Chapter 1234 ภัยคุกคาม หอกทั้งสี่พุ่งทะยานไปรอบตัวอเล็กซ์ โดยที่เขาสามารถควบคุมแต่ละเล่มได้อย่างอิสระ ‘แย่หน่อยนะ’ เขาคิด ต่างจากวิชาหนวดปลาหมึกของตระกูลเหยาที่สามารถควบคุมแขนขาได้พร้อมกันทั้งสี่ข้างในขณะที่ยังคงรักษาสถานะเกราะทรงกลมไว้นั้น วิชาที่เขากำลังใช้ไม่มีแง่มุมของการป้องกันหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ทำได้มีเพียงการควบคุมหอกทั้งสี่เล่มไปพร้อมกับต้องโฟกัสไปที่การป้องกันตัวในเวลาเดียวกันเท่านั้น “ช่างเถอะ ลองดูหน่อยแล้วกัน” เขาส่งหอกทั้งสี่พุ่งออกไปในสี่ทิศทางที่แตกต่างกัน ซึ่งแต่ละเล่มพุ่งเข้าจู่โจมศัตรูคนละคน พวกเขาทั้งสี่ต่อสู้กับหอกโดยได้รับความช่วยเหลือจากพรรคพวก และจัดการทำลายหอกทั้งสี่เล่มลงได้อย่างรวดเร็ว อเล็กซ์สร้างหอกขึ้นมาอีกสี่เล่มแล้วส่งออกไปโจมตีใหม่ เขากำลังประเมินความแข็งแกร่ง ความทนทาน และคุณสมบัติต่างๆ ของหอกที่เขาสร้างขึ้นมา มันเป็นวิชาระดับสวรรค์ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ของอ่อนหัดแต่อย่างใด ทว่าการที่ต้องมาคอยควบคุมมันทั้งสี่เล่มพร้อมกันกลับทำให้ประสิทธิภาพโดยรวมดูแย่ลงกว่าที่ควรจะเป็น หากสู้กับคนเพียงคนเดียว หอกเหล่านี้คงช่วยได้มาก แต่ถ้าหากต้องสู้กับคนจำนวนมากในคราวเดียวเหมือนที่อเล็กซ์กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ วิชานี้ถือว่าไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่นัก ‘ใช่แล้ว ฉันควรจะปรับเปลี่ยนและรวมมันเข้ากับวิชาหมัดโลหะของฉัน น่าสงสัยจังว่าจะต้องใช้เวลาสักเท่าไหร่กัน’ อเล็กซ์ครุ่นคิด อเล็กซ์ละทิ้งเรื่องหอกแล้วพุ่งเข้าไปต่อสู้ในระยะประชิด เขาเหวี่ยงหมัดเข้าที่คางของชายคนหนึ่งจนกรามแตก ก่อนจะหันตัวกลับแล้วกระแทกหน้าผากเข้ากับหน้าอกของชายอีกคน เขาดึงแส้เพลิงออกมาแล้วสะบัดเข้าใส่การโจมตีด้วยหอกที่พุ่งเข้ามา เสียงปะทะกันทำให้เกิดการระเบิดของเปลวไฟขึ้นระหว่างทั้งสองฝ่าย จากนั้นเขาก็ดึงแส้กลับมาและตวัดรัดเข้าที่ร่างของสิงโตที่พยายามจะลอบเข้ามาทางด้านหลัง ก่อนจะฟาดมันลงกับพื้นอย่างแรง แส้คลายออกและอเล็กซ์ก็เหวี่ยงมันไปรอบตัว เพื่อสู้กับการโจมตี 3 สายที่พุ่งเข้ามาพร้อมกัน จากนั้นเขาก็สะบัดแส้เข้าใส่คนที่กำลังเหวี่ยงขวานเข้าหาเขา แรงสะบัดจากแส้ตัดแขนชายคนนั้นขาดกระเด็นถึงข้อศอกและทำลายขวานของเขาไปในคราวเดียว เปลวไฟเบ่งบานออกมาจากแส้ ซึ่งเขาใช้มันเพื่อส่งการโจมตีด้วยไฟกระจายออกไปทุกทิศทุกทาง จู่โจมทุกคนพร้อมกัน พวกเขาต่อสู้กับอเล็กซ์ต่อไปอีกไม่กี่นาที แต่ไม่มีใครแม้แต่จะเข้าใกล้ตัวเขาได้เลย นับประสาอะไรกับการทำร้ายเขา ทุกคนต่างพ่ายแพ้ สะบักสะบอมและเต็มไปด้วยบาดแผล แถมบางคนยังต้องสูญเสียอวัยวะไปอีกด้วย คนจำนวนหนึ่งทรุดตัวลงกับพื้นและกลิ้งเกลือกด้วยความเจ็บปวด เพราะไม่สามารถต้านทานการต่อสู้ครั้งนี้ได้อีกต่อไป “โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ” ชายคนหนึ่งร้องขอ “ได้โปรด อย่าฆ่าพวกเราเลย” คนแล้วคนเล่าหยุดต่อสู้และยอมจำนนโดยดี พวกเขาคุกเข่าลงต่อหน้าอเล็กซ์เพื่อขอให้เขาหยุดมือ อเล็กซ์เพียงแค่ขมวดคิ้ว เขาไม่ได้รู้สึกพึงพอใจกับการต่อสู้ครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย แม้ว่าศัตรูจะอ่อนแอกว่า แต่เขาก็หวังว่าจำนวนของพวกเขาจะสร้างภัยคุกคามได้บ้าง ทว่าด้วยระดับพลังของเขา เหตุการณ์แบบนั้นจึงไม่เกิดขึ้นเลย ‘ฉันจำเป็นต้องหาคนที่แข็งแกร่งกว่านี้ถ้าหากอยากจะต่อสู้อย่างจริงจัง’ เขาคิด เขาเริ่มสงสัยว่าควรจะขอให้สการ์เล็ตมาสู้กับเขาหลังจากที่พวกเขากลับไปยังทวีปใต้ดีหรือไม่ ก่อนหน้านี้เธอสู้กับเขาไม่ได้เพราะกำลังพยายามแก้ไขพื้นฐานพลังที่เร่งรีบของตัวเอง แต่ตอนนี้เมื่อเธอเป็นปกติแล้ว เธอก็สามารถช่วยเขาฝึกซ้อมการต่อสู้ได้อย่างเต็มที่ เขามองไปยังกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าแล้วส่ายหัว “พวกแกตั้งใจจะฆ่าฉันเพื่อชิงดาบนั่นไปใช่ไหม?” เขาถาม “ฉันควรจะปล่อยพวกแกไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ?” กลุ่มคนเหล่านั้นตัวสั่นเทาเล็กน้อยและไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเลย “ได้ งั้นฉันจะปล่อยพวกแกไป” อเล็กซ์กล่าว “แต่ต้องหลังจากที่ทิ้งของมีค่าของพวกแกไว้เสียก่อน” “อะไรนะ?” เหล่าเซียนเงยหน้าขึ้นด้วยความกังวล “ทิ้งสมบัติที่คุ้มค่ากับชีวิตของพวกแกไว้” อเล็กซ์กล่าว “ถ้าพวกแกหวงแหนสมบัตินัก ก็ทิ้งแขนทั้งสองข้างของพวกแกไว้แทนเสีย” “ฉันจะให้เวลาพวกแกหนึ่งนาที ถ้าไม่ทำตาม พวกแกก็จะได้ทิ้งศพเอาไว้ที่นี่แทน” อเล็กซ์กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง กลุ่มคนเหล่านั้นมองหน้ากันด้วยความหวาดวิตก เขาจะบังคับทุกคนที่นี่จริงๆ หรือ? เขาคิดจะสร้างศัตรูเป็นทุกคนที่นี่เลยหรืออย่างไร? จริงอยู่ที่เขาสามารถเอาชนะพวกเขาได้ แต่เขาจะเอาชนะคนที่หนุนหลังคนเหล่านี้ได้หรือ? เขาไม่กลัวเลยหรือไง? “พวกแกทุกคนคิดว่าฉันล้อเล่นอยู่ใช่ไหม?” อเล็กซ์ถาม “ได้ ถ้างั้นสิ่งนี้จะทำให้พวกแกเข้าใจว่าฉันพูดจริง” “ข้าขอสาบานต่อสวรรค์ ในอีกหนึ่งนาทีข้างหน้านี้ หากเซียนที่อยู่ภายในม่านพลังนี้ไม่ยอมทิ้งสมบัติมีค่าหรือตัดแขนทั้งสองข้างของตนเอง ข้าจะสังหารพวกมันทิ้งเสีย หากข้าไม่ทำตาม สวรรค์จงทำลายข้าให้สิ้น” ท้องฟ้าสั่นสะเทือนราวกับตอบรับคำสาบานของอเล็กซ์ ความกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจของเหล่าเซียนทุกคนภายในม่านพลัง ท้ายที่สุดแล้ว อเล็กซ์ไม่เพียงแต่ให้คำสาบานว่าจะฆ่าพวกเขาเท่านั้น แต่ยังสาบานว่าจะยอมตายหากเขาทำไม่สำเร็จ นั่นแสดงให้เห็นว่าสถานการณ์นี้จริงจังเพียงใด คนแล้วคนเล่า หยิบสิ่งของออกมาจากถุงเก็บสมบัติของตน แม้สมบัติจะล้ำค่าเพียงใด แต่ก็ไม่เท่ากับชีวิตของพวกเขา อย่างไรก็ตาม บางคนไม่มีสมบัติที่ถือว่าล้ำค่าพอ ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจตัดแขนของตัวเองแล้วยื่นให้กับอเล็กซ์แทน อเล็กซ์รอคอยและเฝ้ามองเวลาที่ค่อยๆ ผ่านไป สายตาของเขากวาดมองไปยังเซียนทุกคน รวมถึงพวกที่กำลังนอนครวญครางด้วยความเจ็บปวด เขารู้ว่าทุกคนได้ยินคำสาบานของเขาแล้ว สิ่งที่เขาทำได้ก็คือรอ เขาไม่ได้คิดจะฆ่าใครเลยแม้แต่คนเดียว เขาไม่ได้มีความตั้งใจที่จะสู้กับใครเลยด้วยซ้ำ แต่นั่นก็ต่อเมื่อพวกเขาเดินจากไปหลังจากได้รู้ว่าเขาเป็นใคร แม้จะจำเขาได้แล้ว แต่คนเหล่านี้ก็ยังเลือกที่จะโจมตีเขาและลูกสาว ดังนั้นเขาจึงไม่อาจปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ คำขู่ว่าจะฆ่าก็เป็นเพียงคำขู่ และการทำให้พวกเขาต้องสูญเสียสมบัติไปก็เป็นเพียงการลงโทษง่ายๆ เท่านั้น เหตุผลเดียวที่เขาให้คำสาบานก็เพื่อยืนยันว่าทั้งเขาและศัตรูจะไม่พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากความขัดแย้งนี้ หนึ่งนาทีผ่านไป อเล็กซ์เห็นสิ่งของมากมายวางอยู่ตรงหน้า รวมถึงแขนอีกจำนวนหนึ่ง เขารับสมบัติต่างๆ ที่ถูกยื่นให้แล้วพิจารณาดู ไม่มีเซียนคนไหนเลยที่ไม่ยอมทิ้งอะไรไว้ให้ เขาจึงพยักหน้า ความรู้สึกอึดอัดในใจเริ่มจางหายไปเมื่อคำสาบานจบลงด้วยการที่เขาได้รับทุกอย่างที่ต้องการ จากนั้นเขาเก็บสมบัติเหล่านั้นลงในถุงเก็บของแล้วหันไปมองกลุ่มคนเหล่านั้น “ไปได้” ม่านพลังสลายตัวไป ทั้งจานอาคมและดาบต่างกลับคืนสู่มือของอเล็กซ์ กลุ่มคนเหล่านั้นไม่รอช้ารีบวิ่งหนีออกไปจากที่นั่นทันที ภายในเวลาไม่นาน พื้นที่ที่เคยใช้ต่อสู้ก็ว่างเปล่า เหลือทิ้งไว้เพียงเศษแขนไม่กี่ข้างบนพื้นดิน สัมผัสทางจิตวิญญาณของอเล็กซ์แผ่ขยายไปถึงชายหนุ่มสามคนที่ซ่อนตัวอยู่ไกลออกไปและกำลังเฝ้ามองความขัดแย้งนี้ “จงพยายามเปลี่ยนตัวเองเสียก่อนที่วันหนึ่งพวกเจ้าจะพบว่าตนเองกำลังติดตามคนที่พร้อมจะฆ่าเจ้าได้ด้วยเหตุผลเพียงเล็กน้อย” เขากล่าวบอกพวกเขา ชายหนุ่มเหล่านั้นที่ติดตามอเล็กซ์มาตั้งแต่ที่ร้านอาหารต่างหวาดกลัวจนสติหลุดและรีบวิ่งหนีไปในทันที ในที่สุด อเล็กซ์ก็หันกลับไปหาลูกสาวแล้วยิ้มออกมา “เราไปกันเถอะไหม?”