Chapter 2624 การกลืนกิน ซันฮาร์ททั้ง 8 ก้อนที่วางอยู่ตรงหน้าอเล็กซ์มีรูปร่างเหมือนกันทั้งหมด เพียงแต่มีขนาดแตกต่างกันเล็กน้อย เขาหยิบก้อนที่เล็กที่สุดขึ้นมาแล้วใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อทบทวนว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นี้เป็นความคิดที่ดีหรือไม่ ร่างกายของเขาไม่ได้แสดงสัญญาณใดๆ ว่าต้องการมัน ซึ่งทำให้เขากังวลเล็กน้อยว่าตนเองกำลังใจร้อนเกินไป แต่ด้วยความที่เฝ้ารอเวลานี้มานาน เขาจึงไม่อาจรอช้าได้อีกต่อไป ‘ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา ฉันยังมีปราณมากพอที่จะรักษาตัวเองได้’ อเล็กซ์คิดก่อนจะกลืนซันฮาร์ทลงไป ทันทีที่ซันฮาร์ทสัมผัสลิ้น เขากลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบ ซันฮาร์ทดูดซับความร้อนจากลิ้นของเขา ทำให้เขารู้สึกถึงอุณหภูมิที่ต่ำลงแม้ความจริงจะไม่เป็นเช่นนั้นก็ตาม อเล็กซ์ฝืนใจกลืนอัญมณีรูปหยดน้ำนั้นลงคอไป มันไหลผ่านลงไปในท้อง เขาเฝ้ารอการเปลี่ยนแปลงใดๆ นอกเหนือไปจากความเย็นที่เขารู้สึกได้บริเวณจุดศูนย์กลางของร่างกาย ชั่วขณะหนึ่ง อเล็กซ์นึกสงสัยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่ ไม่ว่าจะเรื่องดีหรือเรื่องร้าย แต่แล้วเขาก็เริ่มสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลง ความเย็นในท้องค่อยๆ เลือนหายไป จนไม่เหลือร่องรอยใดๆ ให้สัมผัสได้อีก จากนั้นมันก็ทวีความรุนแรงขึ้น อเล็กซ์เริ่มรู้สึกถึงความร้อนผ่าวขึ้นมาในท้องของเขา และแล้ว มันก็เริ่มลุกไหม้จนร้อนจัด ถึงจุดนั้น ไม่ใช่แค่ท้องของเขาที่รู้สึกเช่นนั้น ความร้อนได้แล่นผ่านเส้นเลือดไปทั่วร่างกาย เผาไหม้ทุกอย่างภายในตัวเขาจนหมดสิ้น ในวินาทีนั้นเอง อเล็กซ์ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ซึ่งเขาหลงลืมไปอย่างโง่เขลา กระบวนการดูดซับหินหยางนั้นสร้างความเจ็บปวดอย่างสาหัสเสมอ เปรียบเสมือนการถูกโยนลงไปในอ่างลาวา ความเจ็บปวดนี้ก็ไม่ต่างกันเลย หรืออาจจะทรมานยิ่งกว่าเสียด้วยซ้ำ อันที่จริง อเล็กซ์ไม่เคยรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เกิดจากความร้อนเพียงอย่างเดียวแบบนี้มาก่อน เขาเคยเชื่อว่าตนเองก้าวข้ามผ่านระดับที่จะรู้สึกว่าความร้อนเป็นเพียงเรื่องน่ารำคาญไปนานแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิดถนัด อเล็กซ์ร่วงหล่นจากเก้าอี้ พยายามรวบรวมสติในขณะที่ความร้อนกัดกินร่างกายของเขา เขาไม่คิดว่าตนเองจะตาย แต่การตัดหัวตัวเองทิ้งในตอนนี้น่าจะทำให้ทุกอย่างจบสิ้นลงโดยไม่เจ็บปวดไปมากกว่านี้ อเล็กซ์ไม่แน่ใจว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดกว่าที่ความเจ็บปวดจะค่อยๆ บรรเทาลง เมื่อมันสงบลง สิ่งที่เหลืออยู่คือร่างกายที่เต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและพลัง เขายังสัมผัสได้ถึงตันเถียนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยปราณ จนเริ่มรู้สึกอึดอัดเพราะปริมาณที่อัดแน่นอยู่ข้างใน จากที่อเล็กซ์สัมผัสได้ ปราณของเขาเปลี่ยนเป็นปราณหยางโดยสมบูรณ์ แม้ว่าลูกประคำอินจะคอยดึงรั้งไม่ให้มันสุดโต่งจนเกินไป การเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้อเล็กซ์นึกสงสัยว่า