Chapter 2250: เพื่อรอยยิ้มของหญิงงาม “จริงอย่างที่ว่า” หลี่ชีเยี่ยตอบพลางขุดดินต่อไป “ขุดหาไม้แปรธาตุงั้นหรือ?!” คำพูดนี้ดึงดูดความสนใจของเหล่าคนหนุ่มสาวบนเรือได้เป็นอย่างดี เพราะกิ่งไม้พวกนั้นถือเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง “ถ้าเจ้าหาเจอจริงๆ ละก็ เจ้าคงรวยเละจนอาจเข้าสำนักใหญ่ๆ ได้เลยล่ะ” หนึ่งในนั้นพูดติดตลก แน่นอนว่าพวกเขาไม่เคยเห็นหลี่ชีเยี่ยมาก่อน จึงไม่รู้ว่าเขาคือหัวข้อสนทนาหลักที่พวกเขาเพิ่งคุยกันไปก่อนหน้านี้ “แค่ชิ้นเดียว ไม่เห็นจะมีค่าอะไรเลย” ชิงหนิวเหลือบมองหลี่ชีเยี่ยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน “เทพแท้จริงคนหนึ่งเคยแบกไม้แปรธาตุมาทั้งลำเพื่อขอให้ข้าช่วย ข้ายังปฏิเสธไปเลย” พูดจบเขาก็แอบเหลือบมองฉินเส้าเหยา โดยปกติแล้วชายผู้นี้เป็นคนหวงคำพูด แต่เขาต้องการทำตัวเท่ต่อหน้าเส้าเหยา เพื่อให้นางได้รับรู้ว่าเขามีสมบัติล้ำค่ามากมายและมีสถานะที่สูงส่งเพียงใด ทว่ามันกลับไม่ได้ผล แม้แต่หลุมที่เขากำลังขุดอยู่ก็ดูเหมือนจะข่มเขาเสียมิด สิ่งเดียวที่เขาชนะคือความไม่พอใจของเหล่าคนหนุ่มสาวที่นี่เนื่องจากความเย่อหยิ่งของเขา แต่อย่างไรก็ตาม ชายผู้นี้ก็มีคุณสมบัติที่น่าภูมิใจเช่นนั้นจริงๆ ความสามารถด้านโอสถของเขาถือว่าน่าทึ่งและเขาก็เคยปฏิเสธของกำนัลอันยิ่งใหญ่มาแล้วมากมาย จางเหยียนเกาหัวอย่างจนใจ ชายคนนี้สามารถทำลายบรรยากาศการสนทนาได้ทุกเมื่อ หากเขาไม่ได้รู้จักชิงหนิวมานาน ป่านนี้เขาคงเตะไอ้บ้านี่ตกเรือไปแล้วฐานที่ทำลายโอกาสดีๆ ในการจีบหมอสาวของเขา “การหาของพวกนี้ในที่แห่งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” จางเหยียนพยายามอีกครั้งเพื่อสร้างบรรยากาศให้ครึกครื้นขึ้น “กิ่งไม้พวกนั้นมักจมอยู่ลึกในกระแสน้ำ การขุดแบบที่เจ้าทำตอนนี้ไม่ได้ผลหรอก เพราะมันหนักพอๆ กับเหล็ก นี่คือทะเลสาบแปรธาตุ ไม้ใดก็ตามที่พบที่นี่ล้วนจมอยู่ที่ก้นบึง มันไม่ลอยขึ้นมาหรือติดอยู่ตามชายหาดแบบนี้หรอก ท่านหมอมู่และแม่นางฉินต่างก็เป็นปรมาจารย์ในด้านนี้ หากพวกนางชี้แนะเจ้าสักนิด เจ้าอาจจะหาเจอก็ได้ ท่านหมอมู่มักจะใช้พวกมันเป็นส่วนผสมปรุงยาและจะรู้ทันทีว่ามันอยู่ที่ไหน ไปเถอะ ลองถามนางดูสิ” ชายผู้นี้ทำตัวเป็นคนมีประโยชน์พร้อมกับสรรเสริญหญิงที่ตนหมายปองไปในตัว เขารู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก บรรยากาศที่ดีเป็นสิ่งสำคัญในการจีบสาว ไม่เช่นนั้นก็คงไม่มีใครอยากคุยกับใคร ทว่าย่าหลานยังคงยืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบเชียบ เฝ้ามองคนที่กำลังขุดดินต่อไป “เข้าใจแล้ว ดูเหมือนข้าคงต้องขอความช่วยเหลือจากนางเสียแล้ว” หลี่ชีเยี่ยยิ้มและหันไปมองหญิงสาวทั้งสองในที่สุด “ไม่ใช่ใครที่ไหนก็จะมาถามคำถามกับสองสาวงามได้หรอกนะ เจ้ามันก็แค่ท่อนไม้ผุๆ ที่แกะสลักไม่ได้ ต่อให้พวกนางช่วย เจ้าก็ไม่มีทางเข้าใจอะไรหรอก” ชิงหนิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา การสาดน้ำเย็นใส่หน้าอีกครั้งทำให้จางเหยียนต้องโอดครวญกับโชคชะตาของตัวเองอีกรอบ “ทุกอย่างสำเร็จได้ด้วยความพยายาม บางทีเจ้าอาจหาพวกมันเจอด้วยวิธีนี้ก็ได้” ในที่สุดจางเหยียนก็กล่าว สิ่งที่เขาอยากพูดจริงๆ คืออยากจะบอกชิงหนิวว่า ‘ลูกพี่ ถ้าอยากจะโอ้อวด ก็ช่วยดูจังหวะหน่อยเถอะ อย่ากระโดดเข้ามาขัดจังหวะจนสถานการณ์พังแบบนี้เลย’ “จริงแท้ ทุกสิ่งย่อมเป็นไปได้” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะเบาๆ “หึ การหาไม้แปรธาตุในที่แบบนี้มันจะเป็นปาฏิหาริย์แห่งยุคเลยล่ะ” ชิงหนิวเริ่มหงุดหงิดหลี่ชีเยี่ยมากขึ้นทุกที เหตุผลง่ายมาก เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เส้าเหยาประทับใจ แต่นางกลับไม่แม้แต่จะชายตามองเขา แล้วคนธรรมดาๆ อย่างชายผู้นี้จะดึงดูดความสนใจของนางไปได้อย่างไร? “อย่างนั้นหรือ?” หลี่ชีเยี่ยตอบแบบไม่ใส่ใจ “ใช่ มันจะเป็นปาฏิหาริย์ และข้าจะให้รางวัลเจ้าเป็นโชคลาภก้อนโต” ชิงหนิวเอ่ยเสียงเย็น “งั้นเรามาพนันกันดีไหม?” แววตาของจางเหยียนเป็นประกายเมื่อเขานึกไอเดียออก “พี่หูเป็นสมาชิกคนสำคัญของระบบอายุวัฒนะ หากเจ้าชนะการพนันนี้ เจ้าจะได้รับประโยชน์มากมายเลยนะ” เขาบอกหลี่ชีเยี่ย ชิงหนิวแค่นเสียงตอบ “ได้ พนันก็พนัน ข้ามีน้ำมันเอ็นเสืออยู่ขวดหนึ่ง ถ้าเจ้าหาไม้แปรธาตุเจอแม้แต่ชิ้นเดียว มันจะเป็นของเจ้า” “น้ำมันเอ็นเสือ นั่นเป็นโอสถล้ำค่าเลยนะ” ยาขวดนี้สร้างความฮือฮาให้กับฝูงชนไม่น้อย “ข้าได้ยินมาว่ายานี้ปรุงจากเอ็นของเสือศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นยาสารพัดนึกที่สามารถทำให้เนื้อและกระดูกงอกใหม่ได้ มหัศจรรย์ยิ่งนัก” คนหนุ่มสาวอีกคนกล่าวชม ชิงหนิวรู้สึกลำพองใจและกล่าวต่อ “นี่เป็นสูตรลับเฉพาะของข้า ไม่มีราคาใดประเมินได้ สำนักหนึ่งเคยพยายามซื้อด้วยราคาสูงลิ่วแต่ข้าก็ยังปฏิเสธไป” เขายังคงเหลือบมองฉินเส้าเหยาอีกครั้งตามความเคยชิน “โอ้ ท่านคงต้องเป็นคนสำคัญมากสินะ ถึงได้ใจกว้างกับเงินเดิมพันขนาดนี้” หลี่ชีเยี่ยกล่าว ท่าทางเซ่อซ่าของหลี่ชีเยี่ยทำให้หญิงสาวทั้งสองขบขัน แต่พวกนางก็ไม่ได้เปิดโปงการล้อเลียนอย่างตั้งใจของเขา “แน่นอน” จางเหยียนกล่าว “ถ้าเจ้าไม่เคยได้ยินชื่อท่านหมอหู ความรู้ของเจ้าก็คงตื้นเขินเกินไป พี่หู มาพนันกันต่อเถอะ ให้คนอื่นได้รู้ถึงความร่ำรวยของท่าน” จางเหยียนเห็นว่าหญิงสาวทั้งสองเริ่มสนใจการพนันนี้อีกครั้ง นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ใกล้ชิดพวกนาง เขาจึงกระตุ้นชิงหนิวต่อ อันที่จริงชิงหนิวเริ่มรู้สึกเสียดายที่พนันด้วยน้ำมันเอ็นเสือขวดนั้นไปแล้ว แต่เมื่อเห็นความสนใจของเส้าเหยา เขาก็ตัดสินใจทุ่มสุดตัว “ข้ามีรากโสมภูเขาอายุสามล้านปี ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่ามันประเมินค่าไม่ได้ ถ้าเจ้าหาไม้แปรธาตุที่นี่เจอแม้แต่ชิ้นเดียว มันก็จะตกเป็นของเจ้าด้วย” ชิงหนิวหยิบกล่องไม้หนึ่งออกมา ผู้คนต่างได้กลิ่นหอมของโสมที่อบอวลและสดชื่นแม้เขายังไม่ได้เปิดกล่องออก ฝูงชนต่างอุทานด้วยความตกใจกับความใจป้ำของชายผู้นี้ ชิงหนิวรู้สึกพอใจมาก เขามีสมบัติมากมาย ดังนั้นการใช้มันเพื่อโอ้อวดจึงคุ้มค่าสุดๆ “ข้าขอร่วมด้วยคน” จางเหยียนยิ้ม “ข้าอาจจะไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับพี่หู แต่ข้ามีถุงใส่เหรียญแท้หนึ่งถุง มากกว่าเดิมอีกหน่อย” ถุงเงินหนักๆ ของเขาน่าจะมีค่าพอสมควร แม้จะไม่ล้ำค่าเท่าสมบัติของชิงหนิวก็ตาม “ข้าด้วย นี่เขากวางอ่อนกล่องหนึ่ง” คนหนุ่มสาวอีก