Chapter 176: จะมีสายรุ้งได้อย่างไรหากปราศจากสายฝน “ถ้าให้ฉันเลือกได้ว่าจะปลูกอะไรบนที่ดินว่างเปล่า ฉันจะปลูกแปลงสมุนไพรฟื้นฟูแน่นอน” ชัคกล่าว “นอกจากจะช่วยประหยัดค่าโพชั่นฟื้นฟูแล้ว ฉันยังเอาไปขายทำเงินได้อีกด้วย” ชัคยิ้มกว้างให้ อดัม อย่างผู้ชนะ เขามั่นใจว่าคำตอบของเขาช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน ทว่าความเป็นจริงกลับต่างจากที่เขาคาดคิดไว้อย่างสิ้นเชิง และมันยังโหดร้ายกว่ามาก “นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป นายตายสำหรับฉันแล้ว” อดัมประกาศขณะพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ลงมือหั่นรูมเมทของเขาออกเป็นชิ้นๆ “ด-เดี๋ยว! นายทำอะไรเนี่ย?!” ชัคสัมผัสได้ถึงความกลัวอย่างแท้จริง เพราะอดัมเรียกดาบออกมาและกำลังถือมันไว้ด้วยสองมือ “เป็นอะไรไปเพื่อน?! ฉันก็แค่ตอบคำถามนายไปตามตรงนะ!” “หึ... เจ้าคนสารเลว แกคิดจะแย่งราชินีของฉันไปงั้นเหรอ?” อดัมถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “วิชาสังหารปีศาจ กระบวนท่าที่หนึ่ง...” เปลวเพลิงสีม่วงอาบไปทั่วดาบของชายหนุ่ม ภาพที่เห็นนั้นน่าเกรงขามแต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกชวนขนลุกอย่างปฏิเสธไม่ได้ ชัคสะดุ้งสุดตัว เขาเพิ่งจะให้คำตอบที่ไปกระตุ้น ‘รูทความรักของฟราน’ โดยไม่ได้ตั้งใจ คำพูดเหล่านั้นทำให้ในใจของอดัมเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะกำจัดตัวปัญหาทิ้งไปให้สิ้นซาก “ใ-ใจเย็นก่อน อดัม!” ชัคยกมือขึ้นทั้งสองข้างเพื่อยอมจำนน “เกิดอะไรขึ้น บอกฉันมาสิ! ฉันทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ? ฉันตอบผิดตรงไหน?! อย่างน้อยก็ช่วยบอกทีว่าฉันทำอะไรผิด!” อดัมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง รูมเมทผู้สั่นสะท้านของเขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เลวร้ายที่สุดยังไม่จบลง สิ่งที่ชัคไม่รู้ก็คือ อดัมกำลังใช้ความคิดว่าควรจะตัดส่วนไหนทิ้งก่อนดี ระหว่างหัวของชัค... หรือ ‘หัวส่วนล่าง’ ของชัค “เอาเถอะ งั้นฉันจะทำให้นายกลายเป็นขันทีก็แล้วกัน” อดัมตัดสินใจ “แค่นั้นก็พอแล้ว” “ช่ว-ยด้วย!” ชัครีบสร้างเกราะป้องกันขึ้นมาก่อนจะเผ่นออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว “จะฆ่ากันแล้ว!” เขายังมีประสบการณ์ไม่มากพอที่จะรู้ว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้จากรูมเมทนั้นคือจิตสังหารของจริง แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกเขาว่า หากยังอยู่ในห้องนั้นต่อไปอีกแม้เพียงวินาทีเดียว เขาได้กลายเป็นขันทีแน่นอน ชัคอาจไม่ได้ฉลาดเท่าเนสเซีย แต่เขาก็รู้ดีว่า ‘หัวส่วนล่าง’ โดยปกติแล้วมันงอกใหม่ไม่ได้หลังจากโดนตัดทิ้งไป หลังจากชัคหนีออกจากห้องไปได้สำเร็จ อดัมก็ถอนหายใจก่อนจะใช้นิ้วนวดสันจมูกของตัวเอง เปลวเพลิงสีม่วงบนดาบของเขาเลือนหายไปเมื่อเขาหยุดการใช้วิชาสังหารปีศาจ ‘ฉันกำลังรู้สึกไม่มั่นคงเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้’ อดัมตระหนัก ‘ฉันทำเกินไปหน่อย’ ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เขาเพิ่งจะถามคำถามของฟรานกับชัคไป อย่างไรก็ตาม เขาไม่คาดคิดว่าชัคจะให้คำตอบที่จำเป็นในการปลดล็อกรูทของฟราน วินาทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกมาจากปากของชัค อดัมก็รู้สึกถึงความต้องการอันแรงกล้าที่จะกำจัดคู่แข่งทางความรักรายนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นในอนาคต หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ อดัมก็ทิ้งตัวลงบนเตียงและจ้องมองเพดาน โดยมีดาบวางอยู่อย่างไม่เป็นพิษเป็นภัยข้างกาย “...