Chapter 195: ความสับสนของโจวเหมย ‘แต่เขาจะเป็นไปได้อย่างไรกัน ในฐานะศิษย์ภายนอก เขากลับครอบครองวิชาอมตะเพียงหนึ่งเดียวของสำนักที่ต้องใช้คะแนนสะสมมากกว่า 50,000 คะแนน?’ โจวเหมยครุ่นคิดโดยที่ดวงตายังคงเบิกกว้าง ‘หรือว่าคำพูดของเหล่าศิษย์จะเป็นจริงที่ว่าเขาเป็นบุตรชายของผู้อาวุโสสักคน?’ เธอตั้งคำถามในใจ ‘แต่ต่อให้เป็นแบบนั้น การจะครอบครองวิชานี้ก็น่าจะเป็นไปไม่ได้ เว้นแต่ว่า…’ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยข้อสันนิษฐานของตัวเอง ‘เว้นเสียแต่ว่าเขาจะเป็นบุตรชายของเจ้าสำนักเอง ยิ่งไปกว่านั้น เท่าที่ฉันรู้มีเพียงท่านเจ้าสำนักเท่านั้นที่บรรลุวิชาเงาพร่างพรายอย่างสมบูรณ์ นางกำลังซ่อนเขาไว้จากพวกเรางั้นหรือ? หรือเขาจะเป็นลูกลับๆ ที่เกิดจากคนนอกสำนักกันแน่?’ ความคิดนับร้อยแล่นเข้ามาในหัวของเธอ พยายามทำความเข้าใจว่าศิษย์ภายนอกที่ไม่มีใครรู้จักจะกลายเป็นศิษย์สายในได้ในทันทีได้อย่างไร และคนผู้นั้นไปเรียนรู้วิชาอมตะนั่นมาจากไหน “ท่านพี่? ท่านพี่คะ!” โจวหมีร้องเรียกเพื่อดึงสติโจวเหมยที่กำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง “หืม? มีอะไรหรือ?” เธอถามกลับ “ท่านดูเหมือนกำลังเหม่อลอยนะคะ ท่านพี่ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?” โจวหมีถามด้วยความเป็นห่วง โจวเหมยใช้เวลาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “พวกเจ้าทุกคนรู้จักเขาใช่ไหม?” “เขา?” โจวหมีเอียงคอด้วยความงุนงง จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าพี่สาวหมายถึงใคร “อ้อ ท่านหมายถึงศิษย์พี่อเล็กซ์น่ะหรือคะ?” “ใช่ ศิษย์คนนั้น ศิษย์สายในคนใหม่ พวกเจ้าดูเหมือนจะรู้ว่าเขาเป็นใคร พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาใกล้ชิดกับเจ้าสำนักอย่างไร?” เธอถามต่อ “ใกล้ชิดกับเจ้าสำนักหรือคะ?” โจวหมีทำหน้างงอีกครั้ง “ข้าไม่ทราบเลยค่ะท่านพี่ ข้าเพิ่งพบเขาเพียงครั้งเดียว ตอนนั้นคือช่วงที่ศิษย์พี่คงกำลังจะเลื่อนระดับ อันที่จริงศิษย์พี่คงน่าจะรู้เรื่องเกี่ยวกับเขามากกว่าข้านะคะ” โจวเหมยหันขวับไปมองคงอวี้หานแล้วจ้องเขม็ง รอคอยคำตอบจากเขา ฝ่ายคงอวี้หานเมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาอันหนักหน่วงก็เริ่มรู้สึกอึดอัด “ข้าเจอเขาเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น เนื่องจากเขาเคยช่วยเหลือข้าสองสามครั้ง ข้าจึงเรียกเขาว่าศิษย์พี่ นั่นคือทั้งหมดที่ข้ารู้เกี่ยวกับเขาครับ” “ช่วยเจ้าสองสามครั้งงั้นหรือ?” โจวเหมยเริ่มสนใจ “อธิบายมาซิ” คงอวี้หานจึงเริ่มเล่าว่าอเล็กซ์ได้ช่วยเหลือเขาไว้อย่างไร ทั้งการหาเบอร์รี่คนแคระที่หายากยิ่ง การเป็นผู้ช่วยระหว่างเตรียมยาปรับปราณ และการช่วยเหลือเขาอีกครั้งในเหตุการณ์เตาหลอมยาเกิดระเบิด “อธิบายเรื่องเหตุการณ์นั้นให้ละเอียดอีกที” โจวเหมยสั่ง คงอวี้หานจึงเล่าอย่างแม่นยำขึ้นว่าอเล็กซ์จัดการปัดเตาหลอมทิ้งไปได้ทันเวลาก่อนที่มันจะระเบิดระหว่างที่เขาเลื่อนระดับได้อย่างไร รวมถึงการที่อเล็กซ์ขวางคลื่นกระแทกและปกป้องเขาไว้ได้อย่างไรอีกด้วย “เจ้าไม่ได้รู้ตัวเลยหรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับเตาหลอมของเจ้า?” เธอถามด้วยสายตาดูแคลน