บทที่ 1878 หลอมรวมโดยสมบูรณ์ อเล็กซ์กลับมายังทวีปตอนใต้ทันทีที่ค่ายกลเคลื่อนย้ายเริ่มเปิดให้ผู้คนเดินทางข้ามโลกได้อีกครั้ง เขาจำเป็นต้องเตรียมการให้พร้อมสำหรับทั้งการมาถึงและการจากไปของผู้คนจำนวนมากในทวีปนี้ รอนรอนและคนอื่นๆ ยังไม่ได้กลับมา พวกเขาเลือกที่จะอยู่ต่ออีกสักพักเพื่อให้หนูน้อยเอมิลี่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เมื่อกลับมาถึง อเล็กซ์ก็ถูกถาโถมด้วยงานอีกครั้ง ซึ่งเป็นงานที่เขาละเลยมานานพอสมควร เกือบ 2 สัปดาห์กว่าที่อเล็กซ์จะสามารถกลับมาจดจ่อกับภารกิจส่วนตัวของตนเองได้ เช่น การบำเพ็ญเพียรและการปรุงยา นอกจากนี้เขายังต้องไปที่วิหารแยกส่วน (Sundering Sanctum) เพื่อนำสนามประลองออกไป อีกไม่นานมันก็จะเสร็จสิ้นแล้ว เพื่อเตรียมรับมือกับการนำสนามประลองออกไป อเล็กซ์ได้เริ่มมอบหมายงานให้เหล่าผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกลจากกิลด์หลวง เริ่มคิดค้นค่ายกลที่สามารถใช้สร้างสถานที่ทดสอบใหม่ขึ้นมาแทนที่ สำหรับผู้ที่จะพลาดโอกาสในการใช้สนามประลองหลังจากที่เขานำมันออกไปแล้ว อีกอย่าง สนามประลองในตอนนี้ก็อยู่ในสภาพทรุดโทรมเต็มที ดังนั้นการสร้างแห่งใหม่ขึ้นมาจึงเป็นความคิดที่ดี อเล็กซ์รวบรวมองค์ความรู้จากจิตวิญญาณแห่งสนามประลองด้วยตัวเอง เพื่อรับฟังว่ามีการทดสอบรูปแบบใดบ้างและมีรางวัลอย่างไร เพื่อนำมาสรุปเป็นแนวทางสำหรับสถานที่ทดสอบใหม่ที่เขากำลังเตรียมการ ด้วยการทำงานประสานกันของเหล่าผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกล โดยมีอเล็กซ์คอยดูแลทุกขั้นตอน ในระยะเวลา 3 เดือน พวกเขาก็สามารถสร้างทุกสิ่งที่จำเป็นสำหรับสถานที่ทดสอบได้สำเร็จ จากนั้น ก็ถึงเวลาติดตั้งมัน อเล็กซ์พาเหล่าผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกลพร้อมด้วยผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ไปยังแดนลับแล เมื่อเข้าไปข้างในแล้ว อเล็กซ์ปล่อยให้พวกเขาอยู่ภายนอกสนามประลอง ในขณะที่เขาเริ่มทำการหลอมรวมมันเป็นครั้งสุดท้าย นี่คือสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด นี่คือสิ่งที่ทุกอย่างที่เขาทำมานำพามาสู่จุดนี้ อเล็กซ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และถ่ายเทพลังปราณอมตะทั้งหมดของเขาเข้าไปในหอคอยขนาดใหญ่ทันที พื้นดินสั่นสะเทือนในทันที ทำให้ผู้ชมจำนวนมากถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว อเล็กซ์สัมผัสได้ถึงพลังงานที่เต้นเป็นจังหวะซึ่งสะท้อนกลับมาจากสนามประลองเข้ามาในตัวเขา เป็นแรงสั่นสะเทือนต่อเนื่องที่บอกเขาว่ามันกำลังได้ผล จากนั้น หอคอยทั้งหลังก็เริ่มเปล่งประกายด้วยออร่าสีฟ้าจางๆ ทำให้ทุกคนมองไปที่มันด้วยความทึ่ง อเล็กซ์มองไปที่สนามประลองแล้วยิ้มก่อนจะก้าวถอยหลัง เสียงดังกังวานลึกๆ ดังออกมาจากอาคารขนาดใหญ่ ราวกับเสียงระฆังในช่วงวินาทีก่อนที่เสียงจะเงียบหายไป จากนั้นแสงก็จางหายและเสียงก็เงียบลง พื้นดินหยุดสั่นสะเทือน อเล็กซ์ขยับเข้าไปใกล้สนามประลองแล้วยื่นมือออกไป พื้นดินสั่นสะเทือนอีกครั้ง แต่คราวนี้ผู้คนเข้าใจแล้วว่าทำไม สนามประลองขนาดมหึมา หอคอยที่ทะลวงผ่านมิติออกมาเพื่อเผยโฉมให้โลกภายนอกเห็น วิหารแยกส่วนที่เป็นที่มาของชื่อเมืองที่ตั้งอยู่—เงาแรกเริ่ม—ได้เริ่มหดตัวลง หินที่อยู่รอบสนามประลองแตกสลาย ร่วงหล่นจากจุดที่ความว่างเปล่าและรอยแยกมิติทำลายร่างกายภายนอกของมันไป ส่วนที่เหลือก็ยังคงหดตัวต่อไป มันหดตัวลงเรื่อยๆ จนเหลือขนาดเท่ากับอาคารชั้นเดียว ขนาดเล็กกว่าขนาดเดิมเกือบหนึ่งร้อยเท่า บรรยากาศแห่งความประหลาดใจและพิศวงปรากฏชัดในหมู่ผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกลและเหล่าคนงานที่มาทำงานในสถานที่ทดสอบ อเล็กซ์สัมผัสสนามประลองที่หดเล็กลงจนเกือบจะจบลงแล้ว และได้ยินเสียงของจิตวิญญาณดังขึ้นในหัว "ท่านทำสำเร็จแล้ว นายท่าน ขอแสดงความยินดีด้วย" "ขอบใจมาก จิตวิญญาณ" อเล็กซ์กล่าวพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจ สนามประลองวาบแสงก่อนจะหายวับเข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณของอเล็กซ์ อเล็กซ์หันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญเพียรหลายสิบคนที่ยังคงตกตะลึง "เอาล่ะ อย่ามัวแต่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ไปทำงานของพวกเจ้าต่อได้แล้ว" "รับทราบ ฝ่าบาท!" อเล็กซ์ยังคงอยู่ในแดนลับแลต่ออีกวัน เพื่อตรวจดูผลงานของผู้คนเหล่านั้น ก่อนจะกลับไปยังพระราชวัง ซึ่งเขาใช้เวลาสนทนากับจิตวิญญาณแห่งสนามประลองเพื่อพยายามเรียนรู้สิ่งที่เขาสามารถเรียนรู้ได้จากมัน "ข้ารู้บางสิ่งบางอย่าง แต่เกรงว่าข้าไม่อาจบอกรายละเอียดชัดเจนได้" จิตวิญญาณแห่งสนามประลองกล่าวกับอเล็กซ์ "เจ้าทราบหรือไม่ว่าเจ้าถูกสร้างขึ้นโดยนักปราชญ์หมื่นสมบัติ?" อเล็กซ์ถาม "หรือที่รู้จักกันในชื่อผู้สังหารเทพ" "ข้าไม่ทราบเรื่องนั้น" จิตวิญญาณกล่าว "ข้ารู้แค่ว่าใครก็ตามที่สร้างข้าต้องเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดา เพราะนายท่านคนแรกของข้าเคยกล่าวว่าเขารู้สึกโชคดีเพียงใดที่ได้ครอบครองข้า" "นายท่านคนแรกของเจ้า เจ้ามีข้อมูลเกี่ยวกับเขาบ้างไหม?" อเล็กซ์ถาม "ข้ารู้เพียงเล็กน้อย แม้ว่าข้าในตอนนั้นจะยังไม่ได้ก่อตัวเป็นจิตวิญญาณก็ตาม เขาเป็นหัวหน้าตระกูลเล็กๆ ในดินแดนหลอมสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่ใช่คนสำคัญอะไร