Chapter 376: พรแห่งดวงตะวัน "คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าจะไม่ไปกับฉัน?" เลดี้เซเลสเทรียเอ่ยถามด้วยความเศร้าสร้อย "ผมเสียใจด้วยครับ แต่ผมจะอยู่ที่นี่ต่อไป" เรนาร์ดตอบกลับ "คุณไม่พอใจข้อเสนอของฉันงั้นเหรอ?" เลดี้เซเลสเทรียรุกถาม "คุณอยากเพิ่มเงื่อนไขอะไรอีกไหม? ฉันพร้อมจะเจรจากับคุณเสมอ" เรือเหาะของโซลาราและเฟลารุนกำลังจะออกเดินทางในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า ตอนนี้ทุกคนต่างกำลังกล่าวคำอำลากับเพื่อนที่ได้รู้จักกันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เลดี้เซเลสเทรียคิดว่าเรนาร์ดจะยอมติดตามเธอกลับไปยังสถาบันของเธอ แต่การตัดสินใจของชายหนุ่มคนนี้กลับทำให้เธอประหลาดใจ "ข้อเสนอของคุณดีมากเลยครับ" เรนาร์ดกล่าวอย่างจริงจัง "ผมมั่นใจว่าถ้าผมยอมไป ผมคงจะมีชีวิตที่สุขสบายมากที่โซลารา" "แล้วทำไมล่ะ?" ดวงตาของนักบุญหญิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความงุนงง "คุณจะได้ทุกอย่างถ้าคุณไปกับฉัน" "จริงครับ" เรนาร์ดพยักหน้า "แต่ 'คนผู้นั้น' จะไม่ได้อยู่ที่โซลารา" เลดี้เซเลสเทรียเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเหลือบมองชายหนุ่มหน้าตาดีที่กำลังพูดคุยอยู่กับเจ้าชายเคเลนและเจ้าชายกาเร็น "คุณหมายถึงอเล็กซ์เหรอคะ?" เลดี้เซเลสเทรียถาม "ใช่ครับ" เรนาร์ดยืนยัน "ผมคงรู้สึกเหมือนเป็นผู้แพ้ไปตลอดชีวิตถ้าต้องจากไปตอนนี้ ผมอาจจะสร้างมารร้ายในใจขึ้นมา ซึ่งนั่นจะทำให้ผมไม่มีวันบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ได้" "แล้วเป้าหมายของคุณคืออะไร?" "การเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด" เลดี้เซเลสเทรียพินิจมองชายหนุ่มผู้ดื้อรั้นคนนี้ เธอเชื่อว่าเขามีโชคชะตาที่ผูกพันกับเธอ ผู้คุ้มครองของเธอเคยบอกใบ้ว่าเธออาจได้พบกับคนที่จะมายืนเคียงข้างเธอไปตลอดชีวิตที่สถาบันฟรีเดน หลังจากที่ได้ทำความรู้จักกับเรนาร์ด เธอก็เข้าใจแล้วว่าเขาคือคนผู้นั้นที่เทพของเธอกล่าวถึง "มีอะไรที่ฉันจะทำได้เพื่อให้คุณเปลี่ยนใจไหมคะ?" เลดี้เซเลสเทรียยังไม่พร้อมที่จะละทิ้งความหวังที่จะโน้มน้าวให้เรนาร์ดไปกับเธอ "ฉันจะทำทุกอย่าง ถ้าคุณต้องการ ฉันก็สามารถเป็นคู่ห–" นิ้วเรียวแตะลงบนริมฝีปากของเธอเบาๆ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะหยุดคำพูดที่เธอกำลังจะเอ่ยออกมา "คุณเป็นสุภาพสตรีที่ยอดเยี่ยมมากครับ เซเลสเทรีย" เรนาร์ดกล่าวด้วยความประหม่าซึ่งดูน่าเอ็นดู "คุณดีเกินกว่าจะมาลดตัวทำแบบนี้ ผมยังเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่ง และยังมีอีกหลายอย่างที่ผมอยากทำในชีวิตนี้ ตอนนี้ผมยังไม่มีความตั้งใจที่จะผูกมัดตัวเองกับใครหรืออะไรทั้งนั้น" เรนาร์ดดึงมือกลับแล้วหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า "ผมไม่ใช่คนร่ำรวยอะไร แต่ผมซื้อสิ่งนี้ด้วยเงินของผมเองครับ" เรนาร์ดพูดขณะยื่นกล่องเล็กๆ ให้เซเลสเทรียอย่างระมัดระวัง "นี่ให้ฉันเหรอคะ?" เธออุทานแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง "ใช่ครับ" "ฉันเปิดดูตอนนี้ได้ไหม?" "ได้แน่นอนครับ" ภายในกล่องคือเครื่องประดับเรียบง่ายแต่งดงามที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ เธอยกสร้อยคอขึ้นมาจากกล่องด้วยสายโซ่เงินเส้นบาง เพื่อชื่นชมจี้ที่ห้อยอยู่ มันเป็นรูปหยดน้ำที่ทำจากอำพันขัดเงา ยางไม้สีทองส่องประกายอบอุ่นราวกับกักเก็บแสงอาทิตย์ยามอัสดงเอาไว้ภายใน เส้นสายเล็กๆ ระยิบระยับอยู่ภายในอัญมณีราวกับเปลวไฟที่มีชีวิต ดูอ่อนโยนทว่าคงทน "มันอาจจะไม่ได้มีค่าอะไรมากมาย" เรนาร์ดเสริมเบาๆ "แต่ผมอยากให้คุณเก็บมันไว้... เพื่อเป็นหลักฐานว่าผมจะไม่มีวันลืมช่วงเวลาที่เราใช้ร่วมกัน" เลดี้เซเลสเทรียกุมสร้อยคอไว้แน่นก่อนจะมองเรนาร์ดด้วยสายตาอ่อนโยน เธอรู้สึกซาบซึ้งกับของขวัญชิ้นนี้มาก มันเรียบง่ายแต่ทำออกมาได้อย่างประณีต เธอจึงมั่นใจว่าเรนาร์ดต้องใช้เงินไม่น้อยเพื่อซื้อสิ่งนี้ ชายหนุ่มเป็นเพียงสามัญชน เขาไม่มีพ่อที่มีฐานะร่ำรวย ดังนั้นของขวัญเช่นนี้จึงพิสูจน์ถึงความจริงใจของเขาได้อย่างไม่ต้องสงสัย "ฉันจะเก็บรักษาไว้อย่างดีค่ะ" เลดี้เซเลสเทรียให้สัญญา เพราะรู้ดีว่าเขาก็ไม่อยากให้เธอลืมเขาเช่นกัน "งั้นคุณช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ?" "ถ้าอยู่ในความสามารถของผมครับ" "ช่วยใส่ให้ฉันหน่อย" เรนาร์ดชะงักไปกับคำขอของเธอ แต่หลังจากตั้งสติได้ เขาก็ตกลง นักบุญหญิงหันหลังและปัดเส้นผมไปด้านข้าง เผยให้เห็นต้นคอเนียนขาวต่อหน้าชายหนุ่ม เรนาร์ดตระหนักดีว่าเนื่องจากสถานะสามัญชนของเขา หลายคนอาจมองว่าการที่เขาใกล้ชิดกับนักบุญหญิงแห่งอาณาจักรโซลาราเช่นนี้เป็นเรื่องไม่เหมาะสม หรือถึงขั้นอวดดี แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะทำตามคำขอของเธอ โดยไม่สนใจเหล่านักศึกษาจากโซลาราที่กำลังจ้องมองมาทางพวกเขา "เรียบร้อยแล้วครับ" เรนาร์ดกล่าวพร้อมถอยห่างออกมา "มันเข้ากับคุณมากเลยครับ เซเลสเทรีย" นักบุญหญิงยิ้มและวางมือลงบนจี้อำพันรูปหยดน้ำนั้น "ในเมื่อคุณให้ของขวัญฉันแล้ว ขอให้ฉันมอบของขวัญให้คุณบ้างนะคะ" เลดี้เซเลสเทรียกล่าว จากนั้นเธอก็ยกมือขวาขึ้นแล้วแตะหน้าผากของเรนาร์ดอย่างอ่อนโยน รัศมีอันนุ่มนวลแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือของเธอ โอบล้อมตัวเขาไว้ด้วยความอบอุ่นละมุนละไม "ในนามแห่งดวงตะวัน ฉันขอประทานพรนี้แก่ท่าน" เลดี้เซเลสเทรียกระซิบ "ขอให้เส้นทางของท่านสว่างไสว จิตวิญญาณของท่านอย่าได้ถูกม่านหมอกแห่งความมืดเข้าครอบงำ และขอให้เปลวไฟในใจของท่านเผาผลาญความลังเลและความสิ้นหวังทั้งปวงให้หมดสิ้น" เรนาร์ดรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลลึกเข้าไปในทรวงอก ขณะที่ความแข็งแกร่งและความกระจ่างชัดเอ่อล้นขึ้นภายในร่างกาย ชั่วขณะหนึ่งเขาคิดว่าตนได้ยินเสียงแว่วของบทเพลงสวดที่ลอยมากับสายลมยามเช้า "นี่คือพรแห่งดวงตะวัน" เลดี้เซเลสเทรียกล่าวต่ออย่างแผ่วเบา น้ำเสียงของเธอเปี่ยมไปด้วยพลังที่น้อยคนนักในโลกแห่งอาร์คานาจะครอบครอง "มันจะคุ้มครองท่านยามชีวิตตกอยู่ในอันตราย และคอยนำทางท่านเมื่อใดก็ตามที่เงามืดขู่จะกลืนกินหัวใจของท่าน ไม่ว่าท่านจะไปที่ใด รัศมีแห่งแสงจะส่องประกายลงมาบนตัวท่านเสมอในยามที่ท่านต้องการมันมากที่สุด" แสงเรืองรองรอบมือของเธอสว่างขึ้น