บทที่ 180: การล่าเริ่มต้นขึ้น [ตอนที่ 2] บ็อบ, กรินท์ และจอร์เวน ทำงานร่วมกันเป็นทีมได้อย่างยอดเยี่ยมในขณะที่พวกเขารุกคืบเข้าไปในป่าลึก พวกเขาจัดการคว้าตราสัญลักษณ์สีแดงมาได้แล้วถึงสิบอันหลังจากต่อสู้กับกระต่ายเขาสัตว์ พวกเขากำลังพึงพอใจกับผลงานของตัวเอง จนกระทั่งได้เห็นฟรานกำลังลูบท้องฝูงหมาป่าป่าห้าตัวที่ยอมรับในตัวเธอว่าเป็นผู้ที่แข็งแกร่งกว่าพวกมัน เด็กสาวเผ่าคนแคระกำลังถือตราสัญลักษณ์สีส้มเอาไว้ในมือ ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าหมาป่าพวกนั้นก็เป็นผู้ถือครองตราสัญลักษณ์เช่นกัน บ็อบและทีมของเขาอาจจะได้คะแนนมาสิบแต้มแล้ว แต่ฟรานกลับคว้าไปได้สิบห้าแต้มอย่างง่ายดายโดยแทบไม่ต้องออกแรงอะไรเลย เนื่องจากฟรานอยู่ในคลาสเดียวกับอเล็กซ์ เหล่าวัยรุ่นทั้งสามจึงไม่มีความคิดที่จะไปแย่งชิงตราสัญลักษณ์จากเธอ นี่เป็นเพียงกิจกรรมของคลาสเรียนเท่านั้น แต่บ็อบ, กรินท์ และจอร์เวน ก็ไม่อยากเสี่ยงทำให้เกิดความบาดหมางกับอเล็กซ์ เพราะพวกเขาเคยร่วมทีมกันมาแล้วในการทดสอบรอบที่สองของสถาบัน อย่างไรก็ตาม ตราสัญลักษณ์ของนักเรียนจากคลาสอื่นถือเป็นเป้าหมายที่พวกเขาเล่นงานได้อย่างเต็มที่ บ็อบเป็นคนที่มีนิสัยรักการแข่งขันสูงมาก ตราบใดที่มันไม่ข้ามเส้นศีลธรรมหรือขัดต่อมโนธรรมในใจ เขาจะทำทุกอย่างที่มีเพื่อคว้าชัยชนะ วัยรุ่นทั้งสามหันไปมองฟรานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะพุ่งตัวลึกเข้าไปในป่า ซึ่งเป็นจุดที่เหล่ามอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่าและมีตราสัญลักษณ์ที่ให้คะแนนสูงกว่าซ่อนตัวอยู่ ——— ชาร์ลส์ ผู้ซึ่งหาที่ทางสงบเงียบให้ตัวเองได้แล้ว วางมือลงบนพื้นดินพร้อมกับวาดวงเวทย์อัญเชิญขึ้นมา “ออกมา เหล่ามดทอผ้า” ไม่กี่วินาทีต่อมา มดสีน้ำตาลแดงขนาดตัวละหนึ่งเมตรหลายสิบตัวก็ปรากฏกายขึ้นรอบๆ ชาร์ลส์ “ไปหามอนสเตอร์ที่มีตราสัญลักษณ์สีแดง สีส้ม สีเหลือง หรือสีเขียว” ชาร์ลส์ออกคำสั่ง “จงสยบมอนสเตอร์ที่คุณคิดว่าเอาชนะได้แล้วชิงตราสัญลักษณ์ของพวกมันมา” “ถ้าเจอตัวไหนที่รับมือไม่ไหว ให้ร้องเรียกฉัน จงไปกันเป็นกลุ่มกลุ่มละหกตัวเพื่อเพิ่มโอกาสสำเร็จ จำไว้ว่าห้ามฆ่ามอนสเตอร์เด็ดขาด เข้าใจที่ฉันพูดไหม?” เหล่าสมุนของเขาตอบรับด้วยเสียงคลิกแหบพร่า เป็นการสื่อว่าพวกมันเข้าใจและจะทำตามคำสั่ง