Chapter 5228: ความตายมาเยือนทุกคน “ข้าไม่คิดว่าจะได้เจอท่านที่นี่ พระคุณเจ้าศักดิ์สิทธิ์” เจ้าแห่งวิถีดาบฟ้ากล่าวทักทาย “อมิตาพุทธ อาตมาทำให้ตัวเองดูโง่เขลาที่ยังปล่อยใจให้หวั่นไหวไปกับเรื่องทางโลก” พระภิกษุประสานมือเข้าด้วยกัน “เพื่อ ‘ไม้บรรทัดสวรรค์’ (Heaven Reckon) งั้นหรือ?” คิ้วของพิชิตชัยขมวดเข้าหากัน เพราะตัวเขาเองก็มาที่นี่เพื่อสิ่งนั้นเช่นกัน เขาได้ยินข่าวลือมาว่าไม้บรรทัดสวรรค์ชิ้นนี้สามารถหยั่งรู้อาณัติแห่งสวรรค์และวัดความกว้างใหญ่ของสรรพสิ่งได้ มันมีศักยภาพไร้ขีดจำกัดและเขาจะสามารถบรรลุเป้าหมายส่วนตัวได้หากครอบครองมัน เซียวชิงเทียนเองก็ต้องการไม้บรรทัดนี้เช่นกัน ไม่มีสมบัติชิ้นไหนอีกแล้วที่จะสามารถส่องทะลุไปถึงความลับของสวรรค์ได้ “อมิตาพุทธ ไม้บรรทัดสวรรค์เคยเป็นของเรา เป็นมรดกตกทอดก่อนที่จะสูญหายไปสู่โลกภายนอก อาตมาจึงมาเพื่อนำมันกลับคืนสู่ที่ที่ควรอยู่” พระภิกษุกล่าว “เป็นเรื่องจริงสินะ” ฝูงชนกระซิบกระซาบกันด้วยความสงสัยว่าบอสถังไปเอามันมาได้อย่างไร ประการแรก การขโมยมันมาจากแดนบริสุทธิ์ (Pure Land) แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น หากเขาทำสำเร็จจริง เขาก็ไม่น่าจะนำมันมาประมูลในตอนนี้ คนอื่นๆ ไม่ได้แสดงความเห็นอะไร ไม่ว่าสมบัตินี้จะมีประวัติความเป็นมาอย่างไร ในตอนนี้มันย่อมเป็นของผู้ที่เสนอราคาให้สูงสุด “เปรี้ยง!” กิ่งไม้กิ่งหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าและเติบโตกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่มีกิ่งก้านสาขาและใบงอกงาม ทว่าแทนที่จะแผ่ซ่านไอพลังแห่งชีวิตที่สดชื่น กิ่งก้านและใบเหล่านั้นกลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นอาวุธโลหะที่สะท้อนประกายวาววับชวนขนลุก นี่เป็นครั้งแรกของหลายๆ คนที่ได้เห็นต้นไม้ลักษณะเช่นนี้ ชายชราคนหนึ่งก้าวออกมาจากลำต้น รูปร่างของเขาดูราวกับหล่อหลอมขึ้นจากโลหะ เขาเดินไปนั่งลงบนบัลลังก์ของยอดเขาคราม (Azure Peak) “ท่านพี่เซนทิเนล” เจ้าแห่งวิถีดาบฟ้าคำนับเล็กน้อยแล้วกล่าวถามด้วยความเคารพ “ข้าหวังว่าบรรพชนครามจะสบายดี” “อืม” ชายชราพยักหน้ารับการทำความเคารพนั้น ฝูงชนต่างตื่นตะลึงจนไม่อยากเชื่อสายตา มีคนพึมพำว่า “เขาเป็นใครกัน ถึงคู่ควรแก่การทำความเคารพจากเจ้าแห่งวิถีดาบฟ้า?” “พฤกษาพิทักษ์ (Sentinel Treant)” ยอดฝีมือคนหนึ่งกล่าวขึ้น “นั่นเป็นเพราะเจ้าแห่งวิถีดาบฟ้าเป็นเผ่าพันธุ์วิญญาณเวหา” มีคนอธิบายเสริม “เขาบรรลุวิถีที่ยอดเขาคราม และอาจเป็นทายาทของบรรพชนครามด้วยซ้ำ ส่วนชายชราผู้นี้คือผู้พิทักษ์ของยอดเขาคราม” “อย่างนี้นี่เอง” ผู้ฟังเข้าใจในทันที บรรพชนครามคือหนึ่งในเจ้าแห่งวิถีที่เก่าแก่ที่สุด ซึ่งได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นต้นตระกูลของวิญญาณเวหา ในฐานะเจ้าแห่งวิถีระดับสูงสุด เขาเลือกที่จะพำนักอยู่ในทวีปชั้นบนแทนที่จะทะยานขึ้นสู่ทวีปอมตะ ยอดเขาครามจึงกลายเป็นบ้านของเหล่าวิญญาณเวหาทั้งปวง