Chapter 1253 ปรมาจารย์ “แค่เลือดไม่กี่หยดงั้นหรือ?” ไป๋จิงเฉินเกือบจะหลุดขำออกมา “ข้าสงสัยว่าเจ้าจะยังพูดแบบเดิมไหม หากเจ้ารู้ถึงความสำคัญของเลือดไม่กี่หยดนั้น” “ความสำคัญ?” อเล็กซ์เริ่มสงสัย “มันก็แค่เลือดพยัคฆ์ขาวไม่ใช่หรือไง ถ้าข้าต้องการอีก ข้าก็มั่นใจว่าข้าหาวิธีอื่นมาได้” “เจ้าทำได้แน่หรือ?” ไป๋จิงเฉินยิ้มให้เขาอย่างมีเลศนัย “ท่านหมายความว่าอย่างไร? ทำไมข้าถึงทำไม่ได้?” อเล็กซ์ถาม “มันไม่ใช่เลือดพยัคฆ์ขาวหรือ? ข้ารู้ว่ามันหายากในที่แห่งนี้ แต่ถ้าข้าทะลวงระดับขึ้นไปได้ ข้าก็น่าจะมีวิธีได้มันมาหลายทางใช่ไหมล่ะ? ไม่ว่าจะใช้เงินซื้อ หรืออาจจะใช้วิธีอื่นที่ชั่วร้ายกว่านั้นหากจำเป็น” “ข้าเกรงว่าหากเจ้าสูญเสียเลือดนี้ไปตอนนี้ เจ้าจะไม่มีวันได้แก่นแท้โลหิตของพยัคฆ์ขาวที่ล้ำค่าขนาดนี้อีกแล้ว” ไป๋จิงเฉินกล่าว จากนั้นเขาก็ส่งกระแสจิตสื่อสารโดยตรงเข้าไปในใจของอเล็กซ์ “เพราะเลือดแก่นแท้เพียงไม่กี่หยดนี้ เทียบได้กับเลือดแก่นแท้ของบรรพชนพยัคฆ์ขาว ตัวตนที่ได้รับพรจากทวยเทพโดยแท้จริง” “อะไรนะ?” อเล็กซ์ตะโกนออกมาด้วยความตกตะลึง “บอกข้ามา เจ้ายังอยากจะทิ้งมันไปอยู่อีกไหม?” ไป๋จิงเฉินถาม “จะเป็นไปได้ยังไ—” “ตกลงหรือปฏิเสธ” ไป๋จิงเฉินจี้ถาม “ตกลงครับ แน่นอนอยู่แล้ว” อเล็กซ์ตอบ “ข้าแค่สงสัยว่าแม่ของเขาไปเอามันมาได้อย่างไร” “นั่นสิ ได้มาอย่างไรกันนะ” เขายิ้มอย่างลึกลับ “อีกอย่างนะ คำตอบที่ถูกต้องคือตกลง หากเจ้าปฏิเสธ ข้าคงต้องบังคับเอาจากเจ้าแล้ว” อเล็กซ์ตัวสั่นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าอสูรตนนี้ทำแบบนั้นแน่ เขาเคยเห็นมาแล้วว่าอีกฝ่ายสามารถทำอะไรได้บ้าง แม้แต่กับคนที่เขาไม่ควรจะสังหาร “แต่ท่านแน่ใจหรือครับ ท่านอาวุโสไป๋?” อเล็กซ์ถาม “ว่ามันดีขนาดนั้นจริงๆ?” “ตอนที่เพิร์ลดูดซับเลือดแก่นแท้ครั้งแรก เกิดอะไรขึ้น?” ไป๋จิงเฉินย้อนถาม “เขาสำรอกมันออกมาครับ” อเล็กซ์ตอบ “เจ้ารู้ไหมว่าทำไม?” ไป๋จิงเฉินถามต่อ “นั่นเพราะร่างกายของเขายังไม่สามารถรองรับเลือดแก่นแท้ที่ทรงพลังขนาดนั้นได้ในตอนนั้น แม้แต่ตัวเจ้าเอง เจ้าได้รับเลือดแก่นแท้ไปครั้งเดียว จู่ๆ ก็ได้รากฐานธาตุโลหะระดับสูงสุดมา เจ้ารู้ไหมว่าการจะได้รับรากฐานเช่นนั้นมันยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด?” “เจ้าคิดหรือว่าเลือดแก่นแท้ทั่วไปจะทำแบบนั้นได้? ไม่เลย มันทำได้ก็เพราะความพิเศษของมันต่างหาก” ไป๋จิงเฉินอธิบาย อเล็กซ์ยืนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเฝ้ารอที่จะดูดซับเลือดแก่นแท้ของอสูรตัวอื่นๆ นั่นหมายความว่าสิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดไม่ได้ช่วยอะไรเลยหรือ? ‘แมวขาวจะมอบเลือดแก่นแท้ของบรรพชนพยัคฆ์ขาวให้ข้าได้อย่างไร? มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด’ เขาคิดในใจ “เสี่ยวเอ๋อร์ เจ้าช่วยพาเพิร์ลไปตรวจสอบอย่างละเอียดทีว่าเขามีปัญหาอะไรบ้าง แล้วให้คนอื่นๆ ไปพบเขาด้วย” ไป๋จิงเฉินกล่าว “ข้าต้องอยู่ที่นี่เพื่อตอบคำถามของใครบางคน ไม่อย่างนั้นนางอาจจะเผาวังนี้ทิ้งทั้งหมด” เขาหันไปมองสการ์เล็ตที่ดูเหมือนกำลังพยายามควบคุมความโกรธอย่างสุดความสามารถแต่ก็ทำไม่สำเร็จ “ตามบัญชา ท่านผู้อาวุโส” เรินเสี่ยวกล่าวแล้วพาเพิร์ลออกไป ตอนนี้ภายในห้องเหลือเพียงอเล็กซ์ สการ์เล็ต และไป๋จิงเฉิน ไป๋จิงเฉินหันไปหาสการ์เล็ตแล้วยิ้ม “ครั้งสุดท้ายที่ข้าไปดูเจ้า เจ้ายังเป็นแค่ไข่อยู่เลย เจ้าเกิดเมื่อไหร่กัน?” เขาถาม “กว่าสองทศวรรษที่แล้ว” สการ์เล็ตตอบ “ครั้งล่าสุดที่ข้าได้ยินมา ท่านควรจะตายไปแล้วนี่ ท่านยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?” “ใครบอกเจ้าว่าข้าตาย?” ไป๋จิงเฉินถามพลางเดินกลับไปที่บัลลังก์ของตน “ทุกคนบอกแบบนั้น” สการ์เล็ตกล่าว “พวกเขาบอกว่าท่านควรจะตายไปนานแล้ว แม้แต่ท่านอาวุโสลูเฮยยังประหลาดใจที่ท่านยังมีชีวิตอยู่” “ชิ ชิ ชิ ถ้าเจ้าอยากรู้อะไรเกี่ยวกับข้า เจ้าควรมาถามข้าโดยตรงสิ เจ้าไปถามคนอื่นทำไมกัน?” ไป๋จิงเฉินส่ายหัวด้วยความผิดหวัง “ไป๋จิงเฉิน!” สการ์เล็ตคำรามด้วยความโกรธแค้น “ขอโทษทีๆ ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ” ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ แล้วนั่งลงบนบัลลังก์ “ก็นะ ต่อให้ไม่ล้อเล่น ข้าก็ไม่รู้จะบอกเจ้าอย่างไร ข้าไม่เคยตาย พวกเจ้าแค่ทึกทักกันไปเองว่าข้าตายแล้ว” ทั้งอเล็กซ์และสการ์เล็ตขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? “ก็นะ ทุกคนแค่คิดไปเองว่าข้าตาย แล้วภรรยาคนแรกของข้าก็ฉวยโอกาสจากเรื่องนั้นทำให้ดูเหมือนว่าข้าตายไปแล้ว” เขากล่าว “นางควรจะดูแลปกครองในระหว่างที่ข้าไม่อยู่ แต่นางกลับฉวยโอกาสทำให้ดูเหมือนข้าตายเพื่อที่จะได้ให้ผู้ปกครองคนอื่นเข้ามาแทนที่ข้า” “นางเข้าใจจริงๆ ว่าข้าเกลียดภาระหน้าที่ขนาดไหน” เขายิ้มกับตัวเอง “ท่านพูดอะไรไม่รู้เรื่อง” สการ์เล็ตกล่าว “ทุกสิ่งที่ออกมาจากปากท่านฟังดูเหมือนเรื่องเพ้อเจ้อ บอกข้ามาตรงๆ หากท่านไม่ได้ตาย แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านไปทำอะไรมา?” “ข้าใช้เวลาสองวันที่ดีที่สุดในชีวิตน่ะ” ไป๋จิงเฉินกล่าว “ในสถานที่ที่เรียกว่าโลกมนุษย์ ซึ่งเป็นดาวเคราะห์ที่บรรพบุรุษของเขาจากมา” “อะไรนะ?” “อะไรนะ!” ทั้งสการ์เล็ตและอเล็กซ์ต่างอุทานออกมาคำเดียวกัน แต่คนหนึ่งพูดด้วยความสับสน ส่วนอีกคนพูดด้วยความประหลาดใจสุดขีด สการ์เล็ตไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ในขณะที่อเล็กซ์ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “ท่านเคยไปโลกมนุษย์งั้นหรือ?” อเล็กซ์อดถามไม่ได้ ไป๋จิงเฉินพยักหน้า “แค่สองวันครึ่ง ซึ่งเท่ากับห้าพันปีในจักรวาลนี้” เขากล่าว “โลกมนุษย์คืออะไร? พวกเจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน?” สการ์เล็ตถาม “บรรพบุรุษของข้ามาจากโลกใบอื่นที่ไม่ใช่โลกของเรา” อเล็กซ์อธิบาย “ท่านอาวุโสหยางบอกว่ามันเป็นโลกอีกใบหนึ่งที่อาณาเขตเป็นทรงกลม และผู้คนเรียกมันว่าดาวเคราะห์อะไรทำนองนั้น” “อ้อ เขาบอกเจ้าแล้วสินะ” ไป๋จิงเฉินถาม “งั้นก็ตามนั้น ข้าอยู่ที่นั่นมาตลอดเวลาที่หายไป” อเล็กซ์ยังคงสับสนเล็กน้อย “ท่านไปโลกมนุษย์ได้อย่างไร? ท่านใช้เส้นทางเดียวกับที่พวกสัตว์ประหลาดใช้ไปที่นั่นใช่หรือไม่?” เขาถาม เขาจำได้ว่าสัตว์ประหลาดตนนั้นต้องการจะกลับไปที่โลกมนุษย์และได้เปิดเส้นทางไปที่นั่น “สัตว์ประหลาด?” ไป๋จิงเฉินทำหน้ามึนงง “ตัวที่ท่านสู้ด้วยไง” อเล็กซ์กล่าว “ท่านจำไม่ได้หรือ? ตัวที่ปรากฏตัวในทวีปกลางและทำให้เกิดม่านพลังชี่นั่นไง” “เฮ้!” ไป๋จิงเฉินตะโกน “เจ้าจะเรียกอาจารย์ของใครบางคนว่าสัตว์ประหลาดแบบนั้นไม่ได้นะ” อเล็กซ์กะพริบตาปริบๆ “ขอโทษครับ... อาจารย์?” ไป๋จิงเฉินพยักหน้า “นั่นคืออาจารย์ของข้า” เขากล่าว สการ์เล็ตเองก็งุนงง “ท่านหมายความว่าอย่างไร อาจารย์?” นางถาม “ท่านมีอาจารย์ตั้งแต่เมื่อไหร่?” “ตั้งแต่ข้ายังเป็นลูกอสูร” ไป๋จิงเฉินกล่าว “เจ้าอิจฉาที่ไม่มีอาจารย์เก่งๆ เหมือนของข้าหรือไง?” “เจ้าบ้า! อาจารย์เฮงซวยของเจ้านั่นเกือบฆ่าพวกเรานะ ไม่สิ เขาฆ่าพวกเราต่างหาก!” สการ์เล็ตตะคอกใส่เขา “ไม่ พวกเจ้าฆ่าตัวตายกันเองต่างหาก” ไป๋จิงเฉินกล่าว “พวกเจ้าเข้าไปโจมตีเขาก่อนโดยไม่ถามสักคำว่าเขามาทำอะไรที่นั่น แถมเขายังไม่คิดจะสู้กลับด้วยซ้ำ เจ้าจะบอกว่าเขาฆ่าพวกเจ้าได้อย่างไร?” “พวกเราสู้เพื่อช่วยท่าน!” สการ์เล็ตตะโกนกลับ “ท่านกำลังสู้กับเขาอยู่ แล้วทำไมพวกเราต้องมายืนเฉยแล้วถามหาเหตุผลด้วยล่ะ” “ข้า... ข้าไม่ได้สู้กับเขา” ไป๋จิงเฉินหลบสายตาไปทางอื่น “มันแค่การประลองฝีมือ พวกเจ้าเข้าใจสถานการณ์ผิดไปเอง” “นั่นมันเรื่องไร้สาระอะไรกัน!” สการ์เล็ตควบคุมความโกรธไม่อยู่ “ท่านประลองกัน? พวกเราเกือบตายเพราะท่านประลองกันงั้นหรือ?” “ขอโทษที?” ไป๋จิงเฉินพูด สการ์เล็ตเดือดดาล “อธิบายให้ข้าฟังตั้งแต่ต้นมาเลยนะ!” นางสั่ง “ก็ได้ๆ” ไป๋จิงเฉินตอบ “ข้าจำได้ว่าจู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เลยไปตรวจสอบที่ทวีปกลางซึ่งตอนนั้นมีม่านพลังล้อมรอบอยู่แล้ว” “ข้าเข้าไปและพบอาจารย์ของข้าที่นั่นกับคนอื่นอีกคน อาจารย์บอกว่าเขากำลังจะจากโลกนี้ไป และนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้เห็นหน้าเขา ในเมื่อข้าชื่นชมอาจารย์มาตลอด ข้าก็เลยอยากประลองกับเขาก่อนที่เขาจะจากไป” “ข้าคงไม่ต้องบอกนะว่าข้าแพ้อาจารย์ยับเยินแค่ไหน แล้วพวกเจ้าก็โผล่มาเห็นสภาพข้าที่โดนซัดน่วม เลยคิดไปเองว่าอาจารย์กำลังทำร้ายข้า” “ข้าพยายามจะห้ามพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้าไม่ยอมฟัง สุดท้ายพวกเจ้าก็บาดเจ็บแล้วก็จากไป” เขาสรุปจบ “แล้วหลังจากนั้นล่ะ?” สการ์เล็ตถาม “แล้วยังไงต่อ? ก็อาจารย์เปิดเส้นทางไปโลกมนุษย์ ข้าก็เลยตามเขาไป” ไป๋จิงเฉินกล่าว “ข้าไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้าหลังจากนั้น” “แล้วท่านกลับมาได้อย่างไร?” นางถาม “อ้อ ก็นะ... จริงๆ ข้ายังไม่ควรกลับมาหรอก ข้าควรจะอยู่ที่นั่นต่ออีกสามวัน แต่มีบางคนอยากกลับบ้านเลยลากเอาพวกมนุษย์ส่วนใหญ่จากโลกนั้นเข้ามาในโลกนี้ด้วย” “อาจารย์ส่งข้ากลับมาเพื่อดูว่าทุกคนที่นี่สบายดีไหม แต่กว่าข้าจะกลับมาก็ผ่านไปหลายศตวรรษแล้ว ข้าเลยไม่มีอะไรทำ ทุกคนจัดการตัวเองได้หมดแล้ว” เขากล่าว “อาจารย์ของท่าน” อเล็กซ์ถาม “เขา... คืออะไร? เขาเป็นมนุษย์หรือไม่?” “หืม เขามีกายหยาบเป็นมนุษย์ แต่เขาไม่จัดว่าเป็นมนุษย์หรอก” ไป๋จิงเฉินกล่าว “เขาเหมือนวิญญาณที่คอยควบคุมร่างมนุษย์ แต่มันก็ไม่เชิง นั่นคือวิธีที่ดีที่สุดที่ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังได้” อเล็กซ์ยังคงสับสนกับคำอธิบายนั้น “ท่านอาวุโสหยางยังกลัวที่จะบอกข้าเลยว่าเขาคือใคร” เขาถาม “ท่านเองก็บอกข้าไม่ได้เหมือนกันหรือ?” “เรื่องอาจารย์ข้าน่ะหรือ? บอกได้สิ” ไป๋จิงเฉินกล่าว “พวกมนุษย์แค่ไม่กล้าพูดถึงเขา เพราะครั้งล่าสุดที่มีคนไปลบหลู่เขา อาจารย์ของข้าสังหารเทพเจ้าไปถึง 7 องค์ในการประชุมสุดยอดเทพเจ้า นั่นก็แค่เพราะพวกที่เหลือหนีตายกันไปหมดแล้วน่ะนะ” อเล็กซ์สูดหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดกลัวเมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของสการ์เล็ตเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่าเขากำลังพูดถึงใคร “ท่านหมายความว่าคนที่พวกเราสู้ด้วยคือ...” “ใช่” ไป๋จิงเฉินพยักหน้า “อาจารย์ของข้ามีนามว่า หนิงรั่วกง ปราชญ์หมื่นสมบัติ หรือที่รู้จักกันดีในนามว่า ผู้สังหารเทพเจ้า”