Chapter 171: กลับสู่สำนักหงอู่ อเล็กซ์ตั้งค่าแล็ปท็อปเครื่องใหม่ที่มีราคาแพงของเขา เขาประทับใจมากที่แล็ปท็อปเครื่องนี้มีประสิทธิภาพดีเยี่ยม เขาจัดการตั้งค่าทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับการเรียนอย่างรวดเร็วและลองใช้งานมันอยู่ครู่หนึ่ง ราว ๆ บ่าย 3 โมง ฮันนาห์ก็ชวนเขาไปหาอะไรกิน “โอ้ อันนี้อร่อยดีนะ” อเล็กซ์พูดขณะกินผัดหมี่ “ใช่ไหมล่ะ วินนี่สอนสูตรนี้ให้ฉันน่ะ ฉันพยายามจะทำกินบ่อยเท่าที่จะทำได้เลย” ฮันนาห์กล่าว “อ้อ จริงสิพี่สาว มื้อเย็นล่ะ? ผมควรจะล็อกเอาต์ออกมาตอนกี่โมงดี?” เขาถาม “มื้อเย็นเหรอ? ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวฉันจะทำทิ้งไว้เยอะ ๆ แล้วแช่ตู้เย็นไว้ให้ นายอยากกินตอนไหนก็แค่เอาไปอุ่นไมโครเวฟก็พอ” ฮันนาห์ตอบ “โอ้ สะดวกดีจังครับ” เขากล่าว “ใช่ พวกเราทำแบบนี้กันมาตั้งแต่เกมเปิดตัวเมื่อ 2 เดือนก่อนแล้วล่ะ” หลังจากทานอาหารเสร็จ อเล็กซ์ก็กลับเข้าห้องไป ส่วนฮันนาห์ยังคงเตรียมมื้อเย็นต่ออีกสักพัก อเล็กซ์หยิบเฮดเมทเครื่องใหม่ของเขาออกมาแล้วรีบมองหาเต้ารับเพื่อเสียบปลั๊ก เมื่อทุกอย่างพร้อม เขาก็นอนลงบนเตียงแสนสบาย สวมเฮดเมท และล็อกอินเข้าสู่เกม <ตรวจพบผู้เล่นเก่า> <กำลังสร้างการเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์ Oakleaf> <การเชื่อมต่อสำเร็จ> อเล็กซ์ลืมตาขึ้นภายในบ้าน เขาหันไปมองรอบ ๆ แล้วดูเวลา “คงถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้วสินะ” เขาคิดในใจ “ท่านอาจารย์ ผมกำลังจะไปแล้วนะครับ” เขาส่งข้อความผ่านเครื่องรางสื่อสารที่ใช้ติดต่อกับอาจารย์ เขาคาดหวังว่าอาจารย์จะมาส่งเขา แต่กลับได้รับเพียงข้อความที่บอกให้ไปพบศิษย์พี่ก่อนออกเดินทางแทน “สงสัยต้องไปบอกลาศิษย์พี่หญิงสักหน่อย ไม่งั้นไม่รู้ว่าคราวหน้าเจอหน้ากันข้าจะโดนซ้อมหนักแค่ไหน” เขาหัวเราะกับตัวเองก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบ้านของหลัวเหม่ย บนภูเขาแทบไม่มีใครอยู่เลย และคนที่มีอยู่ก็ไม่ได้สนใจเขา จนกระทั่งเดินขึ้นไปสูงขึ้นเรื่อย ๆ เขาถึงต้องเปลี่ยนออร่าของตนเพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็น เขาพบหลัวเหม่ยยังคงอยู่ในบ้าน กำลังศึกษาตำราเล่มหนึ่งอยู่ “อ้าว ศิษย์น้อง มาแล้วเหรอ” เธอกล่าว เขามองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบเหมิงหยุนที่มักจะอยู่กับหลัวเหม่ยเป็นประจำ ‘เธอคงล็อกเอาต์ไปแล้วสินะ?’ เขาคิด จากความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเธอ เธอคงเป็นผู้เล่นที่เข้าร่วมสำนักพยัคฆ์มาตั้งแต่ช่วงแรก ๆ เพื่อให้ความเป็นส่วนตัวแก่เธอ เขาจึงไม่ได้ถามหรือพูดคุยเรื่องนี้กับเหมิงหยุน เพราะยังไงซะเธอก็เป็นแค่ผู้เล่นเหมือนกับเขานั่นแหละ “พร้อมจะไปแล้วหรือยัง ศิษย์น้อง?” เธอถาม “ครับ ผมก็เลยมาบอกลาท่านศิษย์พี่นี่แหละ” เขากล่าว หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค เขาก็บอกลาแล้วเดินลงจากถนนสายหลักมุ่งตรงไปยังประตูสำนัก ที่นั่นเขาถามผู้อาวุโสคนหนึ่งและถูกพาไปพบกับศิษย์พี่ของเขา “อ้าว จะไปแล้วงั้นรึ?” หลิวซุนถามเมื่อเห็นอเล็กซ์เตรียมตัวจะจากไป “ครับ” อเล็กซ์ตอบ “เอาล่ะ อาจารย์อยากให้ข้าบอกอะไรบางอย่างกับเจ้า ท่านอยากจะบอกด้วยตัวเองอยู่หรอก แต่ท่านก็เข้าใจว่ามันยากแค่ไหนที่มีผู้อาวุโสมากมายมายืนอออยู่หน้าประตูห้องเจ้า” หลิวซุนส่ายหัว ‘พวกผู้อาวุโสหน้าบ้านข้าเนี่ยนะ? หวังว่าพวกเขาจะไม่โกรธที่ข้าเมินเฉยใส่หรอกนะ’ เขาคิด “ช่างเถอะ กลยุทธ์ไม่ตอบรับคงได้ผล เพราะพวกผู้อาวุโสรีบจากไปเร็วมาก อ้อ จริงสิ ข้าลืมข้อความของอาจารย์ไปสนิทเลย” หลิวซุนกล่าว “เรื่องอะไรเหรอครับ ศิษย์พี่?” เขาถาม “เนื่องจากคงเป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะเป็นตัวแทนของสำนักพยัคฆ์ในการประลองระหว่างสำนักประจำปี อาจารย์จึงอยากให้เจ้ามุ่งเน้นไปที่การทำคะแนนให้สำนักหงอู่ในการประลองแทน” “ถึงเราจะพลาดกิจกรรมส่วนใหญ่ไป แต่เราก็แทบการันตีว่าจะได้เลื่อนระดับเป็นสำนักชั้นหนึ่งแล้ว แต่สำนักหงอู่ยังต้องการคะแนนอีกเยอะ ดังนั้นเจ้าควรไปช่วยที่นั่น” “อีกอย่าง ไม่ต้องกังวลเรื่องการปิดบังใบหน้าหรืออะไรต่อหน้าสำนักพยัคฆ์หรอก อาจารย์วางแผนจะเปิดเผยความสัมพันธ์ของเจ้าในคราวหน้าเมื่อเจ้ากลับมาที่สำนัก” หลิวซุนพูดจบ “เข้าใจแล้วครับ ผมจะทำตามที่อาจารย์สั่ง” อเล็กซ์ตอบ “ศิษย์พี่ครับ ฝากเอาหนังสือเล่มนี้ไปคืนที่หอตำราให้ผมทีได้ไหม? ผมลืมสนิทเลย” อเล็กซ์ยื่นหนังสือเกี่ยวกับวิชาร่างแยกให้หลิวซุน “ได้สิ ลาก่อนศิษย์น้อง ไว้เจอกันใหม่ในอีก 2 สัปดาห์” หลิวซุนกล่าวลา อเล็กซ์เดินออกจากประตูสำนักและผ่านตลาดที่พลุกพล่าน “เฮ้ย นั่นมันศิษย์ใหม่คนนั้นไม่ใช่เหรอ?” ใครบางคนพูดขึ้น “ศิษย์ใหม่คนไหน?” อีกคนถาม “ก็คนที่สู้รบเมื่อวานไงล่ะ” คนแรกตอบ “เฮ้ย จริงด้วย นั่นเขาใช่ไหม?” อีกคนทัก “ข้าอยู่ในเหตุการณ์ตอนต่อสู้นั่น มันคือเขาแน่นอน” คนอื่นเสริม ‘ดูเหมือนจะมีคนรู้จักข้าเยอะกว่าที่คิดแฮะ’ อเล็กซ์คิด เขาเดินผ่านตลาดไปเงียบ ๆ และเมื่อไม่มีใครจ้องมอง เขาก็รีบมุดเข้าไปในซอยที่เงียบสงบ เขาถอดชุดคลุมสีเหลืองออกและเปลี่ยนเป็นชุดสีเขียวอย่างรวดเร็ว เมื่อเดินออกมาจากตรอก ตอนนี้เขาอยู่ในชุดศิษย์สำนักหงอู่แล้ว เขากำลังเดินกลับสำนักอย่างช้า ๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบเมือง ‘ข้าไม่เคยมาแถบนี้ของเมืองเลยสินะ?’ เขาคิด เขาคอยมองไปรอบ ๆ จนกระทั่งเห็นสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย “อ้อ ที่นี่เองสินะ” เขาคิด ตรงหน้าเขาคือร้านค้าที่มีผู้คนเดินเข้าออกมากมาย ร้านนี้ค่อนข้างใหญ่เมื่อเทียบกับบริเวณรอบข้าง และดำเนินงานโดยชายหญิงหนุ่มสาวในชุดคลุมสีเขียว นี่คือร้านขายยาของสำนักหงอู่ ซึ่งเป็นที่ที่ยาสมุนไพรระดับสูงส่วนใหญ่ถูกนำมาวางจำหน่ายหลังจากศิษย์นำมาขาย คนที่ทำงานที่นี่ส่วนใหญ่เป็นศิษย์ชั้นใน โดยมีผู้อาวุโสไม่กี่คนคอยดูแลภาพรวมอยู่เบื้องหลัง ‘มิน่าล่ะ ข้าถึงไม่เคยเห็น มันอยู่ในที่แบบนี้นี่เอง ข้าเองก็ไม่เคยคิดจะเดินมาทางนี้ด้วย’ อเล็กซ์คิด เขาเคยได้ยินเรื่องนี้จากอาจารย์แต่ไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อได้เห็นสมใจแล้ว เขาก็เดินมุ่งหน้าไปยังสำนักและถึงที่หมายในเวลาไม่นานนัก