พวกเขาค่อนข้างรักสันโดษและไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก “ทำไมเจ้าแห่งวิถีดาบฟ้าถึงไปเข้าร่วมพันธมิตรวิถีแทนที่จะเป็นยอดเขาคราม?” ใครบางคนตั้งข้อสังเกต ด้วยพลังและสายสัมพันธ์กับยอดเขาคราม เขาน่าจะสามารถผลักดันให้ที่นั่นรุ่งเรืองขึ้นไปอีกขั้นได้ “เขาย่อมมีความทะเยอทะยานของตัวเอง” ยอดฝีมือกล่าวเบาๆ “แล้วพวกเจ้าคิดว่าพวกเขามาที่นี่เพื่อ ‘ใบไม้’ นั่นหรือไม่?” ผู้ถามตั้งคำถามอีกครั้ง ผู้คนต่างรู้ดีว่ายอดเขาครามมีใบไม้จุติเก้าแฉก (Reincarnation Nine-leaves) เหมือนกับชิ้นที่กำลังเปิดประมูลอยู่ “พวกเขาคงจะนำมันกลับไปเพาะปลูกเช่นกัน” บรรพชนคนหนึ่งกล่าว “ดีจริงที่ข้าไม่ใช่คนสุดท้าย” ทันใดนั้น ชายชราคนหนึ่งก็นั่งลงบนตำแหน่งที่จัดไว้ให้จักรพรรดิอมตะเหยาจู่ ไม่มีใครเห็นเลยว่าเขามาถึงที่นั่นได้อย่างไร สิ่งแรกที่ผู้คนสังเกตเห็นคือความชรา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น สีผิวที่ดูไร้ชีวิตชีวา ดวงตาที่ขุ่นมัว และลักษณะอื่นๆ ของชายชราที่ดูขัดสน ร่องรอยเดียวที่แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของเขาคือประกายไฟที่ลุกโชนเป็นครั้งคราวอยู่ลึกเข้าไปในดวงตา ประกายไฟเหล่านั้นดูน่าสะพรึงกลัวทีเดียว ทุกคนลุกขึ้นยืนหลังจากเห็นเขา แม้แต่เจ้าแห่งวิถีดาบหินสวรรค์ก็เช่นกัน “คารวะจักรพรรดิอมตะ” พวกเขากล่าวด้วยความเคารพต่อจักรพรรดิผู้มีชีวิตอยู่ในยุคสมัยเดียวกับเหล่าโบราณกาล นักเล่นแร่แปรธาตุที่มีชื่อเสียงท่านนี้เป็นที่ต้องการของทุกคน แม้แต่ศาลสวรรค์ยังต้องการความช่วยเหลือจากเขา ในเวลาต่อมา เขาใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ซึ่งเปิดโอกาสให้ปราชญ์สวรรค์หยวนก้าวเข้ามาสู่จุดสนใจ หากไม่ใช่เพราะเหตุนั้น นางคงไม่มีบารมีและชื่อเสียงโด่งดังได้ขนาดนี้ “ขอบใจทุกคน แต่ข้าอ่อนแอเกินกว่าจะทำความเคารพกลับ” เขาเพียงแค่ก้มศีรษะลงเล็กน้อยโดยไม่ลุกขึ้นยืน ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความเห็นใจ จุดจบของชีวิตเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แม้แต่กับผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งที่สุด มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาไม่ว่าคนผู้นั้นจะมีโชคชะตาที่ดีเพียงใดก็ตาม จักรพรรดิอมตะเหยาจู่ยิ่งใหญ่โดยธรรมชาติ เหนือกว่าเจ้าแห่งวิถีและผู้พิชิตในยุคสมัยเดียวกันหลายต่อหลายคน ที่สำคัญที่สุดคือวิชาเล่นแร่แปรธาตุของเขาไม่มีใครเทียบได้ ทำให้เขาสามารถเข้าถึงโอสถอายุวัฒนะที่ดีที่สุดได้ ทว่าความตายก็ได้มาเคาะประตูบ้านของเขาแล้ว ดังนั้น ยอดผู้ฝึกตนที่อยู่ในที่นี้จึงเห็นอนาคตของตัวเองในตัวเขา แน่นอนว่านั่นต่อเมื่อพวกเขาโชคดีพอที่จะมีชีวิตอยู่ได้นานถึงขนาดนั้น โชคชะตานี้เองที่เป็นเหตุผลให้พวกเขาทุกคนต่างเสาะหาความเป็นอมตะ น่าเสียดายที่มีเพียงเหล่าอมตะเท่านั้นที่มีชีวิตยืนยาวชั่วนิรันดร์