และเท่าที่ข้าจำได้ เขาเสียชีวิตหลังจากล้มเหลวในการก้าวข้ามทัณฑ์สวรรค์อมตะ" "หลังจากนั้น ข้าก็ถูกส่งต่อจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง ก่อนที่คนสุดท้ายที่ได้รับข้ามาจะเดินทางมายังดินแดนนี้และตั้งข้าไว้ในแดนลับแลแห่งนี้" อเล็กซ์พบว่าชื่อของดินแดนนั้นน่าสนใจไม่น้อย "ดินแดนหลอมสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นหรือ? เจ้าเคยไปดินแดนไหนมาอีกบ้าง?" "ถ้าไม่นับที่นี่? รวมแล้ว 3 แห่ง ดินแดนหลอมสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์, โลกวารีพุ่งทะยาน และวิหารศักดิ์สิทธิ์" อเล็กซ์พูดคุยกับสนามประลองต่อไปอีกพักหนึ่งก่อนจะใช้ชีวิตประจำวันของเขา ตลอดหลายเดือนต่อจากนั้นหมดไปกับการพยายามบำเพ็ญเพียรและคอยดูแลการสร้างสถานที่ทดสอบแห่งใหม่ เกือบ 8 เดือนหลังจากเกิดแนวคิดขึ้น ในที่สุดแดนลับแลแห่งใหม่ก็พร้อมใช้งาน อเล็กซ์จึงประกาศข่าวว่าภายใน 6 เดือนข้างหน้า แดนลับแลจะเปิดรับผู้คนเป็นครั้งแรก และไม่ใช่แค่เปิดรับมนุษย์เท่านั้น แต่รวมถึงเหล่าสัตว์อสูรด้วย ทั้งเพิร์ลและวิสเกอร์ต่างก็พร้อมที่จะเข้าร่วม ช่วงเวลา 6 เดือนถูกกำหนดไว้เพื่อให้ผู้คนได้เตรียมตัว ไม่เพียงเท่านั้น ยังเปิดโอกาสให้ผู้คนที่ออกจากทวีปไปสามารถกลับมาได้ทันเวลา ดังนั้น เมื่อครบ 6 เดือน แดนลับแลก็เปิดออก ในวันเปิดตัว ผู้คนเกือบ 2 หมื่นคนมารวมตัวกันที่ลานกว้างซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของวิหารแยกส่วนที่เคยทอดเงายักษ์ไปทั่วผืนแผ่นดิน การหายไปของมันเป็นที่สังเกตเห็น แต่ไม่ได้ถูกรังเกียจแต่อย่างใด อเล็กซ์กล่าวสุนทรพจน์สั้นๆ ก่อนจะเปิดแดนลับแลและปล่อยให้ทุกคนเข้าไป แดนลับแลแห่งนี้ยุ่งยากกว่าสนามประลองเดิมอย่างแน่นอน เพราะทุกการทดสอบต้องมีผู้คุมสอบ ดังนั้นจึงต้องมีบุคคลนับร้อยคนที่ให้คำสัตย์ปฏิญาณว่าจะตัดสินอย่างยุติธรรมก่อนที่จะทำการทดสอบผู้เข้าร่วม แดนลับแลทั้งหมดทำงานเหมือนกับสนามประลอง โดยให้ผู้คนขึ้นลงในแต่ละครั้ง และจะถือว่าสอบตกเมื่อไม่สามารถผ่านเลเวลเดิมได้ 3 ครั้งติดต่อกัน การทดสอบทั้งหมดดำเนินไปเป็นเวลา 4 เดือน โดยเพิร์ลและวิสเกอร์สอบตกที่เลเวล 33 และ 37 ตามลำดับ เพิร์ลไม่สามารถผ่านเลเวลที่ให้เขาประดิษฐ์สิ่งของได้ ส่วนวิสเกอร์ไม่สามารถผ่านเลเวลที่ให้เขาต่อสู้ได้ ผู้ชนะในการทดสอบคือหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกสาวของเพลเยอร์ เธอได้รับรางวัลที่เตรียมไว้สำหรับผู้ชนะ จากนั้นทุกคนก็ถูกส่งตัวออกมาภายนอก จากนั้น แดนลับแลก็ถูกปิดลงเป็นเวลา 10 ปีก่อนที่จะเปิดขึ้นอีกครั้ง ประกาศแจ้งเตือนวันหยุด!!!