เมื่อสิ้นคำสั่ง กองทัพมดขนาดจิ๋วที่มีจำนวนมากกว่าห้าสิบตัวก็กระจายตัวออกไปทั่วป่าเพื่อเข้าร่วมการล่า ชาร์ลส์ไม่ได้รู้สึกอับอายที่ต้องเรียกใช้เหล่าสมุนมาช่วยเพื่อเก็บตราสัญลักษณ์ให้ได้มากที่สุด เขาจำเป็นต้องได้คะแนนจากสถาบันเพื่อไปแลกยาที่จะช่วยรักษาโรคของเอริส เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำภารกิจเหล่านี้อย่างจริงจัง ——— ตอนนี้อเล็กซ์เข้ามาลึกอยู่ในป่ามิสทรัลเวฟได้ประมาณหนึ่งไมล์แล้ว เสียงคำราม เสียงกรีดร้อง เสียงตะโกน และเสียงร้องโหยหวนจากทั้งเหล่าสัตว์อสูรและนักเรียนที่เข้าร่วมเกมการล่าดังระงมไปทั่ว เสียงเหล่านั้นถูกขัดจังหวะและกลบด้วยเสียงระเบิดที่เกิดขึ้นเป็นระยะ ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันว่าเกมเอาชีวิตรอดนี้มีความดุเดือดเพียงใด ทันใดนั้น เทพติ่มซำที่อยู่บนหัวเขาก็ส่งสัญญาณเตือนว่ามีมอนสเตอร์ไม่กี่ตัวล้อมรอบเขาอยู่ อเล็กซ์กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่เขากลับไม่เห็นอะไรผิดปกติ ในขณะที่กำลังสงสัยว่าพวกมันแอบอยู่ใต้ดินหรือเปล่า เขาก็เห็นบางอย่างเคลื่อนไหวที่หางตา ผลไม้สีแดงลูกหนึ่งพุ่งตรงมาทางเขา บังคับให้อเล็กซ์ต้องเรียก 'เอเวอร์การ์ด' (Everguard) ออกมาป้องกันไว้ เสียงบางอย่างกระทบเข้ากับโล่ของเขาดังสนั่น มุมปากของอเล็กซ์กระตุกยิก ครู่ต่อมา เจ้าลิงตัวหนึ่งก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ อเล็กซ์หันไปมองหาต้นตอของเสียง ตรงนั้น บนกิ่งไม้หนา มีลิงขว้างปาขนแดง (Crimson-Furred Throwing Monkey) นั่งอยู่อย่างภาคภูมิใจ ดวงตาของมันเป็นประกายด้วยความซุกซน บางอย่างบนหน้าอกของมันสะท้อนแสงรำไร อเล็กซ์หรี่ตามองจนเห็นว่าเป็นตราสัญลักษณ์สีเหลืองที่ถูกผูกไว้หลวมๆ รอบคอลิงด้วยเถาวัลย์เส้นเล็ก เจ้าลิงส่งเสียงร้องอีกครั้งพร้อมกับโยนผลไม้สีแดงสามลูกที่หน้าตาคล้ายทับทิมจากโลกเดิมเล่นไปมา เห็นได้ชัดว่ามันกำลังสนุกกับเกมนี้มากกว่านักเรียนคนไหนๆ แน่นอนว่ามันไม่ได้มาตัวเดียว ลิงอีกห้าตัวต่างหัวเราะเยาะอเล็กซ์ เช่นเดียวกับตัวแรก พวกมันแต่ละตัวถือผลไม้สีแดงที่เตรียมจะเขวี้ยงใส่เพื่อนนักเรียนผู้โชคร้าย และเนื่องจากพวกมันอยู่บนยอดไม้สูง อเล็กซ์จึงแทบไม่มีโอกาสคว้ากระสุนเหล่านั้นได้เลย