คงอวี้หานรู้ดีว่านางเกลียดเขาที่มาชอบน้องสาวของนาง แต่เพราะเห็นแก่หน้าโจวหมี เขาจึงไม่ได้พูดอะไรนอกจากส่ายหน้า จากนั้นโจวเหมยก็หันไปหาน้องสาวของตนแล้วถามว่า “เจ้าก็อยู่ที่นั่นด้วยใช่ไหม? เจ้าไม่ได้ทำอะไรเลยงั้นหรือ?” โจวหมีเพียงแต่ส่ายหน้า “เขาเคลื่อนไหวและช่วยพวกเราไว้ก่อนที่พวกเราจะทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะ” โจวเหมยคิดถึงเรื่องเดียวหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด ‘คนผู้นี้ใช้การชักนำธาตุอย่างแน่นอน อีกหนึ่งวิชาที่รู้กันเฉพาะในหมู่ผู้อาวุโสและศิษย์สายในระดับสูงเท่านั้น คนผู้นี้เป็นใครกันแน่?’ ความสงสัยกัดกินใจของเธอจนอยู่ไม่สุข “ท่านพี่?” โจวหมีต้องปลุกพี่สาวอีกครั้งเพราะเธอกลับไปจมอยู่ในความคิดของตัวเองอีกรอบ “หือ?” เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์อีกครั้ง “เราจะไม่ไปกันหรือคะ?” โจวหมีถาม โจวเหมยละสายตาจากน้องสาวแล้วมองไปยังโถงทดสอบ ก่อนจะพบว่าไม่มีใครอยู่ข้างในนั้นแล้ว แม้แต่ผู้อาวุโสก็ไม่อยู่ “จริงด้วย ไปกันเถอะ” โจวเหมยเริ่มเดินนำออกไปและทั้งสองก็เดินตามหลังมา การบรรยายจบลงแล้ว โถงบรรยายจึงว่างเปล่า ทว่าแทนที่จะเดินกลับไปยังภูเขาของศิษย์สายใน โจวเหมยกลับเดินไปทางจุดที่ภูเขาของเจ้าสำนักมาบรรจบกับสวนสมุนไพรด้านซ้าย “ท่านพี่จะไปทางนั้นทำไมหรือคะ? ต้องการของอะไรในสวนหรือเปล่า?” โจวหมีถาม “ไม่ ข้าไม่ได้จะไปสวน ข้ากำลังจะไปที่พักของผู้อาวุโส” เธอกล่าวและเดินต่อไป “แต่ไปทำไมหรือคะท่านพี่?” โจวหมีถามด้วยความงุนงง “เจ้ากลับไปที่ภูเขาของศิษย์สายในก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะตามไปทีหลัง ข้ามีบางอย่างที่ต้องถามท่านอาจารย์ของข้า” เธอเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบ “ดะ—” โจวหมีทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พี่สาวของเธอเดินห่างออกไปไกลแล้ว “เฮ้อ นางก็เป็นแบบนี้เสมอเลย” โจวหมีถอนหายใจแล้วหันไปมองคงอวี้หานซึ่งกำลังมองมาที่เธอเช่นกัน คงอวี้หานกลืนน้ำลายก่อนจะพูดว่า “ศิษย์น้องโจวหมี เรากลับไปรอที่ภูเขาศิษย์สายในกันเถอะครับ ระหว่างนี้เราจะได้จัดการบ้านหลังใหม่ของศิษย์น้องด้วย” เมื่ออยู่กันตามลำพัง โจวหมีก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อยจึงส่งเสียง “อื้ม” เบาๆ เป็นการตกลง คงอวี้หานยิ้มและผายมือบอกทางไปยังที่พักใหม่ของเธอ ในขณะเดียวกัน อเล็กซ์กลับมาถึงบ้านบนภูเขาของเจ้าสำนักเรียบร้อยแล้ว เขาใช้ทั้งวิชาเงาพร่างพรายและวิชาแสงพรางตัวเพื่อหลบหนีจากฝูงชน เขาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยช้าไปแล้ว จึงหยิบยันต์สื่อสารขึ้นมาส่งข้อความหาอาจารย์ “ข้าสอบผ่านแล้วครับอาจารย์ ตอนนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยล้าจากการบ่มเพาะพลังทั้งคืนและจากการสอบ ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะครับ แล้วเดี๋ยวจะกลับมาคุยเรื่องทุ่งต้องห้ามกับอาจารย์ทีหลัง” เขาได้รับข้อความตอบกลับสั้นๆ ว่า “ได้ แล้วก็ยินดีด้วยนะ” เขาอมยิ้มเมื่อเห็นข้อความนั้น เมื่อเข้ามาในบ้าน เขาก็เดินเข้าห้องห้องหนึ่ง นั่งขัดสมาธิ และล็อกเอาต์ออกไป