เวรเอ๊ย” อดัมพึมพำ มันไม่ใช่ความผิดของชัคจริงๆ หรอก ไอ้หมอนี่แค่ชอบเงินและความคุ้มค่า สมุนไพรฟื้นฟูคือทางเลือกที่สมเหตุสมผล และเป็นทางเลือกที่ดีด้วยซ้ำ เป็นทางเลือกที่ถูกต้อง และนั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้อดัมหงุดหงิดยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ฟรานไม่ได้บอกเขาว่าเป็นบททดสอบ แต่ในตอนนั้น แววตาของเธอมีความหนักแน่นที่เงียบงัน มันเป็นสายตาแบบที่คนเราใช้เมื่ออยากรู้ว่าคนที่กำลังคุยด้วยนั้นเป็นคนที่เข้ากับตัวเองได้หรือไม่ เขาแข็งทื่อไปในตอนนั้น ไม่ใช่เพราะเขาไม่รู้คำตอบ แต่เพราะการตอบสิ่งที่ ‘ถูกต้อง’ ไปมันให้ความรู้สึกเหมือนกับการโกง เหมือนกับการโกหกเพื่อเอาชนะใจใครบางคน เขาทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่ใช่กับฟราน และไม่ใช่กับตัวเขาเอง ดังนั้น เขาจึงให้คำตอบของตัวเอง คำตอบที่ไม่ได้อยู่ในตัวเลือกที่ปรากฏให้ผู้เล่นเลือกในเกม และเธอก็ยิ้มให้เขาเมื่อเขาให้คำตอบนั้น เธอไม่ได้ยิ้มเพราะคิดว่าคำตอบของเขาคือคำตอบที่ถูก เธอแค่ยิ้มเพราะมันเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมาย “ฉันนี่มันบ้าจริงๆ” อดัมถอนหายใจ “เดี๋ยวค่อยไปขอโทษชัคทีหลังแล้วกัน เขาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นะ” ในขณะที่เขากำลังคิดจะไปขอโทษรูมเมท ประตูห้องก็เปิดออก ชัคปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่เขาไม่ได้มาคนเดียว ฟรานเดินเข้ามาในห้องตามหลังเขามา โดยมีดิมดิมเกาะอยู่บนหัว เมื่อเห็นทั้งสองคน อดัมก็เอื้อมมือไปหยิบดาบอีกครั้ง ‘คิดอีกที บางทีถึงเวลาต้องกำจัดตัวปัญหานี้ทิ้งไปให้สิ้นซากจริงๆ แล้วล่ะ’ อดัมลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับถือดาบ ทำให้ชัคตื่นตระหนกอีกครั้ง “เห็นไหมล่ะ?!” ชัคหันไปมองดิมดิม “ฉันบอกแล้วว่าอดัมเป็นบ้าไปแล้ว!” ดิมดิมพิจารณาอดัม โดยไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่จะเกิดความเข้าใจบางอย่างขึ้น “ดิมดิม~” “หมายความว่ายังไงที่นายบอกว่าจะเอาดอกไม้ไปวางบนหลุมศพฉันห่ะ ดิมดิม? สรุปแกอยู่ข้างใครกันแน่?!” “ข้างฉันแน่นอนอยู่แล้ว” อดัมแสดงความเห็นก่อนจะเก็บดาบกลับเข้าแหวนเก็บของ “ขอบใจนะฟรานที่ช่วยพาดิมดิมกลับมาส่งที่หอพักอย่างปลอดภัย” “ด้วยความยินดีค่ะ” ฟรานตอบก่อนจะเหลือบมองชัคที่กำลังหลบอยู่ข้างหลังเธอ แน่นอนว่ามันไม่ได้ผล เพราะชัคตัวสูงกว่าเธอ การจะหลบหลังเธอจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ “ไม่ต้องห่วงหรอกชัค” อดัมรับรอง “ฉันจะไม่ฆ่านาย... ในตอนนี้” “ ‘ในตอนนี้’ คืออะไรกัน!” ชัคโวยวาย “อย่ามาฆ่าคนทิ้งโดยไม่บอกเหตุผลสิเจ้าบ้า!” ฟรานดูขบขันกับบทสนทนาของทั้งสองคนไม่น้อย แม้แต่ดิมดิมที่ยังอยู่บนหัวของเธอก็หัวเราะเบาๆ เพราะมันก็มองว่าบทสนทนานี้ตลกดีเหมือนกัน “งั้นฉันขอตัวกลับไปที่ห้องก่อนนะคะ เดี๋ยวจะมีปัญหาตามมา” ฟรานกล่าว “ถ้าว่างเมื่อไหร่ก็พาดิมดิมไปเยี่ยมที่ฟาร์มได้นะคะ ทุกคนดูเหมือนจะชอบมันมากเลย” “อะแฮ่ม!” ดิมดิมยืดตัวอย่างภูมิใจก่อนจะรับปากฟรานว่าจะทำแบบนั้นแน่นอนหากมีเวลาว่าง หลังจากบอกลาอดัมและชัค ฟรานก็เดินกลับไปยังปีกตะวันออกซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องพักหญิง “อย่างนี้นี่เอง...” ชัคตบกำปั้นลงบนฝ่ามือ ราวกับเข้าใจสถานการณ์ในที่สุด