Chapter 1731 สิ่งที่คาดไม่ถึง "เริ่มได้ทุกเมื่อครับ" อเล็กซ์ส่งสัญญาณบอกท่านอา ในขณะที่เม็ดยาที่เขาเพิ่งป้อนให้แฮนนาห์เริ่มออกฤทธิ์ภายในร่างกายของเธอ แฮนนาห์กระตุกเล็กน้อยและส่งเสียงครางแผ่วออกมาในลำคอ พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ขยับตัว ลิซทุ่มความสนใจทั้งหมดไปที่ตันเถียน โดยใช้พลังจิตทั้งหมดหยุดยั้งไม่ให้ทั้งพิษและปราณรั่วไหลออกมาจากร่างของแฮนนาห์ เธอไม่สามารถพะวงกับพลังงานที่กำลังไหลเวียนอยู่ในร่างกายของแฮนนาห์ได้ จึงต้องอาศัยคำบอกของอเล็กซ์เพื่อที่จะรู้ว่าเมื่อใดควรหยุดทำในสิ่งที่ทำอยู่ อเล็กซ์เฝ้ามองร่างกายของแฮนนาห์ค่อยๆ ดูดซับพลังงาน รักษาจุดที่บกพร่อง และขจัดสิ่งที่เน่าเฟะ ร่างกายของแฮนนาห์แสดงการเปลี่ยนแปลงที่น่าทึ่งเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากได้รับยา ผมสีขาวของเธอกำลังค่อยๆ กลับมามีสีสัน ใบหน้าที่เคยเหี่ยวย่นก็เริ่มเรียบเนียนขึ้น อเล็กซ์เห็นการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนั้นและเริ่มมีความหวัง แต่เขาก็ยังคงจดจ่ออยู่กับพลังงานของตัวยาและติดตามมันผ่านเส้นลมปราณของแฮนนาห์ไป ด้วยเส้นลมปราณที่เพิ่งขยายตัวของแฮนนาห์ พลังงานจึงเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว มันผ่านไปตามซอกมุมต่างๆ ของร่างกาย ก่อนจะมุ่งหน้าลงไปยังตันเถียน เขาติดตามมันไปอย่างอดทน โดยรู้ดีว่าท่านอาของเขากำลังลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาเห็นพลังงานนั้นมาถึงตันเถียน "ใกล้ถึงแล้วครับ" อเล็กซ์กล่าวขณะเฝ้ามองพลังงานที่เข้าใกล้ตันเถียนมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเฝ้ารอให้มันเข้าไปข้างใน "เดี๋ยวนี้!" ลิซหยุดใช้เต๋าในจังหวะเดียวกับที่พลังงานแห่งการรักษากำลังเข้าสู่ตันเถียน ทันทีที่เธอถอนสัมผัสออกมาจากตันเถียน พลังงานนั้นก็เข้าไปข้างในเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงเฝ้ามองและหวังว่ายาจะทำหน้าที่ของมัน— "ไม่!" เสียงกรีดร้องด้วยความตระหนกของอเล็กซ์ทำให้เธอสะดุ้ง "อะ...อะไรนะ?" ลิซร้องถาม อเล็กซ์รู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรกับสถานการณ์ปัจจุบันที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน ลิซได้หน่วงเวลาภายในตันเถียนของแฮนนาห์ไว้ ซึ่งนั่นช่วยกันไม่ให้ปราณข้างในรั่วไหลออกมา ทว่าในวินาทีที่เวลาไหลย้อนกลับมาเป็นปกติ ปราณภายในตันเถียนของแฮนนาห์ก็พุ่งทะลักออกมา และในขณะที่ทำเช่นนั้น มันก็ได้กวาดเอาพลังงานที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ตันเถียนของแฮนนาห์ออกไปจนหมดสิ้น