บทที่ 1897 อีกสองสิ่งที่ต้องทำ อเล็กซ์ใช้เวลาสักพักในการทบทวนถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเขาหลังจากที่ได้กลายเป็นอมตะแล้ว สิ่งแรกที่เขาตรวจสอบคือจิตวิญญาณ ซึ่งนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของขอบเขตการเปลี่ยนผ่านนักบุญ มันก็ขยายใหญ่จนครอบคลุมร่างกายของเขาไว้ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม แม้จะมีขนาดใหญ่เพียงนั้น แต่จิตวิญญาณและร่างกายก็ยังคงเป็นสองสิ่งที่แยกจากกันอย่างชัดเจน กระนั้น ราวกับโลหะร้อนสองชิ้นที่ถูกช่างตีเหล็กผู้เชี่ยวชาญตีเข้าด้วยกัน ร่างกายและจิตวิญญาณของอเล็กซ์ได้เชื่อมประสานจนกลายเป็นหนึ่งเดียวกันจนเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน ในตอนนี้ ร่างกายและจิตวิญญาณของเขาอยู่ในสภาวะที่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์ จากนั้นอเล็กซ์ก็ตรวจสอบพื้นที่จิตวิญญาณของตน และเขาก็ต้องประหลาดใจที่ในที่สุดเขาก็บอกขนาดของมันได้อย่างชัดเจน ก่อนที่จะเข้าสู่ขอบเขตอมตะ เขาทำได้เพียงคาดเดาขนาดของพื้นที่จิตวิญญาณเท่านั้น แต่ในตอนนี้เขากลับรับรู้ได้อย่างง่ายดาย สมองของเขาว่างเปล่าเมื่อพยายามหาตัวเลขมาอธิบายขนาดของพื้นที่จิตวิญญาณนี้ ท่านอาวุโสหยางเคยบอกเขาว่าพื้นที่จิตวิญญาณของเขามีขนาดเท่ากับทวีปกลาง หรืออาจจะใหญ่กว่านั้นเล็กน้อย ซึ่งคำพูดนั้นถูกต้อง เพราะมันใหญ่กว่าทวีปกลางจริงๆ เพียงแต่ว่าท่านอาวุโสคาดการณ์ขนาดที่แท้จริงของมันผิดไปไกล มันไม่ได้มีเพียงขนาดเท่าทวีปกลางเท่านั้น แต่มันกว้างใหญ่เกือบเท่ากับดินแดนวิญญาณหลักแห่งที่สามทั้งหมด นั่นเป็นพื้นที่ที่มหาศาลมาก อเล็กซ์รู้สึกตกตะลึง แต่ก็ยังมีบางสิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่านั้น พื้นที่อันมหาศาลนั่นเป็นเพียงสองในสามของขนาดทั้งหมดเท่านั้น หากต้องการครอบครองพื้นที่จิตวิญญาณที่สมบูรณ์ อเล็กซ์จะต้องกลืนกินภูเขาสีเงินอีกหนึ่งในสามส่วนที่ยังคงแขวนลอยอยู่เหนือทะเลวิญญาณของเขาให้หมดสิ้น นั่นเป็นความจริงที่อเล็กซ์รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณในขณะนี้ อเล็กซ์อยากจะหันไปสนใจเรื่องอื่น แต่เรื่องเหล่านั้นกลับดูเล็กน้อยไปถนัดตา พลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้น และไอโลหิตก็แข็งแกร่งขึ้นมากเมื่อไม่ได้ถูกกดทับอีกต่อไป อีกทั้งพื้นฐานการบำเพ็ญเพียรของเขาก็มีการพัฒนาครั้งใหญ่ ทว่า อเล็กซ์กลับไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้เลย อเล็กซ์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นพยัคฆ์ขาวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน “เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ไป่จิงเซินถามด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า “เจ้าทำให้พวกเราตกใจแทบแย่ ยินดีด้วยนะ!” พยัคฆ์ตัวใหญ่ตบไหล่เขาด้วยอุ้งเท้าขนาดมหึมา “พี่ชาย!” ทั้งวิสเกอร์และเพิร์ลต่างกระโดดเข้ากอดเขาเพื่อเฉลิมฉลอง อเล็กซ์เซถลาลงไปในน้ำที่ซึมอยู่บนพื้นรอบตัวเขา เขาคลี่ยิ้มออกมาในที่สุดและโอบกอดทั้งสองไว้ ทันทีที่ทั้งสองผ่อนกอด สการ์เล็ตก็เข้ามากอดเขาต่อ “ใช่แล้ว! ในที่สุดท่านก็เป็นอมตะ แถมยังแข็งแกร่งกว่าข้ามากด้วย ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะต้องมาถึงจุดนี้ได้” อเล็กซ์ยิ้ม “ขอบใจนะ สการ์เล็ต” คนอื่นๆ เดินตามเข้ามาแสดงความยินดีกับอเล็กซ์ ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ ศิษย์พี่ ร่างแยกของเขา เหล่าผู้อาวุโสจากทวีปใต้ และคนอื่นๆ อีกมากมายที่มาร่วมชมการบรรลุอมตะของเขา ต่างเข้ามากล่าวคำยินดีกับเขาถ้วนหน้า อเล็กซ์สนทนากับทุกคนอย่างมีความสุข พร้อมรับฟังคำอวยพรดีๆ จากพวกเขา “แล้ว...” ไป่จิงเซินเอ่ย “เจ้ากำลังจะจากไปแล้วสินะ?” คำพูดของพยัคฆ์ทำให้บรรยากาศการเฉลิมฉลองเงียบลงฉับพลัน เมื่อทุกคนตระหนักได้ว่าอเล็กซ์กำลังจะเดินทางไปยังแดนอมตะในไม่ช้า “ไม่ครับ” อเล็กซ์กล่าว “ผมยังมีเรื่อง... ไม่สิ อีกสองเรื่องที่ต้องทำ” ไป่จิงเซินเลิกคิ้วขึ้น “เพิร์ล วิสเกอร์ พวกเจ้าอยู่ที่นี่และบอกลาทุกคนไปก่อนนะ” อเล็กซ์กล่าว “ข้ามีธุระต้องไปทำ” เขาทั้งหันไปหาอเล็กซ์ร่างแยกและเอมิลี่ “พวกเจ้าสองคน ห้ามไปไหนนะ เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา” จากนั้นโดยไม่ได้บอกใครว่าจะไปทำอะไร อเล็กซ์ก็บินจากไป ผู้คนเฝ้ามองเขาบินออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ค่อนไปทางใต้มากกว่าตะวันออก ไป่จิงเซินมองไปยังเพิร์ลและคนอื่นๆ “เขาจะไปไหน?” เขาถาม “ข้าคิดว่าเขาไม่มีเรื่องอะไรต้องจัดการแล้วเสียอีก” “ข้าไม่รู้เหมือนกัน” เพิร์ลกล่าว “พวกเราไปทุกทวีปและบอกลาทุกคนที่จำเป็นต้องบอกลาหมดแล้ว ข้าไม่เห็นว่าเขาจะไปทำอะไรที่ทางใต้นั่น” “หรือว่าเขาจะไปพบจักรพรรดิกันนะ? ข้าได้ยินมาว่าครั้งหนึ่งเขาเคยสนิทกับเขา” สการ์เล็ตกล่าว “ไม่หรอก เขา...” เพิร์ลสัมผัสทิศทางแล้วขมวดคิ้ว “เดี๋ยวสิ... นั่นมันทิศทางของ...” อเล็กซ์มาถึงเกาะเล็กๆ ทางตอนใต้ของจักรวรรดิส่องสว่าง เกาะแห่งที่มีแท่งหินตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง พร้อมด้วยอักขระที่สลักไว้ทั่วทั้งแท่ง ที่ด้านบนของมันมีข้อความสลักไว้อย่างชัดเจนว่า แดนปีศาจ ในที่สุดอเล็กซ์ก็ได้กลับมายังแดนปีศาจอีกครั้งหลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนาน นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่เขากลับมาแก้แค้นบรรพบุรุษฟู่ซึ่งเขาได้กักขังไว้ในวังไร้กาลเวลา เขาก็ไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย เกือบหนึ่งศตวรรษหลังจากนั้น