Chapter 168: ขอบฟ้าไร้สิ้นสุด “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ชัคถามทันทีที่เดินมาสมทบกับอเล็กซ์, ชาร์ลส์ และลาวิเนียที่โต๊ะในโรงอาหาร “อเล็กซ์กับดิมดิมดู... แปลกไปนะ” “ใช่ไหมล่ะ?” ชาร์ลส์ฉีกยิ้ม “ทั้งสองคนนั่นแทบจะเปล่งประกายออกมาเลย” “ผมกับดิมดิมเพิ่งไปทำกายภาพบำบัดที่ห้องพยาบาลมาน่ะ” อเล็กซ์อธิบาย “จริงไหมเจ้าดิมดิม?” “ดิม~” ดิมดิมที่กำลังดูดน้ำผลไม้ผ่านหลอดอย่างสบายอารมณ์ตอบกลับอย่างร่าเริง “กายภาพบำบัดเหรอ?” ชัคกะพริบตาปริบๆ “ที่นั่นมีบริการแบบนั้นด้วยเหรอ? บางทีผมควรจะแวะไปใช้บริการบ้างแล้วล่ะ” “นายควรไปนะ” อเล็กซ์ตอบ “ช่วงแรกอาจจะเจ็บหน่อย แต่ผมรับประกันเลยว่ามันจะเป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมมาก” “ผมเริ่มตั้งตารอแล้วสิ” ชัคยิ้ม เมื่อชัคมาถึงแล้ว ในที่สุดอเล็กซ์ก็ถามชาร์ลส์กับลาวิเนียในสิ่งที่ค้างคาใจเขามาตั้งแต่ตื่นขึ้นที่ห้องพยาบาล “เกิดอะไรขึ้นระหว่างแมตช์ซ้อมประลองเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “เป็นการไล่ต้อนฝ่ายเดียวเลยล่ะ” ลาวิเนียตอบ “แต่พวกเราก็ยังเอาชนะได้สี่ครั้งจากห้าสิบครั้ง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ศาสตราจารย์ดาริอุสถึงดูพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก” “ปีที่แล้วพวกปีหนึ่งชนะแค่ครั้งเดียวเองนะ” ชาร์ลส์ชี้แจง “และนั่นเป็นเพราะแคสเซียนคนเดียวเลย ในเมื่อเราทำลายสถิติปีที่แล้วได้ ศาสตราจารย์ดาริอุสเลยตัดสินใจมอบแต้มอคาเดมี่ให้ทั้งคลาสคนละ 100 แต้มเป็นรางวัล” “ว้าว เขาต้องมีความสุขมากแน่ๆ ถึงได้ยอมแจกแต้มพวกนั้นในวันเดียว” อเล็กซ์ค่อนข้างประหลาดใจที่ศาสตราจารย์ไม่ลังเลเลยที่จะมอบรางวัลเช่นนี้ให้กับนักเรียน แท้จริงแล้ว เหล่าศาสตราจารย์ไม่ได้มีแต้มอคาเดมี่ไม่จำกัดที่จะแจกจ่ายให้กับนักเรียนได้ตามใจชอบ พวกเขามีโควตาต่อเดือน และเมื่อใช้จนหมดแล้ว พวกเขาก็ไม่สามารถมอบแต้มให้นักเรียนได้อีกจนกว่าจะถึงเดือนถัดไป เรื่องนี้ทำขึ้นเพื่อป้องกันความลำเอียงและสภาวะเงินเฟ้อของแต้ม ระบบนี้อาจถูกใช้ในทางที่ผิดได้ง่ายหากแต้มอคาเดมี่ถูกแจกจ่ายอย่างอิสระโดยไม่มีข้อจำกัด ศาสตราจารย์แต่ละคนมีแต้มอคาเดมี่ในความดูแลเพียงสามหมื่นแต้มต่อเดือน และศาสตราจารย์ดาริอุสก็ใช้ไปถึงหนึ่งในสามของโควตานั้นแล้วจากการแจกแต้มนักเรียนปีหนึ่งคนละ 100 แต้ม แน่นอนว่ายังมีวิธีอื่นที่นักเรียนจะได้รับแต้มอคาเดมี่ พวกเขาสามารถซื้อขายหรือแลกเปลี่ยนแต้มกับเพื่อนนักเรียนด้วยกันเองได้ นอกจากนี้ พวกเขายังสามารถทำภารกิจจากหอภารกิจของอคาเดมี่ ซึ่งดำเนินการคล้ายกับกิลด์นักผจญภัย ตราบใดที่ภารกิจเสร็จสมบูรณ์ แต้มอคาเดมี่ก็จะถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของนักเรียนที่เก็บแต้มความดีในอคาเดมี่โดยอัตโนมัติ “เผื่อพวกนายลืมกันนะ การรับสมัครชมรมจะเริ่มในอีกสองวันข้างหน้า” ชัคเตือน “ถึงในอคาเดมี่จะมีชมรมมากมาย แต่ชมรมที่สำคัญจริงๆ มีแค่สิบสองชมรมตราประทับเท่านั้น เราจะเข้าออบซิเดียน แฟง (Obsidian Fang) ใช่ไหม?” “ใช่” อเล็กซ์พยักหน้า “เราต้องตั้งเป้าผ่านการทดสอบของพวกเขาให้ได้ แบบนั้นไลอ้อนฮาร์ท คลับ (Lionheart Club) จะได้ไม่มารังแกพวกนายได้อีก” ชัคกระแอมเบาๆ เพราะนั่นคือเหตุผลหลักที่เขาอยากจะเข้าร่วมหนึ่งในชมรมตราประทับจริงๆ เมื่อเขาเป็นสมาชิกของออบซิเดียน แฟง พี่ชายของเขาจะไม่สามารถมารังแกเขาได้ตามอำเภอใจ เพราะมันจะทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างสองชมรม ถึงแม้แคสเปี้ยนจะมาจากตระกูลดยุค แต่เขาก็ไม่กล้าตอแยกับใครก็ตามที่เป็นสมาชิกของหนึ่งในสิบสองชมรมตราประทับ สมาชิกของชมรมเหล่านี้มีตระกูลผู้ทรงอิทธิพลคอยหนุนหลัง ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการเมืองของอาณาจักรเอวาลอน รวมถึงอาณาจักรโดยรอบ อเล็กซ์เคยชวนเนสเซียกับเรนาร์ดให้มาเข้าออบซิเดียน แฟง แต่มีเพียงเนสเซียที่แสดงความสนใจ เรนาร์ดเพียงแค่บอกให้เขา “ไปยุ่งเรื่องของตัวเองซะ!” แล้วเดินจากไปอย่างหมาป่าสันโดษตามสไตล์ของเขา ในช่วงเดือนแรกๆ ของปีการศึกษานี่เองที่เรนาร์ดจะเติบโตอย่างก้าวกระโดด จนกลายเป็นเบอร์เซิร์กเกอร์ จัดเกอร์นอท (Berserker Juggernaut) แรงค์ 4 ก่อนที่ปีแรกในอคาเดมี่จะสิ้นสุดลง ‘ผมต้องรีบกระชับความสัมพันธ์กับเขาก่อนถึงตอนนั้นดีกว่า’ อเล็กซ์ตระหนักได้ เขาไม่อยากเป็นศัตรูกับเรนาร์ดเพราะเขาเป็นหนึ่งในวีรบุรุษแห่ง ELO ด้วยเหตุนี้ เขาจึงวางแผนที่จะพยายามตีสนิทกับเรนาร์ดให้เร็วที่สุด เพื่อที่เขาจะได้ไม่ลงไปอยู่ในลิสต์รายชื่อที่เรนาร์ดต้องการกำจัด สองวันต่อมา... อคาเดมี่คึกคักเป็นพิเศษเมื่อมีร้านค้าต่างๆ ถูกตั้งขึ้นตามลานกว้าง การโปรโมทชมรมต่างๆ ในช่วงแรกนี้จะจัดขึ้นเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้นนักเรียนถึงจะสามารถสมัครเข้าชมรมตามความสะดวกของตนเองได้ ชมรมหลายสิบแห่งพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดึงดูดสมาชิกใหม่ให้ได้มากที่สุดในช่วงเวลานี้ของปี บางแห่งถึงกับแจกของสมนาคุณรวมถึง “สินบน” ให้กับผู้ที่จะยอมเข้าชมรมของตน อคาเดมี่จัดสรรงบประมาณให้กับแต่ละชมรมโดยแปรผันตามขนาดและกิจกรรมที่ชมรมนั้นทำ แน่นอนว่าชมรมตราประทับทั้งสิบสองแห่งได้รับเงินทุนจำนวนมหาศาลทุกปี ทำให้พวกเขายืนอยู่เหนือชมรมอื่นๆ แม้จะมีร้านค้ามากมายในลานกว้าง แต่ส่วนใหญ่ก็แทบไม่ต่างกันเลย เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะที่ใจกลางลานกว้างมีร้านค้าสิบสองแห่งที่โดดเด่นกว่าร้านอื่นทั้งหมด