แม้แฮนนาห์จะสามารถแก้ไขเรื่องนี้ได้ทันทีเมื่อเธอควบคุมปราณของตนเองได้อีกครั้ง แต่นั่นก็คงสายเกินไปเพราะพิษจะทำลายวิญญาณของเธอเสียก่อน อเล็กซ์ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเลย ไม่สิ เขาต้องทำอะไรสักอย่าง และเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เขารีบใช้สิ่งที่สัญชาตญาณบอกว่าเป็นวิธีที่ดีที่สุดทันที เขาใช้เต๋าแห่งมิติเพื่อแยกมิติภายในตันเถียนของแฮนนาห์ออก เพื่อให้เหลือเพียงวิญญาณของเธอที่ถูกกักเก็บไว้ข้างในนั้น การทำเช่นนั้นทำให้ร่างกายของแฮนนาห์ไม่มีวิญญาณหรือจิตหลงเหลืออยู่ เธอจึงหมดสติไปในทันที ในขณะเดียวกัน พิษก็รั่วไหลออกมาจากตันเถียนของแฮนนาห์และเริ่มโจมตีทุกสิ่งที่มันจะเข้าถึงได้ อเล็กซ์รู้สึกเหมือนศีรษะถูกเผาไหม้ราวกับมีคนหยดกรดลงในสมองโดยตรง พิษที่มีฤทธิ์กัดกร่อนกำลังละลายทุกอย่างในหัวของเขา การใช้เต๋าในระดับที่เล็กจิ๋วเช่นนี้ไปพร้อมๆ กับการถูกพิษเล่นงาน ไม่ใช่สิ่งที่อเล็กซ์จะรับมือไหวในเวลาเดียวกัน เขาแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด โดยไม่สามารถอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ลิซไม่รู้ว่าเกิดอะไรผิดพลาด รู้เพียงแค่ว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ ยาไม่ได้ผลเหรอ? มันเสื่อมสภาพ? หรือมีปัญหาอื่นเกิดขึ้นกันแน่? ยานี้ได้มาจากนักเล่นแร่แปรธาตุระดับอมตะ ลิซจึงไม่สงสัยเลยว่ามันน่าจะใช้ได้ เธอจึงเชื่อว่าต้องมีเหตุการณ์อื่นเกิดขึ้นที่ทำให้ยาไม่ได้ผล เธอควรจะหน่วงเวลาอีกครั้งดีไหม? ถ้าอย่างนั้น เธอควรจะทำรอบๆ ตันเถียนของแฮนนาห์อีกครั้งหรือเปล่า? ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกว่าฐานการบ่มเพาะของแฮนนาห์กลับมาอีกครั้งและออร่าของเธอก็หวนคืน ปราณได้หลุดรอดออกไปอย่างที่พวกเขาคาดไว้และมันกำลังพุ่งกลับเข้ามาจริงๆ 'ปราณกำลังไหลกลับ...' ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา ลิซก็เดาออกว่าปัญหาคืออะไร 'บัดซบ!' ลิซตัดสินใจในเสี้ยววินาทีเพื่อทำสิ่งที่หวังว่าจะได้ผล เธอวางมือซ้ายไว้บนหน้าอกของลูกสาวข้างๆ หัวใจ และวางมืออีกข้างไว้บนตันเถียน จากนั้นเธอก็ใช้เต๋าชนิดเดียวกับแฮนนาห์ทั้งร่าง เต๋าแห่งการเร่งเวลา เวลาของแฮนนาห์ถูกเร่งขึ้น ร่างกายทั้งหมดของเธอเคลื่อนไหวเร็วขึ้นเป็นสองเท่าจากเดิม เลือดของเธอสูบฉีดเร็วขึ้นและปราณในร่างก็หมุนเวียนไปมาอย่างรวดเร็ว หากสิ่งที่เธอคิดเกิดขึ้นจริง การให้ปราณของลูกสาวหมุนเวียนอย่างรวดเร็วก็จะช่วยให้พลังงานแห่งการรักษากลับคืนสู่ตันเถียนของเธอ และก็เป็นไปตามที่เธอหวัง มันได้ผลจริงๆ ร่างกายของแฮนนาห์แสดงการเปลี่ยนแปลงที่ชี้ชัดถึงสิ่งที่เธอคิด ร่างกายที่เพิ่งได้รับการรักษาเพียงครึ่งๆ กลางๆ แสดงการพัฒนาขึ้นมาทันทีและได้รับการรักษาจนหายสนิท ลิซค่อยๆ ถอนมือออกมา หายใจหอบอย่างหนัก การใช้เต๋าแห่งเวลาสองครั้งติดต่อกันนั้นยากลำบากแม้แต่กับเธอเอง เธอหายใจเข้าลึกๆ ยาวๆ และเฝ้ามองร่างกายของลูกสาวที่กลับคืนสู่สภาพปกติ ตอนนี้ผมของแฮนนาห์กลับมาดำสนิทและผิวพรรณที่ขาวผ่องก็ไม่มีรอยเหี่ยวย่น ร่างกายของเธออาจจะดูผอมบางและซีดเซียวไปบ้าง แต่นั่นเป็นสิ่งที่จัดการได้ง่าย 'แล้วเรื่องพิษล่ะ?' ลิซสงสัย 'มันหมดไปหรือยัง?' เธอควรตรวจสอบไหม? เธอเคยถูกเตือนว่าอย่าพยายามสัมผัสกับพิษเพราะมันอันตราย "อเล็กซ์ ลูกรักษาหายหรือยัง?" เธอถามและหันไปทางอเล็กซ์ แต่กลับเห็นเส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากและเหงื่อที่ไหลท่วม ดวงตาของเขามีเส้นเลือดฝอยแดงฉาน อเล็กซ์รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากพิษที่จู่โจมจิตใจของเขา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังซ่อนวิญญาณของพี่สาวไว้ในรอยพับของมิติ จนกระทั่งพิษหยุดโจมตีเขา อเล็กซ์ถึงได้ตระหนักว่าพิษนั้นไม่มีอยู่แล้ว เขาสัมผัสไปทั่วร่างของเธอและไม่พบร่องรอยของพิษใดๆ เลย ยาได้ทำหน้าที่ของมันสำเร็จแล้ว ลิซกำลังจะเรียกอเล็กซ์ แต่เขาก็ผ่อนคลายลงและเอ่ยตอบด้วยตัวเอง "เธอ... หายแล้วครับ" เขากล่าวและหยุดลงในที่สุด เขาหายใจเข้าลึกๆ ยาวๆ รู้สึกถึงความโล่งอกที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง เขาช่วยวิญญาณของแฮนนาห์จากการถูกโจมตีได้สำเร็จ วินาทีที่เขาปล่อยเต๋า วิญญาณของแฮนนาห์ก็กลับคืนสู่ตันเถียน อเล็กซ์ยังคงจดจ่อสัมผัสไปที่ร่างกายของเธอและเห็นการเปลี่ยนแปลงภายในตันเถียนเมื่อวิญญาณเริ่มเติบโต วิญญาณค่อยๆ ขยายขนาดจนเกือบเต็มตันเถียน ราวกับว่าพื้นที่ตรงนั้นจะเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับมันเสียแล้ว ทว่า วิญญาณนั้นกลับทะลุผ่านตันเถียนออกมาและขยายตัวภายนอกจนกระทั่งมีขนาดประมาณหนึ่งในสามของร่างกายทั้งหมด แล้วจึงหยุดลง อเล็กซ์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นเช่นนั้น มันไม่ควรจะหยุดอยู่แค่นี้ แต่ความคิดของเขาก็เบี่ยงเบนออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อแฮนนาห์ลืมตาขึ้นและร่างกายของเธอขยับเขยื้อน เธอลุกขึ้นช้าๆ แต่ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นได้เต็มตัว ลิซก็รีบคว้าเธอเข้ามากอดทันที แฮนนาห์พยายามจะพูด และเป็นครั้งแรกในรอบนานมากที่เธอกลับมาเปล่งเสียงเป็นคำพูดได้อีกครั้ง "ท่านแม่?"