ลิงพวกนี้เคยสร้างบาดแผลทางใจให้นักเรียนมาหลายคนแล้วด้วยการทำให้ชุดเครื่องแบบและร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำจากผลไม้คล้ายทับทิมที่พวกมันชอบโยนใส่ ลิงพวกนี้ไม่ได้แค่ซุกซนแต่ยังแข็งแกร่งมากอีกด้วย พวกมันทั้งหมดเป็นมอนสเตอร์ระดับ 2 ยิ่งไปกว่านั้น เพราะอยู่ในถิ่นที่อยู่ของตัวเอง พวกมันจึงมีความได้เปรียบในฐานะเจ้าบ้านมากกว่านักเรียนคนอื่นๆ ——— < ลิงขว้างปาขนแดง > “ตัวก่อกวนแห่งพงไพร มันไม่ต่อสู้แบบยุติธรรม... เพราะมันไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น” ระดับมอนสเตอร์: มอนสเตอร์ระดับ 2 เกรดมอนสเตอร์: ทั่วไป ธาตุ: ลม / ธรรมชาติ สายพันธุ์: ลิงขว้างปา พลังชีวิต: 370 / 370 พลังโจมตี: 35 - 55 ——— “งานงอกแล้วสิ” อเล็กซ์พึมพำขณะลดโล่เอเวอร์การ์ดลง น้ำผลไม้หยดลงจากพื้นผิวโล่ช้าๆ “แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” ติ่มติ่มมองดูเหล่าลิงด้วยดวงตาเป็นประกาย ในมุมมองของมัน พวกลิงเป็นสหายร่วมอุดมการณ์เพราะพวกมันมีความหลงใหลแบบเดียวกัน ซึ่งก็คือศิลปะอันสูงส่งในการขว้างปาสิ่งของนั่นเอง เทพติ่มซำไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องพูด ลิงพวกนั้นดูเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกเบื้องหลังสายตาของติ่มติ่มจึงโบกมือทักทายอย่างเป็นมิตร เจ้าก้อนแป้งน้อยโบกมือตอบกลับไปทันที อเล็กซ์ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีที่คู่หูอาชญากรของเขาดันไปเป็นมิตรกับมอนสเตอร์ที่กำลังวางแผนรุมเล่นงานเขาอยู่ “ติ่มติ่ม ตั้งใจหน่อย!” อเล็กซ์พูด “เรากำลังจะสู้กับพวกมันแล้ว!” “ติ่มติ่ม!” ติ่มติ่มแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มันถึงกับชี้ไปทางพวกลิงเพื่อบอกให้พวกมันสู้กันดีๆ แน่นอนว่าไม่ต้องบอกเจ้าพวกลิงก็รู้อยู่แล้วว่าจะทำอะไร พวกมันเริ่มปฏิบัติการทันที เพื่อพิสูจน์ว่าพวกมันกำลังเล่นเกมนี้อย่างจริงจัง ลิงตัวหนึ่งก็ขว้างผลไม้มา คราวนี้เป้าหมายคือติ่มติ่ม เทพติ่มซำเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ติ่มติ่มเสกหินขึ้นมาขว้างใส่ผลไม้ลูกนั้นทันที โดนเข้าจุดศูนย์กลางก่อนที่มันจะทันได้เฉียดหัวของอเล็กซ์ อย่างไรก็ตาม อาวุธที่ลิงเลือกใช้มันเปราะบางและฉ่ำน้ำมาก ในวินาทีที่หินปะทะกับผลไม้ เนื้อในของมันก็แตกกระจายและร่วงหล่นใส่อเล็กซ์ที่รีบหลบแทบไม่ทัน