Chapter 2636: Four Esteemed King ฝูงชนต่างเงียบกริบเมื่อสายตาของเขาตวัดมองมา แรงกดดันจากการกระทืบเท้าอันน่าเกรงขามเมื่อครู่ยังคงทิ้งความหวาดกลัวและความวิตกกังวลเอาไว้ในใจของทุกคน เหล่าผู้เป็นนิรันดร์ที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ไม่มีใครกล้าหาญพอที่จะยั่วยุร้อยวันเต้าจื่อ ทว่าหลี่ชีเยี่ยกลับทำเช่นนั้นได้อย่างเหนือชั้นและเผด็จการ ใครบ้างจะไม่รู้สึกหวาดเกรงเขาในตอนนี้? แววตาแห่งความหวาดกลัวนั้นเจือปนไปด้วยความชื่นชม ทุกคนเข้าใจดีว่า ‘ผู้ดุร้ายที่สุด’ นั้นหยั่งลึกเกินหยั่งถึง และอยู่สูงเกินกว่าระดับของพวกเขาไปไกลนัก ไม่มีใครสามารถต่อกรกับเขาได้ในการประมือแบบตัวต่อตัว อันที่จริง แค่จะรับมือสักกระบวนท่าสองกระบวนท่าจากเขายังดูเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ จักรพรรดิแท้จริงผู้รุ่งโรจน์ พ่อค้ากวางผู้ดูน่าประทับใจ และ ‘สี่กษัตริย์ทรงเกียรติ’ (Four Esteemed King) ผู้ครอบครองขุมทรัพย์มหาศาล ต่างรู้สึกถึงแรงกดดันอันหนักอึ้ง พวกเขาเคยกรีธาทัพผ่านดินแดนต่าง ๆ มานับไม่ถ้วนและไม่เคยหวาดเกรงปัญหาใด ทว่าหลี่ชีเยี่ยกลับดูราวกับสัตว์ประหลาดที่เงาของเขาแผ่ปกคลุมพวกเขาเอาไว้จนหนีไปไหนไม่ได้ พวกเขามีวิธีการเหนือธรรมชาติมากมายที่สามารถล้มศัตรูที่เก่งกาจกว่าได้ ทว่าความมั่นใจเหล่านั้นกลับเหือดหายไปต่อหน้าผู้ดุร้ายที่สุด ทางเลือกเดียวของพวกเขาคือการร่วมมือกัน มิเช่นนั้นเขาก็จะสังหารพวกเขาไปทีละคน พวกเขาจำเป็นต้องงัดท่าไม้ตายที่ดีที่สุดออกมาและไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พักหายใจแม้แต่วินาทีเดียว ด้วยเหตุนี้ ในระหว่างความเงียบงัน พวกเขาจึงแอบปรึกษาหารือกันผ่านช่องทางลับ โดยที่ฝูงชนไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “ถ้าพวกเจ้าไม่ยอมก้าวออกมา งั้นข้าจะเป็นคนเลือกเอง” “ดูเหมือนเจ้าจะไร้ความเกรงกลัวอย่างแท้จริง แต่พวกเราก็ไม่ใช่คนที่จะมารังแกกันได้ง่าย ๆ เช่นกัน” เสียงอันทรงพลังของจักรพรรดิโต้ตอบกลับมา เขาเดินออกมาจากค่ายพักโดยมีเงาร่างมหึมาทอดทับอยู่เบื้องหลัง ทำให้ดูสง่างามยิ่งกว่าเดิม “จักรพรรดิแท้จริงดาบบริสุทธิ์!” บางคนถึงกับตะโกนเรียกเมื่อเห็นเขา คนส่วนใหญ่เคยได้ยินเพียงกิตติศัพท์ของเขาจนกระทั่งบัดนี้ การปรากฏตัวครั้งแรกของเขาจึงดึงดูดความสนใจจากทุกคน “ไร้มลทิน” ทั้งมิตรและศัตรูต่างพากันถอนหายใจและเอ่ยขึ้น “อัจฉริยะเช่นนั้นสมควรแก่ตำแหน่งจักรพรรดิอย่างแท้จริง” เขาสวมชุดคลุมสีเขียวเรียบง่ายโดยไม่มีเครื่องประดับหรืออัญมณีใด ๆ ที่ไม่จำเป็น ที่บริเวณหน้าอกขวาของชุดมีลวดลายสลักรูปกระบี่ เขาดูสูงโปร่งและดึงดูดสายตาแม้จะไม่ได้แผ่รังสีแห่งจักรพรรดิออกมา ราวกับนกกระเรียนท่ามกลางฝูงไก่ แม้เขาจะไม่ได้เป็นจักรพรรดิก็ตาม จุดที่เขายืนอยู่กลายเป็นศูนย์กลางของโลก ทุกท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยอำนาจราวกับเป็นเจ้าแห่งจักรวาล แม้แต่ผู้ที่ไม่ชอบหน้าเขาก็ยังต้องตกตะลึงในรูปลักษณ์อันสง่างามนั้น หลี่ชีเยี่ยเหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วถามว่า “เจ้าคือพี่ชายของมู่เส้าเฉินใช่ไหม? ข้ามั่นใจว่าเจ้าคงได้ยินข้อความสุดท้ายของมันมาแล้ว” ดวงตาของจักรพรรดิเย็นเยียบลงทันทีเมื่อน้องชายถูกกล่าวถึง ดูเหมือนจะมีกระบี่นับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้นในรูม่านตาของเขา มันกลายเป็นกระแสน้ำวนที่น่าสะพรึงกลัวพร้อมที่จะฉีกกระชากโลกให้แตกสลาย แม้เขาจะไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมา แต่ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รุนแรงจากตัวเขา ไม่มีใครรู้ว่ามู่เส้าเฉินเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร โดยไม่รู้ถึงการตายของเขา จักรพรรดิกล่าวอย่างเย็นชาด้วยท่าทีที่หนักแน่น “ไม่ว่าจะเป็นความแค้นส่วนตัวหรือสถานการณ์โดยรวม วันนี้จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะรอดออกไปจากที่นี่ได้” “ไม่ ข้าจะเป็นคนเดียวที่จะได้เดินออกไปจากที่นี่ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่” หลี่ชีเยี่ยส่ายหัวเบา ๆ “เจ้ามั่นใจงั้นหรือ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากที่ไกล ๆ “พวกเรา สี่กษัตริย์ทรงเกียรติ สงสัยในความสามารถของเจ้าเหลือเกินที่จะกักขังพวกเราไว้ที่นี่” ชายชราในชุดคลุมสีทองปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ น้ำเต้าใบยักษ์ ชุดคลุมของเขาดูราวกับทำจากโลหะแม้จะดูเบาบาง มันเปล่งแสงเจิดจ้าที่สามารถทำให้ผู้ชมตาพร่ามัวได้ *** “หนึ่งในสี่กษัตริย์ทรงเกียรติ” ใครบางคนเอ่ยขึ้นเบา ๆ น้ำเต้าของพวกเขาตั้งอยู่ที่นี่มานานแล้ว แต่สี่กษัตริย์กลับไม่ออกมา สิ่งนี้ทำให้ผู้ชมอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก พวกเขาแอบมองน้ำเต้าใบนั้นหลายครั้งในระหว่างงาน “แล้วอีกสามคนล่ะ?” บางคนยืดคอพยายามชะโงกดูข้างในน้ำเต้า “นั่นแหละคือ สี่กษัตริย์ทรงเกียรติ” บรรพชนผู้หนึ่งมองคนผู้นั้นด้วยสายตาประหลาด “ไม่ควรจะมีสี่คนหรอกหรือ? ก็มันคือ สี่กษัตริย์ทรงเกียรติ นี่นา” คนผู้นี้ไม่ค่อยเข้าใจนัก บรรพชนมองตรงไปที่เขาแล้วกล่าวว่า “ใครบอกเจ้าว่ามีสี่คน? สี่กษัตริย์ทรงเกียรติ เป็นฉายาเพียงฉายาเดียวที่หมายถึงเจ้าแห่งถ้ำเร้นลับ” “อะไรนะ เป็นไปได้อย่างไร?” คนผู้นั้นตอบกลับ อันที่จริง ฝูงชนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้คาดคิดเช่นกัน “ข้าก็คิดแบบเดียวกัน ว่าต้องมีกษัตริย์สี่องค์” ผู้คนต่างหันมองหน้ากัน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ *** “พวกเจ้าจะสงสัยอย่างไรก็ตามใจ” หลี่ชีเยี่ยเหลือบมองผู้มาใหม่เพียงแวบเดียวแล้วยิ้ม “เจ้าจะได้รู้ว่าวาจาของข้านั้นล้ำค่าและเป็นจริงเพียงใดเมื่อเจ้ากลายเป็นศพอยู่บนพื้น” “เรามาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะกลายเป็นศพ มันยังเร็วเกินไปที่จะเฉลิมฉลอง” เสียงคนชราอีกคนดังแทรกขึ้นมา ชายชราอีกคนเดินออกมาจากป่า ผมและเคราของเขาขาวโพลนไปหมด เห็นได้ชัดถึงวัยที่ล่วงเลย ทว่าจิตวิญญาณของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความเยาว์วัย