Chapter 5668: ข้าคือทั้งพระพุทธองค์และพระธรรม ทางเข้าหมู่บ้านเผยให้เห็นทัศนียภาพอันเงียบสงบ ผู้มาเยือนจะรู้สึกราวกับได้กลับบ้านเมื่อยืนอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีและใบไม้สีเหลืองที่ปลิวไหวไปตามสายลม ดอกไม้ป่าบานสะพรั่งอยู่ใกล้ๆ ส่งกลิ่นอายของความเป็นบ้าน หญ้าหางหมาลู่ไหวไปมาอย่างแผ่วเบา ประหนึ่งกำลังต้อนรับผู้มาเยือน ความรู้สึกถวิลหาอดีตจะจู่โจมทุกคนอย่างรุนแรง ทำให้พวกเขาอยากจะรีบวิ่งเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อพบปะเพื่อนบ้านและเหล่าผู้เฒ่า เมื่อสงบจิตสงบใจลงได้ พวกเขาก็จะเดินทอดน่องไปตามเส้นทางที่มุ่งสู่ทางเข้า โดยมีต้นไม้เขียวชอุ่มทั้งสองข้างทางคอยบดบังแสงแดด อากาศที่สดชื่นทำให้พวกเขาอยากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายต่อหลายครั้ง สัมผัสถึงกลิ่นหอมของพงไพรที่เขียวขจี สิ่งนี้ทำให้นึกย้อนไปถึงวันวานในวัยเยาว์ ยามที่คาบหญ้าหางหมาไว้ในปาก ใช้เวลาไปกับความไร้เดียงสาและความสุขสบาย พวกเขาอาจจะพักผ่อนอยู่ใต้ร่มไม้หรือกระโจนลงไปในลำธารเพื่อจับปลา ความทรงจำในวัยเด็กที่สนุกสนานหวนกลับคืนมาอีกครั้ง ภาพทั้งหมดที่กล่าวมาทำให้หลี่ชีเย่แย้มยิ้มในระหว่างที่ก้าวเท้าเข้ามา ใบไม้สีเหลืองตกลงบนไหล่ของเขาและค่อยๆ ซึมเข้าไปในร่างกายราวกับหิมะที่ละลาย กระบวนการทั้งหมดดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและผ่อนคลาย ทำให้ผู้คนเผลอถอนหายใจออกมาด้วยความสบายแทนที่จะปัดมันทิ้ง มันสร้างความรู้สึกสดชื่นอย่างน่าอัศจรรย์ดุจการได้ดื่มน้ำจากลำธารใสสะอาด หญ้าและดอกไม้เบื้องล่างสัมผัสเข้ากับข้อเท้าของเขา ก่อให้เกิดความรู้สึกซ่าๆ เสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังขึ้นราวกับสายฟ้ากำลังเคลื่อนที่จากพื้นหญ้าเข้าสู่ตัวผู้มาเยือน การเดินอยู่ที่นี่หมายถึงการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน ผืนดินและทุกสรรพสิ่งที่เติบโตบนนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย มอบวิสัยทัศน์ที่มองเห็นทุกสรรพสิ่ง ผู้คนจะค่อยๆ ลืมเลือนตัวตนในยามที่ได้หยั่งรู้ถึงอาณาบริเวณนี้ รับฟังเสียงจักจั่นที่ส่งเสียงหึ่งๆ หรือเสียงสายน้ำที่ไหลรินอยู่ใกล้ๆ พวกเขาอาจพบว่าตัวเองกำลังนอนเอนกายอยู่บนก้อนเมฆนุ่มๆ อย่างเกียจคร้าน เพื่อเฝ้ามองมหาสมุทรและผืนฟ้าคราม เพลิดเพลินกับแสงแดดในยามบ่ายและสายลมที่พัดผ่านอย่างอ่อนโยน พวกเขาได้กลายเป็นเจ้าเหนือหัวของโลกใบนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นไปได้เพียงแค่คิด ความโศกเศร้าและความยากลำบากเลือนหายไปในโลกที่สวยงามแห่งนี้ ศักยภาพกลายเป็นสิ่งที่ไร้ขีดจำกัดตราบเท่าที่ใครคนนั้นยินดีจะอยู่ต่อ นี่คือโลกที่ถูกสร้างขึ้นด้วยความคิด หลี่ชีเย่แย้มยิ้มและเล่นตามเกม สร้างอาณาจักรอมตะสูงสุดขึ้นมาพร้อมกับจักรพรรดิและราชาจำนวนนับไม่ถ้วน โลกทั้งสามพันใบต่างบรรจุวัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิดและกรรมสัมพันธ์เอาไว้ แม้แต่เหล่าอมตะในตำนานก็ยังต้องสยบยอมต่อความต้องการของหลี่ชีเย่ เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนทิศทาง สร้างมหากรานเต๋าอันยิ่งใหญ่ที่ครอบคลุมโลกแห่งจินตนาการของเขา “ครืน!” น่าเสียดายที่โครงสร้างของมิติและกาลเวลาไม่อาจต้านทานวิถีเต๋าได้ ร่างกายมนุษย์และทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะแตกสลาย ในระหว่างภัยพิบัตินี้ แสงแห่งพุทธธรรมพลันระเบิดออกมาพร้อมกับบทสวดนับไม่ถ้วน อาณาจักรแห่งพุทธปรากฏขึ้น ภายในนั้นมีพระพุทธรูปและเหล่าพระสงฆ์สูงตระหง่าน พระพุทธองค์โบราณองค์หนึ่งสูงยิ่งกว่าสวรรค์ มนต์ตราที่ท่านและสาวกสวดสาธยายกลายเป็นมหาสมุทรแห่งความจริงใจและความศรัทธา ความคิดชั่วร้ายทั้งปวงถูกชะล้างออกไป ผู้คนอดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงและเข้าร่วมกับพระพุทธองค์องค์นี้ ทว่าน่าเสียดายที่มันเริ่มได้รับความเสียหายจากความคิดของหลี่ชีเย่ “ครืน!” เหล่าพระสงฆ์ พระพุทธรูป และยักษ์ใหญ่ถูกลดทอนจนกลายเป็นความว่างเปล่าโดยมหากรานเต๋า “พุทธธรรมนั้นไร้ขีดจำกัด!” มีเพียงชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งที่ยังคงอยู่ในแดนสุขาวดีตะวันตก จีวรของเขาไม่มีสมบัติล้ำค่าหรือเครื่องประดับใดๆ สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขาดูเหนือโลกขึ้นไปอีก สถานที่รอบตัวเขาแปรเปลี่ยนเป็นสรวงสวรรค์ เขาประสานมือเข้าหากันและสวดสาธยาย ปลดปล่อยพลังและรัศมีอันเหลือเชื่อ รัศมีนับหมื่นลี้กลายเป็นอาณาจักรพุทธอีกครั้ง สรรพสัตว์ทั้งหลายต่างต้องการขอบารมีและคุกเข่าลงเบื้องหน้าเขา อย่างไรก็ตาม หลี่ชีเย่ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ และจู่โจมด้วยความคิดอีกครั้ง ลดทอนอาณาจักรพุทธและจังหวะของมันลง ชายหนุ่มถอยร่นไปด้านหลังในท่าขั่งสมาธิเช่นเดิม เขารักษาระยะห่างจากหลี่ชีเย่เอาไว้ “จงกลับใจและมองเห็นฝั่งโน้นเสียเถิด!” ในขณะที่เขาถอยร่นอย่างสง่างาม คำสอนของเขายังคงดังกังวานอย่างไพเราะ พุทธธรรมซึมลึกเข้าไปในร่างกายของหลี่ชีเย่ หวังจะโอบกอดและตื่นรู้ให้กับเขา “ข้าคือทั้งพระพุทธองค์และพระธรรม” หลี่ชีเย่แย้มยิ้มและสวดกลับไป ทำลายความผูกพันรอบตัวเขา เพียงวาจาเดียวจากหลี่ชีเย่เรียกคลื่นแห่งพุทธธรรมให้ซัดสาด แม้แต่จักรพรรดิพุทธผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสยบยอมต่อหน้าเขา พุทธธรรมของเขากลายเป็นวิถีที่ถูกต้องเพียงหนึ่งเดียว ส่วนวิถีอื่นเป็นเพียงสิ่งที่สร้างขึ้นมาทั้งสิ้น ชายหนุ่มถอยร่นต่อไป ไม่อาจรับมือกับเต๋าของหลี่ชีเย่ได้ “ครืน!” แดนสวรรค์ยังคงพังทลายลง รวมถึงยอดเขาขนาดมหึมาแห่งหนึ่งด้วย เมื่อมันถล่มลงมา รัศมีสีทองก็ไหลทะลักออกมาและส่องสว่างไปทั่วโลก ภายในนั้นมีพระพุทธองค์อีกองค์หนึ่งที่มีพระเศียรจรดฟ้าดารา ท่านครองจีวรที่ดูเหมือนจะเป็นเกราะคุ้มกันปกคลุมทั่วทั้งร่างกาย กายขนาดมหึมานั้นแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่และพลังกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของพุทธศาสนา ท่านถือไม้เท้าวัชระ ดูพร้อมที่จะปราบปรามความชั่วร้าย การฟาดเพียงครั้งเดียวสามารถทำลายล้างราชาปีศาจและบดขยี้อาณาจักรของพวกมันได้ ไม่มีสิ่งชั่วร้ายใดหลบหนีจากโทสะของท่านไปได้ “จงไปให้พ้น เจ้าปีศาจ!” ท่านแผดเสียงคำรามยาวและฟาดลงมาเบื้องหน้า ปลดปล่อยพลังทำลายล้างของสายสัมพันธ์แห่งธรรม “ตูม!” อาณาจักรอีกแห่งปรากฏขึ้นในความเป็นจริงเบื้องหลังท่าน เสริมพลังให้กับไม้เท้าที่ฟาดลงมานั้น