Chapter 5184: การเผาไหม้ “ฉันไม่คิดว่านิกายของเราจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้นะคะ” เธอกล่าวเบาๆ ซึ่งเป็นความจริงที่ชัดเจนอยู่แล้ว อย่าว่าแต่คนนอกเลย แม้แต่บรรพชนของพวกเขาก็ยังไม่อาจหยิบฉวยดอกไม้ไปได้ง่ายๆ “ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าผมมาขออนุญาต” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “...” เธอรู้สึกกังวลขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะมันทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ถึงกระนั้น เธอกลับรู้สึกอยากจะช่วยเหลือเขา “ขอฉันไปรายงานอาจารย์ก่อนนะคะ ถ้าท่านปฏิเสธ ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะดอกไม้พวกนั้นมันประเมินค่าไม่ได้จริงๆ ค่ะ” เธอกล่าวอย่างอ่อนแรง “ไม่เป็นไร ผมไม่รีบ” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ระหว่างที่รอ นายน้อยจะพักอยู่ที่สำนักวิถีปรุงยาของเราไหมคะ?” เธอถามอย่างเขินอายพร้อมกับแอบชำเลืองมองเขา “ได้สิ” หลี่ชีเยี่ยตอบตกลง เพราะเขาเองก็มีเวลาเหลือเฟือที่จะอยู่ในเมืองนี้ เธอรู้สึกยินดีอย่างยิ่งเพราะจะได้ใช้เวลาอยู่กับเขามากขึ้น ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเขินอายจนไม่กล้าสบตาเขา ระหว่างที่เดินไปตามทาง เขาหยุดเดินแล้วทอดสายตามองไปยังรูปปั้นที่ตั้งอยู่ตรงทางขึ้นบันไดหิน รูปปั้นนั้นสลักเสลาเป็นสตรีที่มีความสมจริงอย่างน่าอัศจรรย์ ทั้งสง่างามและงดงามราวกับดอกบัวหยกในหุบเขาที่ห่างไกล แม้จะไม่ได้งดงามล่มเมือง แต่เธอกลับมีเสน่ห์ที่ตราตรึงใจผู้พบเห็นได้อย่างยาวนาน อาภรณ์ของเธอดูพริ้วไหวอย่างสง่างาม ในมือนั้นถือดอกบัวเอาไว้ ดูราวกับเทพธิดาที่กำลังย่างกรายลงมาสู่โลกมนุษย์ สายตาของเธอดุจกำลังทอดมองไปยังเส้นขอบฟ้า บางทีอาจจะกำลังหวนนึกถึงอดีต หรือรอคอยการกลับมาของนักเดินทางคนหนึ่ง หลี่ชีเยี่ยเฝ้ามองรูปปั้นนั้นอย่างเงียบเชียบ จิตใจของเขาข้ามผ่านกาลเวลาและห้วงมิติ กลับสู่อดีตอีกครั้ง ทุกอย่างแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เสียงที่อ่อนหวานและเปี่ยมด้วยความสง่างามของเธอดังก้องอยู่ในห้วงความคิดของเขา “นี่คือผู้ก่อตั้งนิกายของเราค่ะ” เธอยืนรอให้เขาดูจนพอใจก่อนจะแนะนำรูปปั้นนั้น “ช่างสมจริงและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวายิ่งนัก” หลี่ชีเยี่ยถอนหายใจและกล่าว “ในหกทวีปมีรูปปั้นของผู้ก่อตั้งเราอยู่หลายแห่ง แต่ไม่มีที่ไหนสมจริงเท่าที่นี่เลยค่ะ” ท่านหญิงกล่าว หลี่ชีเยี่ยไม่ตอบโต้ เขารู้สึกราวกับว่าเด็กสาวจากอดีตคนนั้นยืนอยู่ตรงนี้จริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เธอได้รับชื่อเสียงที่โด่งดังอย่างมหาศาลในฐานะเซียนสวรรค์หยวน น่าเสียดายที่พวกเขามิอาจพบหน้ากันได้อีก เส้าเหยาหยุดยืนเหม่อลอยด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอมีความคิดแปลกๆ ว่าหลี่ชีเยี่ยดูเหมือนจะรู้จักผู้ก่อตั้งนิกาย แววตาของเขาลุ่มลึกราวกับกำลังจมอยู่ในความทรงจำ มันเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ดึงดูดใจจนน่าหลงใหล ราวกับสามารถดึงวิญญาณของผู้คนให้เข้าใกล้... เธอตั้งสติได้และตระหนักว่าตัวเองกำลังทำตัวลนลานเพียงใด จึงไม่กล้าให้เขาเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำของเธอ “ไปกันเถอะ” หลี่ชีเยี่ยถอนหายใจและบอกกับเธอ เธอเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆ ทำให้บรรยากาศดูเหมือนว่านี่เป็นบ้านของเขาไปเสียอย่างนั้น “ศิษย์พี่หญิง