ถักทอเป็นละอองแสงสีทองที่เต้นระบำอยู่บนผิวหนังของเรนาร์ด เส้นเลือดของเขารู้สึกยิบๆ ด้วยความร้อนแรง ราวกับว่ามีแสงอาทิตย์ที่เป็นของเหลวไหลเวียนอยู่ภายใน "ฉันมอบความอบอุ่นแห่งยามเช้าให้แก่ท่าน" เลดี้เซเลสเทรียประกาศ พร้อมกับมอบพรส่วนตัวให้เขา "เมื่อใดที่ท่านอ่อนแรง มันจะฟื้นคืนพลังให้กับท่าน" "ฉันยังมอบความร้อนแรงแห่งยามเที่ยงให้แก่ท่าน ทั้งมั่นคง ไม่หวั่นไหว และเสริมพลังให้ท่านจากภายในสู่ภายนอก และสุดท้าย ฉันมอบความสงบแห่งยามโพล้เพล้ให้แก่ท่าน เพื่อเตือนใจว่าทุกการสิ้นสุดไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจากการสัญญาถึงรุ่งอรุณถัดไป" "และวันหนึ่ง ภายใต้พรแห่งดวงตะวัน ขอให้เส้นทางของเรามาบรรจบกันอีกครั้ง เรามาพูดคุยถึงวันเวลาที่มีความสุข มาเล่าเรื่องราวที่งดงามให้กันฟังเถอะ ดังนั้นเรนาร์ด จงฝันต่อไป... จงเชื่อมั่นต่อไป... และจงมีชีวิตรอดต่อไป ฉันจะรอท่านอยู่ที่นั่น" ลมหายใจของเรนาร์ดสะดุด ถ้อยคำเหล่านั้นดังก้องอยู่ในส่วนลึกของเขา เขาเผลอวางมือลงบนหน้าอกตนเองขณะจ้องมองหญิงสาวผู้เลอโฉมที่กำลังมอบพรจากเทพของเธอและจากตัวเธอเอง ซึ่งซึมลึกเข้าไปในหัวใจของเขาอย่างรวดเร็ว "จงนำแสงนี้ติดตัวท่านไป เรนาร์ด" เลดี้เซเลสเทรียกำชับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนทว่าเคร่งขรึม "ตราบใดที่ท่านไม่ละทิ้งตนเองไปสู่ความสิ้นหวัง ดวงตะวัน... ไม่สิ ฉันจะไม่มีวันละทิ้งท่าน" มือของเธอยังคงแตะอยู่ที่หน้าผากของเขาอีกครู่หนึ่งก่อนจะถอนออก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรักที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นยังคงมีความโศกเศร้าและความเหงาปะปนอยู่ "ขอบคุณครับ" เรนาร์ดกล่าวด้วยความจริงใจทั้งหมดที่เขามี เขาอยากพูดอะไรหลายอย่างกับเธอ แต่เขาก็ยั้งปากไว้ด้วยความกลัวว่ามันอาจจะทำลายความตั้งใจของเขา ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกล่าวขอบคุณ แม้แต่คำนี้ เรนาร์ดก็แทบไม่เคยพูดออกมา เพราะเขาเชื่อเสมอว่าคนเดียวที่จะช่วยเขาได้ก็คือตัวเขาเอง เลดี้เซเลสเทรียยื่นมือออกมาเพื่อขอจับมือ สัมผัสสุดท้าย นั่นคือทั้งหมดที่เธอต้องการจากเขา เรนาร์ดกุมมือนุ่มของหญิงสาวไว้แน่นและเขย่าสองครั้ง แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะปล่อย เลดี้เซเลสเทรียกลับกระชับมือแน่นขึ้น "ขอเราค้างไว้แบบนี้สักพักเถอะนะ" เลดี้เซเลสเทรียกล่าวขณะก้มหน้าลง ไม่ต้องการให้เรนาร์ดเห็นรอยแดงที่กำลังผลิบานบนใบหน้าของเธอ "ครั้งหน้าที่เราจะได้พบกันคือช่วงการแข่งขันระหว่างสถาบันที่จะจัดขึ้นในอาณาจักรเฟลารุน ฉันภาวนาให้ถึงตอนนั้นคุณจะดูสุขุมกว่าที่เห็นตอนนี้อยู่นะคะ" เรนาร์ดใช้นิ้วเกาแก้มเบาๆ แล้วเบือนหน้าหนี ถ้าอเล็กซ์อยู่ที่นั่น เขาคงไม่พลาดสังเกตเห็นริ้วสีแดงที่ปรากฏบนแก้มของเรนาร์ดเป็นแน่ และเขาคงจะล้อเลียนพ่อคน 'ขี้ระแวง' คนนี้ไม่หยุดหย่อนอย่างแน่นอน โชคดีที่ตอนนี้อเล็กซ์กำลังยุ่งอยู่กับการกล่าวลาเจ้าชายเคเลนและเจ้าชายกาเร็น เขาจะไม่มีวันรู้เลยว่าความสุภาพของเขาทำให้เขาพลาดโอกาสดีๆ ในการเก็บหลักฐานลับมาแบล็กเมล์หนึ่งในตัวละครหลักของ Endless Leveling Online เสียแล้ว