แต่ละแห่งต่างแขวนธงที่แสดงถึงตราสัญลักษณ์ของชมรมตนเอง อเล็กซ์, ชาร์ลส์, ลาวิเนีย, ชัค และเนสเซีย ยืนอยู่หน้าซุ้มร้านที่มีธงรูปหมาป่าสีดำกำลังเงยหน้าหอนอย่างเงียบงันอยู่ใต้แสงจันทร์เสี้ยว ทุกคนต่างตื่นเต้นที่จะได้เข้าร่วมการทดสอบ แต่หลังจากเห็นประกาศที่อยู่ข้างหน้า ความตื่นเต้นของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นความผิดหวัง “ปีนี้ออบซิเดียน แฟง จะรับสมาชิกใหม่เพียงคนเดียวเท่านั้นจากชั้นปีที่ 1, 2 และ 3 จะมีเพียงนักเรียนที่เก่งที่สุดของแต่ละชั้นปีเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมกับเรา” อเล็กซ์กะพริบตาครั้งหนึ่ง แล้วอีกครั้งก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ ‘ผมลืมเงื่อนไขนี้ไปได้ยังไงกัน?!’ แม้แต่ในเกม ออบซิเดียน แฟง ก็รับสมาชิกใหม่จากแต่ละชั้นปีเพียงคนเดียวเท่านั้น ดังนั้น ผู้เล่นที่ต้องการเข้าชมรมนี้จะต้องทำผลงานให้โดดเด่นในการทดสอบ เพราะจะมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้า นี่คือสิ่งที่เรียกว่า “ความพิเศษเฉพาะตัว” ที่ชมรมตราประทับทั้งสิบสองแห่งถือครองอยู่ ต่างจากชมรมอื่นๆ ที่เน้นปริมาณมากกว่าคุณภาพ ออบซิเดียน แฟง ต้องการเพียงผู้ที่เป็นเลิศเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่น “นี่มัน...” ชัคพูดไม่ออก เพราะเขาอยากเข้าออบซิเดียน แฟง พร้อมกับเพื่อนๆ ของเขา ถ้ามีเพียงคนเดียวที่เข้าชมรมอันทรงเกียรตินี้ได้ แล้วจะเข้าไปทำไมกัน? “พวกคุณทุกคนจะเข้าร่วมการทดสอบของชมรมเรางั้นเหรอ?” หญิงสาวที่มีสายตาเฉียบคมถาม “ถ้าไม่ ก็กรุณาอย่าขวางหน้าซุ้มของเรา เฉพาะผู้ที่เป็นเลิศเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้เข้ากลุ่มเรา” ก่อนที่ชัคจะทันได้พูดอะไร เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังพวกเขา “ไง จะเข้าหรือไม่เข้าล่ะ?” เรนาร์ดผู้ที่ตัดสินใจมาดูลาดเลาที่ออบซิเดียน แฟง ถามขึ้น มุมปากของเขายกยิ้มเยาะ เรนาร์ดรู้ดีว่ากลุ่มของชัคและอเล็กซ์ที่ใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อยกำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบาก เพราะพวกเขาไม่สามารถเข้าออบซิเดียน แฟง ได้พร้อมกันทุกคน “นายจะเข้าร่วมด้วยเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “แน่นอน” เรนาร์ดตอบ “เขาลือกันว่ามีเพียงคนที่เก่งที่สุดในบรรดาปีหนึ่งเท่านั้นที่จะเข้าได้ และฉันก็คือคนที่เก่งที่สุดในกลุ่มพวกนายทุกคนอย่างแน่นอน” “ว้าว” เนสเซียหัวเราะหึ “หน้าหนาพอๆ กับกำแพงอคาเดมี่เลยนะเนี่ย” เรนาร์ดไหวไหล่ ไม่สนใจคำประชดประชันของหญิงสาว “เอาไงต่อดี?” ชาร์ลส์ถาม “เราควรไปลองชมรมตราประทับอื่นดีไหม?” ในเมื่อพวกเขาไม่สามารถเข้าออบซิเดียน แฟง ได้ครบทุกคน เขาก็อยากจะหาชมรมอื่นเพื่อที่จะได้อยู่กับเพื่อนๆ ในระหว่างทำกิจกรรมชมรม ในขณะที่อเล็กซ์กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี ลาวิเนียก็พูดขึ้น “เราจำเป็นต้องเข้าชมรมพวกนี้จริงๆ เหรอ?” ลาวิเนียถาม “ถ้าเราเข้าออบซิเดียน แฟง ไม่ได้ งั้นเราก็สร้างชมรมของเราเองเลยเป็นไง? แบบนั้นเราอยากทำอะไรก็ทำได้” “ไอเดียเยี่ยม!” ชัคเห็นด้วยทันที พูดตามตรง ชัคเป็นคนขี้เหงาที่อยากมีเพื่อนเยอะๆ ในอคาเดมี่ นั่นคือเหตุผลที่เขาอยากผูกมิตรและได้อยู่ในชมรมเดียวกันกับคนอื่นๆ อเล็กซ์รู้ดีว่าในเกมนั้นมีตัวเลือกให้ผู้เล่นสามารถสร้างชมรมของตัวเองในอคาเดมี่ได้จริงๆ อย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องเซ็นเอกสารบางอย่างและส่งให้สภานักเรียนเพื่อขออนุมัติ มีความเป็นไปได้เสมอที่คำร้องของพวกเขาอาจถูกปฏิเสธ อีกอย่าง ประธานสภานักเรียนคนปัจจุบันเกลียดนักเรียนทุนอย่างลับๆ ดังนั้นคำร้องขอตั้งชมรมใหม่ที่ยื่นโดยพวกเขาน่าจะมีโอกาสได้รับการอนุมัติน้อยมาก “อย่าคิดมากไปเลยอเล็กซ์” ลาวิเนียกล่าวเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มขมวดคิ้ว “คุณปู่ของฉันกับอาจารย์ใหญ่เคยพนันกันระหว่างการทดสอบรอบที่สองของอคาเดมี่ แล้วคุณปู่ฉันก็ชนะ” “ด้วยเหตุนี้ อาจารย์ใหญ่จึงต้องทำตามคำขอของเขาข้อหนึ่ง แล้วก็บังเอิญเหลือเกินที่ก่อนท่านจะออกจากเมืองนี้ ท่านกำชับให้อาจารย์ใหญ่ทราบว่าท่านจะมอบสิทธิ์ให้ฉันใช้คำขอนั้นที่อาจารย์ใหญ่ติดค้างท่านอยู่” หญิงสาวแสยะยิ้มก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างหูอเล็กซ์ “นั่นหมายความว่าฉันสามารถขอให้ชมรมที่เราจะสร้างได้รับเงินทุนเท่าเทียมกับชมรมตราประทับได้ด้วย” ลาวิเนียเฉลย “แบบนั้นมันจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการไปขอเข้าชมรมพวกนั้นไม่ใช่เหรอ?” คำพูดของลาวิเนียทำให้อเล็กซ์คล้อยตามทันที “สิ่งที่นายต้องทำก็แค่คิดชื่อชมรม แล้วฉันจะไปจัดการเรื่องเอกสารให้เอง” ลาวิเนียกล่าวด้วยความมั่นใจ “แล้ว นายมีชื่อในหัวหรือยัง?” อเล็กซ์ไม่สามารถให้คำตอบได้ในทันที แต่หลังจากเรียบเรียงความคิด เขาก็นึกถึงชื่อที่เคยสร้างชื่อไว้ในวงการเกม “Endless Horizon (ขอบฟ้าไร้สิ้นสุด)” อเล็กซ์ตอบ “มาสร้างชมรมชื่อ Endless Horizon กันเถอะ” นั่นคือชื่อกิลด์ของอเล็กซ์สมัยที่ยังอยู่บนโลก และเป็นกิลด์อันดับหนึ่งในโลกของ ELO แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างจากโลกบ้านเกิดไปหลายปีแสง แต่อเล็กซ์เชื่อว่าตำนานของกิลด์ที่เขาเคยแบกรับไว้บนบ่านั้น จะกลับมาจารึกชื่อลงในหน้าประวัติศาสตร์ของโลกอาร์คาน่าอีกครั้งหนึ่ง