เด็กหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะตบไหล่อดัม “ไม่ต้องกังวลไปเลยอดัม ฉันเข้าใจแจ่มแจ้งเลย!” ชัคกล่าว “ถึงแม้ว่าฉันจะหล่อและเท่กว่านาย แต่ฉันไม่มีเจตนาจะแย่งคนที่นายหมายปองหรอกนะ จริงๆ แล้วฉันเป็นปีกให้นายได้ด้วยซ้ำ สรุปว่านายชอบฟรานสินะ? แค่บอกมา คำเดียวเท่านั้น เดี๋ยวผู้เชี่ยวชาญด้านความรักอย่างฉันจะช่วยจัดแจงให้เอง” “นายไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ” อดัมพูดก่อนจะถอนหายใจยาว “ขอโทษทีนะชัค เมื่อกี้ฉันวู่วามไปหน่อย นายไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก” “ไม่หรอก” ชัคส่ายหัว “ฉันรู้ว่านายหึงเพราะคิดว่าฉันจะแย่งคนที่นายชอบไป นายมีเหตุผลพอที่จะกังวล เพราะฉันมันเป็นชายหนุ่มที่ยอดเยี่ยม สง่างาม มีเสน่ห์ และดูดีแบบทำลายล้างขนาดนี้” เขาเสยผมตัวเอง ทั้งที่ไม่ได้จัดทรงอะไรเลย “ถามหน่อยเหอะ ใครบ้างจะใจไม่สั่นเมื่อเจอใบหน้านี้?” ชัคถามพลางชี้ไปที่ตัวเอง “สันกรามของฉันนี่เฉือนเหล็กได้เลยนะ ดวงตาฉันนี่เป็นประกายราวกับพระอาทิตย์คู่ และรอยยิ้มนี่อีกล่ะ? เพื่อนเอ๊ย รอยยิ้มนี้ทำเอาสงครามจบได้เลยนะบอกให้” อดัมและดิมดิมจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาว่างเปล่า สงสัยว่าชัคแอบไปสูบสมุนไพรตัวไหนมา ทว่าตัวปัญหายังคงไม่หยุดชื่นชมตัวเอง “แค่การปรากฏตัวของฉันก็ทำให้ดอกไม้บาน นกร้องเพลง และมอนสเตอร์เลเวลต่ำยอมจำนนตั้งแต่ก่อนเริ่มต่อสู้แล้ว” ชัคกล่าวเสริม “เด็กๆ ก็เฮลั่นตอนฉันเดินผ่าน หมาก็เห่าลดลงด้วย เรียกได้ว่าฉันนี่คือปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีชีวิตชัดๆ” “ชัค...” “ผิวฉันนี่ก็เนียนกริบเลยนะอดัม เนียนสุดๆ นายคิดว่าสมุนไพรฟื้นฟูนั่นเจ๋งงั้นเหรอ? ฉันนี่แหละคือสมุนไพร” “ชัค” “ว่าไง?” “หุบปากไปเลย” ชัคยิ้มกว้าง ไม่สนใจสายตาเอือมระอาของอดัม “ฉันให้อภัยนายนะเพื่อน ความหึงหวงทำให้คนทำอะไรบ้าๆ ได้ แต่นายไม่ต้องห่วงเลย ปีกระดับตำนานคนนี้คอยหนุนหลังนายอยู่ ปฏิบัติการ ‘ทำให้ฟรานสนใจนายมากกว่าสนใจฉัน’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว!” อดัมครางในลำคอแล้วเอาหมอนมาปิดหน้าตัวเอง ดิมดิมหัวเราะเบาๆ เพราะมันรู้สึกเพลิดเพลินกับเรื่องราวที่กำลังดำเนินไปจริงๆ มันรู้สึกมีความสุขมากที่เพื่อนที่ดีที่สุดของอดัมคอยดูแลเขาเช่นนี้ ส่วนเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปนั้น? ดิมดิมเองก็ไม่รู้ ผู้คนมากมายเชื่อว่าพระเจ้านั้นทรงอำนาจและรู้แจ้งทุกสรรพสิ่ง ทว่านั่นไม่ใช่ความจริงเสมอไป แม้แต่พระเจ้าเองก็ยังมีสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุม และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตเปรียบเสมือนรถไฟเหาะที่มีทั้งช่วงขึ้นและลง แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ดิมดิมต้องการมากที่สุดคือการให้อดัมได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ และสนุกไปกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกที่เรื่องราวของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น อนาคตยังไม่ชัดเจน รูทความรักไม่มีวันการันตีความสำเร็จได้ในชีวิตจริง และที่สำคัญที่สุด อดัมกำลังพยายามกำหนดโชคชะตาด้วยตัวเอง โดยใช้ทางเลือกของเขาที่ไม่ได้มีอยู่ในเกม สำหรับดิมดิม เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ทุกคนต่างต้องการความสุข ไม่มีใครอยากเจ็บปวด แต่เราจะไม่มีวันเห็นสายรุ้งที่งดงามได้เลย หากปราศจากสายฝนที่โปรยปรายลงมาก่อน