Chapter 5676: การรวมสามกายา “เมื่อร่างกายทั้งสามของข้าหลอมรวมกันอีกครั้ง ข้าจะหวนคืนสู่จุดสูงสุด” ตัวตนแห่งความมืดไม่ได้กำลังคุยโว แต่มันกำลังกล่าวถึงความเป็นจริง “กายาดาวแห่งความโกลาหลโดยกำเนิด, จิตวิญญาณแท้จริงแห่งตรีเอกานุภาพโดยกำเนิด นั่นคือสองสิ่ง แล้วสิ่งสุดท้ายคืออะไร? เต๋าของเจ้าที่เป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยงั้นหรือ?” หลี่ชีเย่ส่ายหน้า “เจ้าจะใช้พวกมันอย่างไร? ในมุมมองของข้า เจ้าละทิ้งตัวตนของเจ้าเอง และกระดูกบรรพกาลนี้ก็ละทิ้งเจ้าไปเช่นกัน จึงเป็นเหตุให้ต้องมีการผนึกไว้เช่นนี้” “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของข้า” ตัวตนนั้นกล่าว “ข้าเข้าใจว่าเจ้าหมายถึงอะไร และบังเอิญว่าข้ามีสิ่งเหล่านั้นอยู่ ข้ารู้ว่าเจ้าสัมผัสได้ หากเจ้าบอกว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของเจ้า เช่นนั้นก็แสดงให้ข้าดูสิ ข้ามีทั้งกะโหลกและเลือดแห่งตรีเอกานุภาพโดยกำเนิดของเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว” เมื่อกล่าวจบ หลี่ชีเย่ก็เปิดกล่องโบราณ เผยให้เห็นกะโหลกศีรษะที่สั่นไหวด้วยไอความมืด เขาได้รับมันมาจากทะเลกระดูกก่อนที่มันจะไปตกอยู่ในมือของเต๋าตรีเอกานุภาพปฐมกาล และในตอนนี้ มันกลับมาอยู่ในความครอบครองของเขาอีกครั้ง “หึ่ง” ขณะที่หลี่ชีเย่นำกะโหลกเข้าไปใกล้โครงกระดูก ไอความมืดบางส่วนก็เปลี่ยนเป็นสีทอง ทำให้เกิดการปะทะกันระหว่างพลังสองขั้ว “หึ” ตัวตนแห่งความมืดไม่ได้แปลกใจเมื่อเห็นกะโหลกนั้น “และนี่ด้วย หยดเลือดแห่งตรีเอกานุภาพโดยกำเนิด เจ้าเอาคืนไปได้เลย แล้วแสดงให้ข้าเห็นสิว่าความพึงพอใจของเจ้าทำอะไรได้บ้าง” หลี่ชีเย่ยิ้มพลางชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “หึ่ง” หยดเลือดควบแน่นบนปลายนิ้วของเขา มันมีพลังสีทองที่สอดประสานเข้ากับรัศมีของโครงกระดูก “เอาไปสิ” หลี่ชีเย่กล่าวพร้อมกับคืนหยดเลือดให้แก่โครงกระดูก แม้จะยังไม่ทันได้สัมผัสกัน เนื้อหนังและกล้ามเนื้อก็เริ่มปรากฏขึ้นบนกระดูก ความโกลาหลปฐมกาลปรากฏชัดราวกับจุดเริ่มต้นของมหาเต๋า ต้องการจะเปลี่ยนโลกนี้ให้กลับคืนสู่จุดกำเนิดเดิม “อย่าทำ!” ตัวตนแห่งความมืดตื่นตระหนกและส่งปราการที่มองไม่เห็นออกมาล้อมรอบหยดเลือดนั้นไว้ “ปัง!” หยดเลือดถูกกระแทกจนกระเด็นไปตกบนพื้น หลี่ชีเย่จ้องมองหยดเลือดนั้นแล้วยักไหล่ “ทำไมเจ้าถึงไม่อยากให้มันเกิดขึ้นล่ะ? เจ้าจะฟื้นคืนชีพอีกครั้งด้วยร่างกายและจิตวิญญาณที่สมบูรณ์แบบ บรรพชนตรีเอกานุภาพผู้ยิ่งใหญ่จะหวนกลับมาปกครองศาลสวรรค์อีกครั้ง” “หึ” ตัวตนนั้นไม่เห็นด้วย “เฮ้อ ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หากเจ้าไม่ต้องการจะมีชีวิตอยู่” หลี่ชีเย่ยักไหล่ “เจ้าปรารถนาจะใช้ข้าเพื่อทำลายข้าใช่หรือไม่?” ตัวตนนั้นเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “โธ่เอ๊ย ขอโทษที ข้าลืมไปว่าเจ้าเป็นเพียงร่างจำลองที่ตกสู่ความมืด หากข้านำเจ้ากลับมา สิ่งแรกที่เจ้าจะทำคือทำลายร่างนี้ ไม่มีทางที่ตัวตนอันศักดิ์สิทธิ์จะยอมให้เรื่องเลวร้ายเช่นนี้ดำรงอยู่ มันเป็นความอัปยศที่ทำลายเกียรติยศเดิมของร่างนี้โดยสิ้นเชิง” หลี่ชีเย่กล่าว เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “แต่เจ้าคิดเข้าข้างตัวเองเกินไป หากข้าต้องการจะทำลายเจ้า ข้าไม่จำเป็นต้องลำบากใช้วิธีนี้หรอก แค่ใช้กำลังเข้าบดขยี้ก็เพียงพอแล้ว และหลังจากนั้น แขกผู้ลึกลับแห่งศาลสวรรค์ก็จะไม่มีอยู่อีกต่อไป ถูกโลกหลงลืมไปตลอดกาล” ตัวตนนั้นใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะถาม “แล้วทำไมเจ้าถึงนำสิ่งเหล่านี้มาที่นี่?” “ข้าก็แค่คนดีคนหนึ่ง และข้าไม่มีอะไรนอกจากความเคารพต่อผู้ก่อตั้งยุคสมัย บรรพชนตรีเอกานุภาพ นั่นคือเหตุผลที่ข้าอยากช่วยให้เจ้าฟื้นคืนชีพด้วยกะโหลกและหยดเลือดนั่น ข้าไม่ใช่คนดีหรอกหรือ?” หลี่ชีเย่กล่าว “เอาล่ะ ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว” “ฮ่าฮ่า สิ่งแรกที่ข้าจะทำหลังจากฟื้นคืนชีพคือทำลายตัวเอง เจ้านี่ช่างเป็นคนดีจริงๆ” ตัวตนนั้นกล่าวอย่างประชดประชัน “โลกจะเป็นสถานที่ที่ดีขึ้นเมื่อมีบรรพชนตรีเอกานุภาพเพิ่มเข้ามา และกำจัดแขกผู้ลึกลับออกไป ช่างเป็นเรื่องที่วิเศษอะไรเช่นนี้ ข้าจะได้มีคนเอาไว้สนทนาด้วยดีๆ สักคน” หลี่ชีเย่กล่าว “อีกาความมืดเอ๋ย อีกาความมืด เจ้ายังคงวางแผนชั่วร้ายไม่เปลี่ยน” ตัวตนแห่งความมืดแสยะยิ้ม “อ้อ? เจ้ารู้จักฉายานี้ด้วยรึ? ข้ารู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ” หลี่ชีเย่แสร้งทำเป็นประหลาดใจ “ใครบ้างล่ะจะไม่รู้จักการกระทำอันไร้ศีลธรรมของเจ้าในแดนสวรรค์? ข้าเชื่อใจตาแก่อมตะนั่นมากกว่าเจ้าเสียอีก” ตัวตนนั้นแค่นเสียง “เจ็บปวดนะเนี่ย” หลี่ชีเย่ลูบคาง “เอาคนจิตใจดีอย่างข้าไปเปรียบเทียบกับพวกบัดซบนั่น เฮ้อ ในใจผู้คนไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจเหลืออยู่แล้วหรืออย่างไร?” “เจ้ากับมันก็เหมือนกันนั่นแหละ อีกาความมืด เจ้ามีชื่อเสียงในการหลอกขายคนอื่น แต่คนเหล่านั้นกลับยังขอบคุณเจ้าเสียด้วยซ้ำ ฮ่าฮ่า” ตัวตนนั้นเยาะเย้ย “นั่นมันเป็นการกล่าวหาให้ร้ายกันชัดๆ” หลี่ชีเย่โบกมือ “ข้าไม่เคยทำร้ายใคร พวกเขาแค่แสวงหาจุดจบของตัวเอง ข้าจะทำอะไรได้นอกจากเร่งเวลาให้มันมาถึงเร็วขึ้น เพื่อลดความทรมานที่ไม่จำเป็นของพวกเขา?” ตัวตนนั้นขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “ไม่เป็นไรถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า ข้อเท็จจริงคือข้านำกะโหลกและเลือดของเจ้ากลับมาแล้ว เจ้าสามารถฟื้นคืนชีพได้ทุกเมื่อที่ต้องการ และข้าก็จะเปิดประตูทิ้งไว้ที่อาญาสิทธิ์สวรรค์ชั้นสูง เจ้าจะจากไปก็ได้” หลี่ชีเย่กล่าว “ดูสิ นี่ไงล่ะ” หลี่ชีเย่ทำมุทราและเส้นสายแห่งปฐมกาลก็รวมตัวกันจนกลายเป็นประตูทางออกที่สว่างไสว “เห็นไหม ข้าทิ้งมันไว้ที่นี่” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าแสดงความจริงใจมากพอแล้ว ไม่มีใครหยุดเจ้าจากการจากไปได้” คราวนี้ตัวตนแห่งความมืดรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นประตูทางออก แน่นอนว่ามันไม่หลงเชื่อความใจกว้างอย่างมีเมตตาของหลี่ชีเย่ “อีกาความมืดในแดนสวรรค์ก็เลวร้าย ส่วนตัวที่อยู่ในเก้าโลกก็เป็นคนชำแหละ ข้านึกภาพไม่ออกเลยว่าอีกาความมืดในปัจจุบันจะเป็นคนดีได้ ฮ่าฮ่าฮ่า!” ตัวตนนั้นหัวเราะเยาะ