแล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ ไปได้แล้ว ถ้าเจ้าอยากตอบแทนข้า คราวหน้าก็มาช่วยแบกเกี้ยวให้ข้าแล้วกัน” เหยื่อผู้ถูกกระทำถลึงตาใส่เขาอย่างดุเดือดก่อนจะเดินจากไป หลี่ชีเยี่ยสะบัดแขนเสื้อแล้วบอกเฉินเป่าเจียวว่า “ให้เชิญนางเข้ามา” ครู่ต่อมา กลิ่นหอมจางๆ ก็ลอยมา เหมยซูเหยาปรากฏตัวขึ้นด้วยรูปลักษณ์ที่งดงามเหนือโลกหล้า เมื่อเห็นหลี่ชีเยี่ย นางก็โค้งคำนับให้เขาอย่างสุภาพด้วยกิริยาที่สงบเยือกเย็น “ข้าต้องยอมรับว่าเจ้านับวันยิ่งน่าเอ็นดูขึ้นทุกที รู้จักกาละเทศะและเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้ดี” หลี่ชีเยี่ยสังเกตเห็นเสน่ห์อันไร้ที่ติของนางแล้วหัวเราะ “นับว่าไม่เสียแรงที่มีกระดูกเซียนอยู่กับตัว” “การได้รับความเมตตาจากท่านคือเกียรติของข้า” นางตอบอย่างใจเย็นพร้อมรอยยิ้มจางๆ หลี่ชีเยี่ยถาม “ว่ามาเถอะ มีธุระอะไร?” เหมยซูเหยานำกล่องใบหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เขา “ท่านบรรพชนพบสิ่งของชิ้นหนึ่งในคลังสมบัติ ท่านฝากข้ามาบอกท่านว่า นี่คือของขวัญแสดงความปรารถนาดีจากสำนักแม่น้ำนิรันดร์ของพวกเรา” หลี่ชีเยี่ยเปิดกล่องออกและพบกับกลิ่นอายจักรพรรดิอันทรงพลังที่พวยพุ่งออกมา ข้างในนั้นมีชุดคลุมจักรพรรดิพับไว้อย่างเรียบร้อย หลี่ชีเยี่ยลูบมันเบาๆ แล้วยิ้ม เขาปิดกล่องลงก่อนจะมองไปที่เหมยซูเหยา “ดูเหมือนว่าตาแก่นั่นของเจ้าจะคิดหนักกับเรื่องนี้ไม่น้อยเลยนะ” ชุดคลุมจักรพรรดินี้เป็นของหลี่ชีเยี่ยเอง เขาเคยใส่มันตลอดเวลาในอดีต ต่อมามันหายไปข้างนอกและเขาก็ไม่ได้พยายามตามหาอีก เพราะเขามีสมบัติมากเกินไป หากต้องมัวมาตามหาทุกชิ้น มันก็ดูจะไร้ความหมายไปสักหน่อย