มีเรื่องแล้วค่ะ!” ศิษย์คนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกเขา “เรื่องอะไรกัน? ค่อยๆ พูด” เส้าเหยาไม่ใช่เพียงเด็กสาวที่หลงในความรัก เมื่อเป็นเรื่องของนิกาย เธอกลับมาสงบนิ่งและเคร่งขรึมอีกครั้ง “สวนของเรากำลังไฟไหม้อีกแล้วค่ะ” ศิษย์คนนั้นกล่าวอย่างร้อนรน “อีกแล้วงั้นหรือ?” สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที เธออยากจะจากไปเสียตรงนั้น แต่เพราะยังไม่ได้จัดเตรียมที่พักให้หลี่ชีเยี่ย เธอจึงหันไปมองเขา “ไปดูกันเถอะ” เขายิ้มและกล่าว เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกและรู้สึกขอบคุณในความเข้าใจของเขา ทั้งสองจึงรีบไปยังจุดเกิดเหตุ ในฐานะศิษย์สายตรงของจักรพรรดิผู้พิชิตหยกและผู้สืบทอดที่มีศักยภาพ เธอมีหน้าที่รับผิดชอบงานหลายอย่างในสำนักวิถีปรุงยา เธอยังรับหน้าที่ดูแลสวนสมุนไพรล้ำค่าที่มีอายุนับแสนปี ซึ่งเก็บไว้สำหรับเหล่าบรรพชน ด้วยเหตุผลบางอย่าง สวนแห่งนี้กลับเกิดไฟไหม้บ่อยครั้งในช่วงนี้และสร้างความเสียหายอย่างหนัก เธอไม่สามารถหาสาเหตุได้และคิดว่าอาจจะเป็นการลอบวางเพลิง แต่กระนั้นก็ไม่มีหลักฐานใดๆ เมื่อทั้งสองมาถึงที่เกิดเหตุ พวกเขาเห็นเปลวเพลิงโหมกระหน่ำขึ้นสู่ท้องฟ้าและบิดเกลียวเป็นลวดลายแปลกประหลาด เหล่าศิษย์สำนักวิถีปรุงยาพยายามดับไฟแต่ก็ไม่เป็นผล “ดับไฟ!” เธอเห็นพืชสมุนไพรหลายต้นกำลังถูกเผา จึงตะโกนสั่งพร้อมกับร่ายเคล็ดมุทรา ผนึกพลังเต๋าตกลงมาและหยุดเปลวเพลิงเอาไว้ “ปราณร้อนสถิต!” บุตรแห่งเซียนปาฏิหาริย์ปรากฏตัวขึ้นและใช้ผนึกหยุดการลุกลามของไฟเช่นกัน ทั้งสองคนร่วมมือกันและสามารถดับไฟลงได้ แต่น่าเสียดายที่พืชสมุนไพรต้องสูญเสียไปถึงเจ็ดหรือแปดต้น สีหน้าของเธอหม่นหมองลง เพราะเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายใต้การดูแลของเธอ “ศิษย์น้อง เกิดอะไรขึ้น? สวนแห่งนี้มีไว้เพื่อเหล่าบรรพชน และเธอก็รู้นี่ว่าพวกเขาต้องการสมุนไพรเหล่านี้มากแค่ไหน เราจะตอบคำถามเรื่องนี้อย่างไร?” บุตรแห่งเซียนกล่าวอย่างเย็นชา เหตุการณ์นี้ส่งผลเสียต่อเธออย่างแน่นอนในฐานะผู้ท้าชิงตำแหน่งผู้สืบทอด “ฉันจะรายงานต่อเหล่าบรรพชนและรับผิดชอบเองค่ะ” เธอตอบ “เรื่องนี้เกิดขึ้นบ่อยเกินไปแล้ว” บุตรแห่งเซียนกดดันต่อ “นี่เป็นการลอบวางเพลิงอย่างแน่นอน แต่ปัญหาคือคนของคุณประมาทและไร้ความรับผิดชอบ” เหล่าศิษย์ที่ดูแลสวนเริ่มตื่นตระหนก เพราะพวกเขาอาจต้องเผชิญกับบทลงโทษที่ร้ายแรง “เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” ชายชราคนหนึ่งรีบเข้ามา เขามีน้ำเต้าสมบัติห้อยอยู่ที่เอวและสวมรองเท้าแตะสาน ดวงตาของเขาส่องประกายราวกับอำพันและแผ่กลิ่นอายที่น่าเกรงขามออกมา เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่ง “ท่านอา” ทั้งบุตรแห่งเซียนและท่านหญิงคำนับ เขาคือศิษย์น้องของจักรพรรดิผู้พิชิตหยกและเป็นบรรพชนที่มีชื่อเสียงของนิกาย ผู้มีนามว่าราชาผู้รักษาน้ำเต้า “เส้าเหยา ฉันรู้ว่าเธอเก่งเรื่องการทำสวน และยังได้รับการสั่งสอนในเคล็ดวิชาของเรามาเป็นอย่างดี ทำไมถึงปล่อยให้เกิดความผิดพลาดแบบนี้ซ้ำๆ กันได้?” เขากล่าวพร้อมขมวดคิ้ว “เป็นความผิดของฉันเองค่ะ” เธอก้มหัวรับผิดแต่เพียงผู้เดียว เธอสั่งให้ศิษย์คนอื่นๆ เฝ้าสวนอย่างระมัดระวังที่สุดแล้ว แต่เรื่องนี้ก็ยังเกิดขึ้นอีก “ในความคิดของผม กลุ่มของศิษย์น้องคงจะละเลยหน้าที่และทิ้งเวรยามโดยไม่ได้รับอนุญาตครับ” บุตรแห่งเซียนกล่าวซ้ำเติม “บรรพชนคะ พวกเราเฝ้าระวังเวรยามอย่างขยันขันแข็ง ทั้งกลางวันและกลางคืนเลยนะคะ” ศิษย์คนหนึ่งกล่าวด้วยใบหน้าซีดเผือด