พลังต่อสู้ของเขาจะยังพัฒนาขึ้นได้อีกหรือไม่? เขามีความสามารถมากพอที่จะต่อสู้กับผู้บ่มเพาะในระดับที่ต่างออกไปได้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นหากปราณของเขายังคงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จากการพัฒนาของร่างกาย เขาก็เกรงว่าตนเองอาจจะทำอะไรได้มากกว่านี้อีกมาก มันทำให้เขาอยากจะกลืนซันฮาร์ทก้อนต่อไปทันที แต่เมื่อพิจารณาดูแล้ว เขาก็คิดว่าการค่อยเป็นค่อยไปน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า สิ่งเดียวที่เขากังวลในตอนนี้คือการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นกับร่างกายหากเขายกระดับมันมากจนเกินไป เขาไม่ต้องการทรมานเหมือนที่ผ่านมา กับร่างกายที่คอยแผ่ความร้อนไปทุกสิ่งที่อยู่รอบข้างจนทำลายทุกอย่างที่เขาทำเพราะไม่อาจสร้างสมดุลได้ ดังนั้น ก้อนที่เหลือคงต้องรอไปก่อน หลังจากพิจารณาถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวเองอยู่พักใหญ่ อเล็กซ์ก็เข้าใจได้ว่าต่อไปเขาคงไม่จำเป็นต้องใช้แก่นอสูรอีกแล้ว เขาพึ่งพาซันฮาร์ทเพื่อเติมเต็มตันเถียนได้อย่างสมบูรณ์ ถ้าหากเขาเตรียมใจรับมือกับความเจ็บปวดในช่วงสองสามนาทีที่จะตามมาได้น่ะนะ ซันฮาร์ทอีก 7 ก้อนที่เหลือยังคงวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า พร้อมกับแก่นอสูรอีก 20 ก้อน เมื่ออเล็กซ์ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากภายนอกบ้าน เขาก็รีบกวาดพวกมันทั้งหมดเก็บลงในถุงเก็บของอย่างรวดเร็ว ทาล่าเดินเข้ามา ตามมาด้วยมาบิ ชายวัย 30 เศษอีกคน และเด็กชายวัยประมาณ 11 ขวบ เขาถูกแนะนำให้รู้จักกับพวกเขาอย่างรวดเร็ว ซึ่งปรากฏว่าเป็นสามีและลูกชายของมาบินั่นเอง อเล็กซ์ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอแต่งงานแล้วตลอดเวลาที่คุยกันมา เธอสามารถเก็บเรื่องส่วนตัวนี้ไว้เป็นความลับได้อย่างมิดชิด "พวกเราเอาของมาส่งแล้วค่ะ จะให้วางไว้ตรงไหนดีคะ?" พวกเขาเริ่มช่วยกันจัดวางข้าวของภายในบ้าน ทั้งจัดวางเฟอร์นิเจอร์ตามห้องต่างๆ รวมถึงการตั้งพื้นที่ทำงานสำหรับให้เขาปรุงยา เขาทำความรู้จักกับโกรัง สามีของมาบิ และทูลี่ ลูกชายของเธอ โกรังเป็นครูฝึกที่มีหน้าที่สอนเหล่าชายหญิงรุ่นเยาว์ให้กลายเป็นนักรบ ส่วนทูลี่เองก็เป็นนักรบฝึกหัดที่เพิ่งจะเริ่มต้นเรียนรู้วิธีการต่อสู้ "ผมอยากจะเห็นพวกคุณฝึกฝนนักรบกันจัง ไม่ทราบว่าผมจะเข้าไปดูได้ไหมครับ? ผมได้ยินมาว่านักรบมีกฎเกณฑ์อะไรหลายอย่าง ผมเลยไม่อยากจะเข้าไปในที่ที่ไม่ได้รับเชิญน่ะครับ" "ฮ่า! ไม่มีกฎเกณฑ์แบบนั้นหรอกน่า! เข้ามาดูได้ตามสบายเลย เรื่องเดียวที่จะถือว่าล่วงเกินคือการไปตั้งคำถามถึงเกียรติของนักรบ ส่วนการเข้าไปดูเฉยๆ นั้นไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น" อเล็กซ์ยิ้ม "วันนี้ผมคงต้องพักผ่อนก่อน คงต้องขอไปดูวันพรุ่งนี้แทนนะครับ" "วันนี้ก็ไม่มีเวลาแล้วล่ะ ส่วนใหญ่การฝึกจะจบช่วงบ่าย เลยเวลามาแล้ว" โกรังกล่าว "นักรบฝึกหัดจะมารวมตัวกันที่ลานฝึกทางทิศเหนือในวันพรุ่งนี้ก่อนรุ่งสาง ถ้าอยากจะดูก็ไปที่นั่นได้เลย" คนของทาล่าอยู่ที่บ้านของอเล็กซ์ต่ออีกราวครึ่งชั่วโมงก่อนจะกลับไปยังที่พักของตน เมื่อพวกเขาจากไปแล้ว อเล็กซ์มองกลับไปที่บ้านที่ถูกตกแต่งจนครบครัน และตระหนักได้ว่าเขาคงต้องอยู่ที่นี่ไปอีกอย่างน้อยสองสามเดือน เขาตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้