อเล็กซ์ก็ได้กลับมายังสถานที่แห่งนี้ อเล็กซ์หยิบเหรียญตราที่มอบสิทธิ์ความเป็นเจ้าของมิติลับ และควบคุมค่ายกลต่างๆ ที่ดำเนินอยู่ภายในมิติลับออกมา เขาเปิดใช้งานเหรียญตราและหยุดค่ายกลทั้งหมด ยกเว้นค่ายกลสำคัญเพียงไม่กี่แห่งที่ยังคงทำงานอยู่ สิ่งหนึ่งที่ถูกหยุดไปคือความสามารถของแท่งหินในการเคลื่อนย้ายผู้คนเข้าสู่ภายใน สำหรับอเล็กซ์ในตอนนี้ ความสามารถนั้นไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป อเล็กซ์เก็บเหรียญตราแล้วมองไปที่แท่งหิน พร้อมซึมซับอักขระเรียบง่ายที่ขับเคลื่อนมัน เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะจ้องมองแท่งหินนั้น ด้วยเพียงเจตจำนงที่ส่งออกไป แท่งหินก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ หนึ่งในเศษหินเหล่านั้นเก็บซ่อนมิติลับเอาไว้ภายใน อเล็กซ์สัมผัสได้ถึงเศษหินก้อนนั้น จึงหยิบมันขึ้นมาไว้ในมือ นี่คือช่วงเวลาที่เขารอคอยมานานแสนนาน โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่าความคิดของเขาจะสำเร็จหรือไม่ เนื่องจากเขาจำเป็นต้องทำให้สำเร็จ อเล็กซ์จึงรอจนกระทั่งตนเองกลายเป็นอมตะถึงจะลงมือทำสิ่งนี้ มันเป็นช่วงเวลาที่ต้องทำ ไม่ตอนนี้ก็ไม่มีวันอื่นอีกแล้ว อเล็กซ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วบดขยี้เศษหินในมือทิ้ง ห้วงมิติที่ผูกติดอยู่กับหินก้อนนั้นถูกปลดปล่อยออกจากการพันธนาการ ไม่ยึดติดกับสิ่งใดอีกต่อไป และพร้อมที่จะสถิตลงที่ใดก็ได้บนเกาะตามใจปรารถนา หากอเล็กซ์ปล่อยมันไว้เช่นนั้น มันก็จะสถิตอยู่ตรงหน้าเขาและคงสภาพเสถียรภายในไม่กี่วินาที แต่อเล็กซ์จะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้ เขายื่นมือออกไปแล้วใช้เต๋าแห่งมิติ ด้วยพลังแห่งเจตจำนงของเขาในตอนนี้ ห้วงอากาศรอบตัวสั่นสะเทือนและเชื่อฟังคำสั่งของเขาทันที อเล็กซ์สัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของสวรรค์เบื้องบน มันต้องการให้เขาจากไปได้แล้ว ยังไม่ใช่ตอนนี้ อเล็กซ์ยังมีเรื่องเดียวที่ต้องจัดการให้เสร็จสิ้น อเล็กซ์สัมผัสไปยังห้วงมิติที่อยู่เบื้องหน้าและออกคำสั่งง่ายๆ ด้วยเจตจำนงของเขา “จงเคลื่อนที่” คำสั่งนั้นทำให้ห้วงมิติเคลื่อนที่ไปตามความต้องการ มันเคลื่อนเข้าหาหน้าอกของอเล็กซ์ และเมื่อมันขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ อเล็กซ์ก็ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะทำ เขาเปิดพื้นที่จิตวิญญาณของตนแล้วกลืนกินแดนปีศาจเข้าไป แดนปีศาจเข้าสู่พื้นที่จิตวิญญาณของอเล็กซ์โดยปราศจากปัญหาใดๆ และสถิตอยู่ภายในด้วยขนาดที่แท้จริง ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบ 30 กิโลเมตร ในตอนนี้ แดนปีศาจกลายเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ รอคอยให้เขาตัดสินใจก้าวต่อไปในอนาคต