พวกลิงหัวเราะคิกคักแล้วกระโดดขึ้นสูงไปบนยอดไม้ เคลื่อนที่ด้วยความคล่องตัวอย่างน่าทึ่ง การทำงานเป็นทีมและการประสานงานของพวกมันสามารถทำให้นักเรียนคนไหนก็ตามต้องคุกเข่าลงได้ และเนื่องจากนี่เป็นเพียงเกม พวกลิงจึงใช้แค่ผลไม้ที่จะทำให้เหยื่อเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำสีแดงเท่านั้น แต่ถ้าหากชีวิตของพวกมันแขวนอยู่บนเส้นด้ายและต้องสู้จนสุดกำลัง พวกมันคงจะขว้างสิ่งที่อันตรายกว่านี้แน่ และด้วยความแม่นยำระดับนั้น คงไม่ส่งผลดีต่อศัตรูของพวกมันอย่างแน่นอน ในจังหวะที่ลิงตัวหนึ่งกำลังจะกระโดดไปกิ่งอื่น อเล็กซ์ก็ขว้างโล่เอเวอร์การ์ดออกไปด้วยจังหวะที่สมบูรณ์แบบ “โล่บูมเมอแรง!” เนื่องจากลิงไม่สามารถหลบกลางอากาศได้ มันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องใช้แขนรับโล่ที่พุ่งตรงมาที่มัน เสียงปะทะดังสนั่นไปทั่วป่า อเล็กซ์โจมตีเข้าเป้าและตอนนี้เจ้าลิงก็กำลังร่วงหล่นลงสู่พื้น อเล็กซ์ไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไป จึงใช้ 'โล่พุ่งชน' (Shield Charge) เพื่อย่นระยะห่างระหว่างเขากับเป้าหมาย เจ้าลิงยังไม่ทันได้ตั้งหลักยืนดีๆ โล่ของอเล็กซ์ก็กระแทกเข้าที่หัวของมัน ทำให้มันกระเด็นออกไปอีกครั้ง สถานะสตันจากโล่พุ่งชนทำงาน ทำให้อเล็กซ์สามารถคว้าตราสัญลักษณ์จากคอของเจ้าลิงมาได้สำเร็จ ซึ่งเรียกเสียงโวยวายด้วยความโกรธจากพวกพ้องของมัน “เกลียดก็เกลียดไป” อเล็กซ์กล่าวพร้อมรอยยิ้มมุมปากก่อนจะเก็บตราสัญลักษณ์สีเหลืองใส่กระเป๋า ลิงที่พ่ายแพ้ถูหัวและก้นที่เจ็บของมัน แต่มันก็ไม่ได้คิดจะโจมตีอเล็กซ์ต่อ ครู่ต่อมา มันก็กระโดดกลับขึ้นไปบนต้นไม้ที่หมายตาไว้และลงจอดบนกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง เจ้าลิงร้องหู้และหัวเราะคิกคัก ทำให้ติ่มติ่มหัวเราะคิกคักตามไปด้วย อเล็กซ์ไม่เข้าใจว่าลิงหมายถึงอะไร แต่มันมีน้ำใจนักกีฬาพอที่จะบอกว่า “ทำได้ดีนี่!” อย่างไรก็ตาม การต่อสู้กับลิงตัวอื่นยังห่างไกลจากคำว่าจบสิ้น เพื่อล้างแค้นให้เพื่อนที่ “ตาย” ไป พวกมันระดมขว้างผลไม้ใส่อเล็กซ์อีกครั้ง โดยเล็งไปที่จุดบอดของเขาอย่างระมัดระวัง เมื่อเผชิญกับภัยคุกคามเช่นนั้น อเล็กซ์จึงเรียก 'สวาลินน์' (Svalinn) ออกมา เขาใช้โล่ทั้งสองอันป้องกันการโจมตีของเหล่าลิงที่เริ่มเอาจริงกับเขามากขึ้นแล้ว